Todos los capítulos de ล่ารักโฮสต์สุดร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

ร่างสูงที่ทอดตัวยาวบนโซฟา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าหลับสนิท มารินอดคิดไม่ได้ หรือว่าเขาจะไปต่อกับผู้หญิงพวกนั้น จึงหลับลึกถึงเพียงนี้ ทั้งที่รู้จากน้องชายหรือแม้แต่ฟ้ากับฝนว่าเขาถือตัวมาก กอดหรือหอมได้ ห้ามลวนลามอย่างการจับอวัยวะเพศ ไม่ให้ใจใคร ทุกอย่างคือธุรกิจ“อย่าให้รู้นะว่าไปนอกรอบกับใคร โดนแน่ โอ๊ยคันแข่ว” มารินจ้องหน้าข่มขู่คนหลับ อยากเอานิ้วจิ้มรอยบุ๋มบนแก้มเสียจริง ปากสีแดงระเรื่อนั่นก็น่าจูบ คิดถึงจูบอันซาบซ่านชะมัด ยิ่งเห็นยิ่งมันเขี้ยว แต่ก็ต้องหักห้ามใจ แล้วเก็บซ่อนความเป็นเสือสาวไว้“ตั้งแต่ทำงานพิเศษก็สภาพนี้ทุกวัน กว่าจะตื่นก็ปาไปสิบโมง ดีที่สอบเสร็จแล้ว ไม่งั้นไปเรียนไม่ไหวแน่ๆ” คนเป็นแม่สงสารลูกชายยิ่งนักที่ต้องแบกรับภาระทุกอย่าง ทั้งที่ยังเรียนไม่จบ“แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นค่ะ มารินเชื่อว่าไนล์ทำได้” มารินโอบเอวแม่ของไนล์ ไม่อยากให้เสียงพูดคุยรบกวนการนอนของเขา“โชคดีของไนล์จริงๆ ที่มีเพื่อนๆ คอยให้กำลังใจ และช่วยเหลือ จนแม่กับคุณพ่อละอายใจ”“ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอกค่ะ คนโกง มันก็หาทุกวิธีโกง คนชั่วแบบนี้อีกไม่นานก็ต้องได้รับผลกรรม มารินว่าคุณแม่กับคุณ

ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งวางทาบกับกำแพงห้องน้ำที่เย็นเฉียบ ฝักบัวยังคงทำหน้าที่ปล่อยสายน้ำชโลมกายแกร่งที่ร้อนรุ่ม เขากำลังทรมานต่อความกระสันที่ก่อตัวอย่างรุนแรง“อืม...มาริน” ยิ่งคิดถึงใบหน้าของคุณหนูเอาแต่ใจแสนดื้อ ร่างนุ่มนิ่มขาวนวลเนียนที่คอยเบียดเข้าหากายแกร่งอย่างเชิญชวน แต่ก็แฝงไปด้วยความออดอ้อน ก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งทะยานขึ้นไปจนยากจะฉุดรั้ง มือหนารูดรั้งแก่นกายของตัวเอง หายใจออกมาหนักๆ เมื่อใกล้ถึงจุดที่จะปลดปล่อยห้วงอารมณ์ มือหนาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น จนน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาและถูกสายน้ำเย็นชะล้างไปไม่ใช่ครั้งแรกที่ไนล์ต้องปลดปล่อยความต้องการของตัวเองด้วยอุ้งมือของตัวเองแบบนี้ครั้งแรกที่คุณหนูมารินปรากฏตัวที่ Elysia หัวใจของเขาก็เต้นระส่ำไร้จังหวะ ราวกับได้เจอคนที่รอคอยมานานแสนนาน และเมื่อเธอเข้ามาวนเวียนในชีวิต เขาก็ต้องต่อสู้กับความต้องการของตัวเองที่นับวันจะยิ่งมากขึ้น และไม่รู้ว่าจะอดทนได้อีกนานแค่ไหน1 เดือนเต็มที่ชัชชนต้องพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล และเป็นหนึ่งเดือนของความวุ่นวาย ไนล์ต้องเตรียมฝึกงาน จัดการเรื่องย้ายที่อยู่ โดยเพื่อนๆ ทั้ง 3 คนของเขาคอยให้การช่วยเหลือหาที่

“ทำไมต้องเป็นผม” หลายครั้งที่ไนล์ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมมารินถึงอยากให้เขาขึ้นเตียงด้วย แล้วก็ตอบตัวเองทุกครั้งว่าเธอเห็นเขาเป็นเพียงของเล่นหรือของที่อยากได้เท่านั้น แต่วันนี้เขาอยากได้ยินจากปากของเธอ“อยากได้ เห็นครั้งแรกก็อยากได้แล้ว ไม่เคยอยากได้ใครแบบนี้มาก่อน จริงๆ นะ”“เพราะผมเป็นโฮสต์?”“มารินเจอไนล์ครั้งแรกที่บาร์โฮสต์นะ”“เราไม่ได้เจอกันที่นี่ครั้งแรก” ไนล์ทักท้วง เขากับเธอเคยเจอกันเมื่อ 10 กว่าปีก่อนที่สวนสนุกในห้างสรรพสินค้า“ตอนนั้นมารินไม่เห็นหน้าไนล์นี่ แล้วก็ยังเด็กอยู่เลย นับด้วยเหรอ”“ผมนับ”“ถ้ามารินเจอไนล์ที่อื่นเป็นครั้งที่สอง มารินก็อยากได้ไนล์ ไม่ได้อยากได้เพราะเป็นโฮสต์” มารินมั่นใจ ไม่ว่าเธอจะเจอไนล์แห่งหนใด เธอก็ยังอยากได้เขา เพราะความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไร้จังหวะจนยากต่อการควบคุม“แค่อยากได้?”“จุดเริ่มต้นของความรู้สึกก็เริ่มจากความชอบไม่ใช่เหรอ ชอบ ก็อยากได้ อยากอมของใหญ่ อยากกินเห็ด ทั้ง โคน อยากตายเพราะเห็ดพ้นพิษ”“ปากดี” ไนล์กระตุกยิ้มให้กับความปากดีของมาริน ที่ชอบพูดเหมือนตัวเองเจนจัดกับเรื่องแบบนี้ แม้จะจูบเ

