All Chapters of เพลิงกัลป์ | DARE TO LOVE : Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันที่สดใส ดวงอาทิตย์กลมโตสีส้มแดงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาภายในห้องเพื่อปลุกคนที่อยู่ในห้วงนิทราตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ เสียงนกน้อยขับขานบรรเลงเพลงฟังดูเสนาะหู ร่างเล็กบอบบางค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ก็ทำได้ลำบากเพราะมือหนาที่กอดเอวคอดไว้อย่างหวงแหนตังเมมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับพริ้มพราวอยู่อย่างหลงใหล ใบหน้ายามหลับดูอ่อนโยนราวกับเด็กน้อยแสนน่ารัก คิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็อดอมยิ้มให้กับตัวเองไม่ได้ ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังหลับสนิทอยู่ ปลายนิ้วเรียวสวยแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากหยักที่รู้ดีว่าทั้งนุ่มและเนียนแค่ไหน แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้เธอจะเป็นคู่หมั้นของผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หล่อราวเทพบุตร ขนตาเป็นแพยาวเหมือนผู้หญิง ดวงตาดำขลับช่างมีเสน่ห์เย้ายวนใจ รู้สึกตกหลุมรักทุกครั้งที่ได้มอง ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกล้ารัก…“มองหน้าแบบนี้อยากต่อรอบสี่ใช่ไหม” เสียงงัวเงียทำเอากายบางสะดุ้ง มือเล็กชะงักในพลัน หน้าหล่อเหลาลืมตาขึ้น เผยยิ้มที่มุมปาก“จะหื่นเกินไปแล้วนะ” กำปั้นเล็กทุบบนอกแกร่งอย่างไปแรงนัก“ชอบทำร้ายร่างกายผัวอยู่เรื่อย” มือหนาคว้ากำปั้น

“พี่ไฟๆ พี่ไฟ …ขอโทษครับ …พี่ไฟ” เรียวไล่เคาะประตูห้องน้ำทุกห้อง เมื่อคนที่ออกมาไม่ใช่พี่ชายก็ค้อมศีรษะเอ่ยขอโทษ แต่ก็ยังไล่เคาะประตูห้องน้ำอยู่อย่างนั้น“จะเรียกทำไม คนยิ่งปวดๆ ท้องอยู่” ในที่สุดประตูห้องน้ำก็เปิดกว้าง ร่างสูงเอามือกุมท้องเดินตัวงอออกมา“นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว พี่เมจังจะโดนคาบอยู่แล้วนะ เร็วๆ เลย” เรียวยืนจังก้าเท้าเอวอย่างไม่สบอารมณ์ในความชักช้าของผู้เป็นพี่“คาบ? คาบอะไร” ไฟมีสีหน้างุนงงพลางกดสบู่มาล้างมือ ยังคงมีอาการปวดท้องอยู่กรุ่นๆ ยำมาม่าทะเลคลั่งทำพิษเข้าจนได้“มีหมา เอ้ย! มีผู้ชายสามคนกำลังยืนคุยกับพี่เมจังอยู่ ต้องจีบพี่เมจังแน่ๆ เลย ส่งสายตาปิ๊งๆ แบบเนี่ยให้พี่เมจัง” เรียวทำยักคิ้วหลิ่วตา ขยิบตาด้วยแววตาเป็นประกายให้ไฟดู“แล้วทีแบบนี้ไม่ไปเป็นก้างขวางคอไว้ก่อนเล่า ทีกับพี่ขยันขวางจัง”“ก็มาตามพี่ไฟก่อนไง รีบล้างมือเลยนะ แล้วตามมาไวไว เรียวไปหาพี่เมจังก่อน” พูดจบก็วิ่งปร๋อออกจากห้องน้ำไป ไฟก็เร่งล้างมือแล้วรีบตามออกไป“ตังเมประจำอยู่ที่โรงพยาบาลไหนเหรอ” หลังจากจักรปรามเขต นอตก็เอ่ยขึ้น“เราอยู่โรงพยาบาลของปู่สายฟ้า นอตน่าจะรู้จักนะ”“โรงพยาบาลของญาติพ่อเพลงใ

“อีกนานไหมคะกว่าฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้” นัจมีย์เอ่ยถามหลังจากพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลมาเกือบอาทิตย์ด้วยอาการไส้ติ่งอักเสบ“จนกว่าจะตัดไหม” แพทย์ผู้ทำการผ่าตัดอย่างไทเกอร์เอ่ยบอก “ทำไมต้องนานขนาดนั้นด้วยคะ ปกติถ้าอาการดีขึ้น แผลไม่อักเสบก็กลับบ้านได้เลยนี่ ทำไมฉันต้องอยู่โรงพยาบาลจนกว่าจะตัดไหมด้วย”“คุณมีแผลผ่าตัด คุณควรรักษาแผลให้หายดีก่อนกลับหมู่บ้าน ถ้าคุณยังมีอาการเจ็บแผลอยู่ ผมถามหน่อยคุณจะเดินทางกลับได้ยังไง” ด้วยหนทางที่มีความลำบาก ระยะเวลาที่ใช้ในการเดินทางหลายชั่วโมง และยังต้องเดินเท้าเข้าหมู่บ้านอีกถึงสี่ชั่วโมง คงไม่เป็นการดีแน่หากนัจมีย์จะเดินทางกลับในเวลานี้ “ฉันก็เดินทางเหมือนตอนที่ฉันมา ฉันรู้ตัวดีค่ะว่าไหวหรือไม่ไหว” “คุณครูนัจมีย์ คุณรู้ไหมว่าถ้าคุณมาช้าอีกนิดเดียว คุณตายได้เลยนะ” ไทเกอร์พยายามควบคุมอารมณ์ เขาเคยคิดว่านัจมีย์เป็นผู้หญิงแกร่งที่อ่อนหวาน แต่ตั้งแต่เธอมาพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล ก็ทำให้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้นเอามากๆ จะออกจากโรงพยาบาลท่าเดียว เอาแต่บอกว่าเป็นห่วงเด็กๆ ทั้งที่ตนเองป่วยหนัก“แต่ก็ไม่ตายนี่น่า หมอเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนช่วยชีวิตฉัน แ

