All Chapters of เพลิงกัลป์ | DARE TO LOVE : Chapter 41 - Chapter 50

“วันนี้เป็นปลาแม่น้ำ ชาวบ้านจับมาให้” นัจมีย์กลั้นขำ ไทเกอร์ชะโงกมองชามข้าวต้มในมือเธออย่างกับกลัวว่าเธอจะเอาเนื้อพิศดารมาให้เขากิน ตั้งแต่วันที่เธอแกล้งบอกว่าเอาเนื้องูให้กิน เขาก็คอยระแวงตลอด ทั้งคู่นั่งอยู่ริมลำธาร ด้วยหมอหนุ่มไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในบ้านต้นไม้ ครูสาวนำผ้าห่มมาคลุมกายแกร่ง ด้วยกลัวว่าพิษไข้จะกลับมาเล่นงานเขาอีก“ดูก็รู้ว่าปลา” ร่างสูงหดคอกลับมานั่งตัวตรงพร้อมกระชับผ้าห่ม“ก็เห็นทำหน้าอย่างกับฉันจะเอาเนื้องูให้หมอกินงั้นแหละ อาการดีขึ้นแล้วทำไมต้องให้ป้อนอีก” นัจมีย์พูดเสียงเรียบเรื่อยแล้วเป่าไล่ความร้อนข้าวต้มในช้อน จ่อช้อนไปที่ปากไทเกอร์ หนึ่งวันเต็มๆ ที่เขาโดนพิษไข้เล่นงานจนนอนซม พอมาวันนี้อาการก็ดีขึ้นมาก“อยากมีคนดูแล”“ฉันก็ดูแลหมอได้แค่ตอนนี้แหละ พอหมอกลับไปก็ดูแลตัวเองละกัน เป็นหมอรู้อยู่แล้วว่าต้องทำยังไง” คุณครูสาวยังคงป้อนข้าวต้มหมอหนุ่มอย่างต่อเนื่อง“คุณไม่อยากมีคนดูแลบ้างเหรอ”“ตอนฉันป่วยก็มีชาวบ้าน เด็กๆ ผลัดกันมาดูแล ตอนฉันผ่าตัดนอนโรงพยาบาลหมอกับพยาบาลก็ดูแลฉันไง”“คุณรู้ว่าผมหมายความว่าอะไร” ดวงตาคู่คมจ้องดวงหน้างามนิ่งที่ทำเป็นเหมือนไม่รู้ความหมายที

ท่ามกลางผู้คนมากมาย หญิงสาวนางหนึ่งแต่งกายในแบบสตรีชั้นสูงพม่า ผมถูกเกล้ามวย ปล่อยผมข้างหนึ่งที่ยาวไปถึงสะโพก แซมดอกไม้หลากหลายที่มีกลิ่นหอม ใช้ผ้าแถบสีครีมพันรอบอก และสวมเสื้อผ่าหน้าแขนกระบอกยาวจรดข้อมือ โดยไม่ติดกระดุมทับ ชายเสื้อยาวเสมอสะโพกบน และสวมผ้านุ่งตามความนิยม ทิ้งปลายผ้านุ่งทอดยาวไปตามพื้นด้านหลัง คลุมเท้ามิดชิดเพื่อปกปิดสิ่งที่ต่ำที่สุดในร่างกายตามความเชื่อ ลวดลายบนผ้านุ่งมีลักษณะคล้ายเกลียวคลื่นเหมือนผ้าลุนตยาที่ฟองคำมอบให้ตังเม ชายหนุ่มสวมเสื้อตัวยาวคอกลม แขนยาวจรดข้อมือ สาปที่อกด้านหน้าข้างใดข้างหนึ่งจะยื่นเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้ผ้าโพกผมที่ทำด้วยดิ้นเงินดิ้นทอง ท่ามกลางผู้คนที่มาร่วมงานบุญภายในวัด รอยยิ้มอบอุ่นส่งไปให้หญิงสาวที่สวยงามพริ้มเพรา ได้รอยยิ้มหวานละมุนตอบกลับมา ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเข้ามาหากันช้าๆ สายตาสบประสาน ราวกับที่แห่งนี้มีกันเพียงสอง“ตัวเอง เมื่อคืนเค้าฝันแปลกๆ” ตังเมยืนทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้าที่เป็นไร่ชาและแนวทิวเขาอันเขียวขจี ครุ่นคิดถึงความฝันที่เพิ่งผ่านมา ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดกายบางจากทางด้านหลัง เอ่ยกับเจ้าของอ้อมกอด“เค้าก็เหมือนกัน ตัวเองฝ