“แค่นี้ก็หมดแรง คนปากดีหายไปไหนแล้วนะ” ไนล์ผงกหัวขึ้นมาจูบขมับบางที่ชื้นเหงื่อของคนที่หอบหายใจอยู่บนกายแกร่ง“มารินหรือไนล์กันแน่ที่หมดแรง” มารินเกยคางกับอกกว้าง สบสายตาคนอายุน้อยกว่า ไม่ยอมให้สบประมาทกันง่ายๆ เพราะตัวเขาเองก็หายใจถี่กระชั้นไม่ต่างจากเธอนักหรอก“ยังปากดีสม่ำเสมอ” คนที่อยู่ใต้ร่างอวบอิ่มกระตุกยิ้มร้าย“ว๊าย!!” มารินร้องเสียงหลงเมื่อถูกจับพลิกตัวให้นอนลงบนโซฟา“มาดูกันว่าใครจะหมดแรงก่อนกัน”“อ๊ะ...ไนล์...อ๊า” มารินห่อปากขณะเต้าใหญ่ถูกรวบไว้ในปากอุ่น เขาดูดยอดถันสลับกับเม้มฐานทรวงแผ่วเบา หยอกล้อจนเธอทั้งเจ็บทั้งเสียวทันทีที่ฟันคมแตะต้องปลายถันที่อ่อนไหว มารินก็สะดุ้งสุดตัวเพราะสัมผัสเจ็บจี้ดตรงเนินเนื้ออวบขาว ไม่เพียงขบกัด ไนล์ยังดูดดึงจนร่างเล็กผวาตามริมฝีปาก แอ่นอกอวบขึ้นสูง ก่อนริมฝีปากจะอ้าค้างเพราะคนตัวสูงรวบก้อนกลมขาวนั้นไว้แล้วดูดกลืนเม็ดทับทิมสีหวานเต็มปากเต็มคำ“อึก! อื้อ” ปลายยอดถันของเธอถูกปาดเลียลงน้ำหนักลิ้นอย่างหนักหน่วง ความเสียวซ่านเข้าจู่โจมจนต้องหวีดร้องเสียงหลง ส่งเสียงครวญครางสลับกับหอบกระชั้น เพราะสัมผัสหวามไหวที่คนตรงหน้าจงใจป้อนให้เนิ่นนานที่คนเอ

วิคเตอร์กับต้นไม้มองหน้าไนล์ที่ไม่พูดไม่จาตั้งแต่มาถึงมหาวิทยาลัย จนกระทั่งเรียนเสร็จ ทั้งคู่รู้เรื่องในห้อง VIP 1 จากฟ้ากับฝน ก่อนที่ทั้งทั้ง 2 คน จะกลับอเมริกาไปเรียน“ไอ้ไนล์”“ถ้าจะพูดเรื่องพี่สาวมึงไม่ต้องพูด” เพียงวิคเตอร์เอ่ยเรียก ไนล์ก็ชิงตัดบทก่อน แล้วลุกออกไป“อ้าวไอ้นี่” วิคเตอร์อยากประทับหมัดหนักๆ ตรงแก้มบุ๋มๆ ของไนล์ยิ่งนัก ลักยิ้มมหาเสน่ห์ที่ทำให้พี่มารินหลงหัวปักหัวปำ“มีอะไรกันวะ” ไฟท์เตอร์เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยังไม่รู้เรื่องในคืนนั้น รู้แค่เพียงว่าพี่มารินจุ่มโฮสต์ได้ไนล์ และชอบตั้งแต่นั้นมา“กูล่ะหน่าย มึงนี่พอกลับอัมพวาก็เหมือนอยู่คนละโลกกับพวกกูเลยนะ” เสียงของต้นไม้ระอาเพื่อนคนนี้มาก เป็นเช่นนี้ทุกครั้งหากไฟท์เตอร์กลับบ้านที่อัมพวา ที่ชีวิตเหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก ส่วนในโลกโซเชียลก็มีแต่รูปหรือคลิปวีดิโอที่เพลินแท็กเท่านั้น“ยังไม่ชินกันอีกเหรอวะ” ไฟท์เตอร์ไม่ได้รู้สึกรู้สาที่ต้นไม้ว่า ตนก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร“มึงนี่มันตึงสัด” วิคเตอร์ว่า บางทีเพื่อนๆ ก็งงว่าคนอย่างไฟท์เตอร์ทำไมขยันหาแฟน แต่ก็ไม่เคยเห็นคบใครได้นาน เลิกรากับใครก็ไม่เคยเห็นว่าจะมีอาการเหมือนคนอกห