“ตัวเองอย่าทิ้งเค้าไป… เมจังกลับมาหาไฟ…” ร่างสูงรู้สึกชาไปทั่วร่าง ปลายเท้าขยับไปไหนไม่ได้ แม้แต่จะอ้าปากร้องเรียกฉุดรั้งยังมิอาจทำได้ ได้แต่เว้าวอนในใจ ยืนนิ่งราวกับถูกมุดตรึงไว้มองร่างเล็กบอบบางเดินจากไปไกล โดยไม่หันกลับมามอง“เมจัง…” ไฟสะดุ้งตื่นด้วยฝันร้าย ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อร่างนุ่มนิ่มยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา จดปลายจมูกลงบนเรือนผมหอมนุ่ม ความรู้สึกสูญเสียเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น อาการเหน็บชาที่ต้นแขนข้างขวามาพร้อมกับความอุ่นใจ เขายอมสละแขนต่างหมอนให้เธอได้เพื่อแลกกับการมีเธอเช่นนี้ทุกค่ำคืน สายตาทอดมองผ่านกระจกบานใหญ่ บรรยากาศภายนอกยังคงปกคลุมไปด้วยความมืดมิด เขาจึงปิดเปลือกตาลง กระชับอ้อมกอดแนบแน่น มืออุ่นซุกเข้าไปใต้ชุดนอนลูบไล้คลึงเคล้นสองเต้าสล้างด้วยความเคยชิน จูบที่เรือนผมหอม ตังเมรู้สึกถึงแรงกอด นอนอมยิ้ม วางมือเรียวเล็กทาบทับกับมืออุ่นที่กอบกุมอกอวบไว้อีกชั้น ทั้งที่ตายังหลับ ลมหายใจสม่ำเสมอแสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาภายในห้องพักทำให้ตังเมรู้สึกตัวตื่น จะดีแค่ไหนที่ได้เห็นผู้ชายคนนี้อยู่ในสายตาทุกเช้า ได้เฝ้ามองใบหน้าหล่อเหลาของคนขี้เซา หญิงสาวยิ้มเอ็นดู คิ้วหน

“ไปซนอยู่ที่ไหนนะ” ร่างเล็กในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ ส่วมเพียงรองเท้าแตะ ด้วยรองเท้าผ้าใบเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนไม่สามารถใส่ต่อได้ ดวงตาคู่งามกวาดสายตามองหาคู่หมั้นหนุ่มที่หายตัวไปขณะเธอกำลังช่วยไทเกอร์ตรวจสุขภาพชาวบ้าน ไหนๆ ก็เดินทางมาถึงที่นี่ด้วยความยากลำบากแล้ว ก็อยากทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อชาวบ้านให้มากที่สุด“ไม่ใช่เด็กชายเพลิงกัลป์แล้วไหมถึงจะได้ซน” ไทเกอร์เดินมาหยุดยืนข้างๆ ตังเม“ยี่สิบแล้วแต่ก็ยังซน ยังเอาแต่ใจเหมือนเดิมแหละ ไปที่โรงเรียนกัน” ตังเมคิดว่าไฟน่าจะไปที่โรงเรียน จึงชักชวนไทเกอร์ไปด้วยกัน ทั้งสองคนพูดคุยกันระหว่างเดินไปยังจุดหมาย“แต่ก็น่ารัก ไม่งั้นตังเมจะหลงเด็กเหรอ”“แซวเราเหรอ ระวังเถอะตัวเองจะมีแฟนแก่บ้าง”“คงต้องถามไฟแล้วละว่ามีแฟนแก่กว่ามันดียังไง”“พูดเหมือนอยากมีแฟนแก่กว่า ครูนัจมีย์เป็นไง”“ไม่อ่ะ คนอะไรโคตรดื้อเลย ได้เป็นแฟนมีหวังจับฟาดก้นลายวันละหลายรอบ”“โหดจัง เราไม่เคยเห็นไทเกอร์เป็นแบบนี้มาก่อนเลย”“ก็ตังเมไม่เคยดื้อนี่น่า”“ถ้าเราดื้อไทเกอร์จะตีเราจริงดิ”“ไม่หรอก”“ไม่ตี?”“ไม่ดื้อ ตังเมไม่มีทางดื้อหรอก”“อย่ามั่นใจขนาดนั้น ถามจริง พี่นัจมีย์ดื้