“คุณตังเม” กิ่งแก้วเข้ามาในครัวก็พบว่าไฟเปิดสว่าง ตังเมกำลังยืนทำอาหารอย่างที่เคยทำเมื่อก่อนยามที่ไม่ได้ไปเข้าเวรที่โรงพยาบาลเธอมักลงมาช่วยแม่บ้านทำอาหารอยู่บ่อยๆ เหมือนเมื่อสมัยตอนเป็นเด็ก“คุณตังเมอะไรกันน้ากิ่ง หนูก็ยังเป็นตังเมของน้าเหมือนเดิม”“เป็นคู่หมั้นคุณไฟ เป็นว่าที่สะใภ้บ้านหลังนี้แล้ว จะให้เรียกเหมือนเดิมได้ยังไงคะ ให้น้าเรียกแบบนี้เถอะ เพื่อความสบายใจของน้า”“ก็ได้ค่ะ”“วันนี้ต้องไปเข้าเวรไม่ใช่เหรอคะ ขึ้นไปเตรียมตัวเถอะ ทางนี้น้ากับมะตูมจัดการเองค่ะ”“หนูบอกน้ากิ่งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกมะตูม ตอนนี้หนูมาเป็นสาวกรุงเทพเปลี่ยนชื่อเป็นมินตี้แล้ว น้าดูปากหนูนะ มิน ตี้ มินตี้จ๊ะมินตี้” มะตูมพูดอย่างมีจริตจะก้าน กิ่งแก้วส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่ายหลานชายที่ใจเป็นหญิง ไม่ได้นึกรังเกียจรังงอน มิหนำซ้ำยังรักและเอ็นดูหลานคนนี้เป็นอย่างมาก อีกทั้งยังสงสารเพราะพ่อแม่ไม่ยอมรับเพศสภาพของลูก เธอจึงขออนุญาตเจ้านายทั้งหลายให้มะตูมมาช่วยงานที่นี่ ซึ่งทุกคนก็เมตตา และยังให้เรียนต่อมหาวิทยาลัยอีกด้วย“กระแดะมามินตงมินตี้ แกน่ะมันไอ้มะตูม”“มะตูมยังพอทนนะน้า แต่ขอเถอะอย่าเรียกไอ้มะตูม หนูเป็นส

“พี่เมจังกินกุ้งครับ” เรียวตักกุ้งตัวโตในผัดหน่อไม้ฝรั่งใส่จานข้าวของตังเมอย่างเอาใจ ขณะร่วมรับประทานอาหารมื้อค่ำ โดยผู้ร่วมโต๊ะคือภู เอริน ภีม ยี่หวา ไฟ ตังเม และตัวเรียวเอง วันนี้รับประทานอาหารช้ากว่าทุกวัน ด้วยรอคอยตังเม ทุกคนอยากให้เธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ จึงไม่อยากปลุกให้ตื่นขึ้นมา ผิดเวลาไปเพียงไม่กี่นาทีก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร“ตัวเองใช้สมองเยอะกินปลาดีกว่า” ไฟเขี่ยกุ้งของเรียวไปข้างจาน แล้วตักฉู่ฉี่ปลาดอลลี่วางแทนที่“ทำไมพี่ไฟทำงี้อ่ะ นิสัยไม่ดี ถ้าเรียวทำมั่งรู้สึกไง เนี่ยๆ รู้สึกไง” เรียวบ่นกระปอดกระแปด แล้วเขี่ยชิ้นปลาดอลลี่ในจานข้าวของตังเมไปไว้ข้างจานอย่างที่ไฟทำ แล้วตักกุ้งอีกตัววางแทนที่“ก็รู้สึกอยากขยุ้มหัวเด็กไง” ไฟยื่นมือผ่านหน้าตังเมไปขยุ้มหัวเรียวอย่างที่พูด“คิดว่าเรียวจะยอมเหรอ เรียวก็ขยุ้มหัวผู้ใหญ่นิสัยไม่ดีได้” เรียวไม่ยอมโดนแกล้งฝ่ายเดียว ยื่นมือผ่านหน้าตังเมไปหมายจะขยุ้มหัวไฟ มือทั้งสองฝ่ายปัดป่ายพัลวันต่อหน้าหมอสาวที่กำลังหิวเป็นอย่างมาก ทุกคนบนโต๊ะอาหารต่างส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับพี่น้องคู่นี้ที่แย่งกันเอาใจผู้หญิงที่ตนรัก ไม่มีใครห้ามปรามด้วยต่างอยากรู้ว

“เจ้าลูกติด” ไฟทำหน้าเบื่อหน่ายเมื่อเห็นเด็กชายวัยสิบเอ็ดขวบพร้อมกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่บนหลังนั่งสบายอารมณ์อยู่บนโซฟา ตั้งแต่รู้ว่ามีใบหน้าละม้ายคล้ายลูกชายของไฟกับตังเมในอดีตชาติ เรียวก็ตามติดทั้งสองยิ่งกว่าเดิม ทุกวันศุกร์ต้องมานอนที่บ้านหลังนี้ ความช่างพูด ช่างออดอ้อน ทำให้เอรินกับยี่หวาลืมคำว่าเหงาไปได้เลย หวนนึกถึงลูกๆ หลานๆ เมื่ออยู่ในวัยเดียวกัน“ก็นี่เจ้าลูกไง เจ้าลูกเรียวของเจ้าพ่อไฟ เจ้าแม่เมจัง เจ้าพ่อเจ้าแม่ไปไหน เจ้าลูกก็ต้องไปด้วย”“จะไปไหนด้วยก็เอาเจ้าพ่อ เจ้าแม่ เจ้าลูก มาอ้างตลอด เป็นเด็กหลงบ้านไม่พอ ยังจะมาเป็นลูกติดพี่กับเมจังอีก จะเป็นก้างขวางคอไปถึงไหนห๊ะ!” ทั้งสองคนตั้งหน้าตั้งตาโต้เถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร“ไม่ต่อล้อต่อเถียงกันสักวันไม่ได้เลยหรือไงคู่นี้” เสียงทรงอำนาจที่ทำให้หนุ่มใหญ่หนุ่มน้อยเกรงขามดังขึ้น จากขมิ้นกับปูนก็แปรเปลี่ยนเป็นรักกันดูดดื่ม“รักกันเนอะพี่ไฟ รักกันสุดๆ” เรียวเอาตัวรอดเป็นคนแรก ยิ้มกริ่มจนตาหยี รักพี่ชายปานจะกลืนกินขึ้นมาในพลัน“รักกันที่สุดเลยเนอะ” ไฟไม่น้อยหน้า แสดงความรักต่อน้องชาย หยอกกระเซ้าด้วยการยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มๆ“รักกันเนอ