All Chapters of ฝากใจจนได้รัก: Chapter 61 - Chapter 70

สองวันก่อนหน้าที่แทนรักกับหมอโชนจะเดินทางกลับยิ่งใกล้ถึงวันที่แทนรักจะเดินทางกลับมากเท่าไร ความคิดถึงที่ทุกคนในครอบครัวมีให้เธอก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น โดยเฉพาะสำหรับเจ้าตัวเล็กสุดในบ้านอย่างแมงปอในห้องนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและของเล่นมากมาย แมงปอยืนอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใช้พัฟรูปดอกไม้อันเล็ก ๆ ตบหน้าตัวเองเบา ๆ พลางทำปากจู๋เลียนแบบผู้เป็นแม่“แม่ขา ปอปอฉวยฉุดไหม”แมงปอถามด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วในขณะที่มิวกำลังนั่งอยู่บนเตียงเพื่อทาครีมบำรุงผิวก่อนนอน มิวจึงหันไปมองลูกสาวด้วยความเอ็นดู“แมงปอของแม่สวยที่สุดเลยค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมส่งยิ้มไปให้ลูกสาว “สวยเหมือนแม่เลยค่ะ”แมงปอพยักหน้าและยิ้มแฉ่งออกมาด้วยความภูมิใจ “ปอปอฉวยเหมืองแม่ขา ปอปอฉวยเหมืองย่าขา ปอปอฉวยเหมืองป้ายัก”แมงปอร่ายยาวถึงผู้หญิงที่ตัวเองรักและคิดถึงที่สุด แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าเล็ก ๆ นั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไป ก่อนที่น้ำเสียงอู้อี้ด้วยความงอแงจะตามมา“แม่ขา ปอปอคิดถึง ปอปอคิดถึงป้ายักแย้ว” สีหน้าที่เคยสดใสเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง ริมฝีปากเล็ก ๆ เบะคว่ำลงอย่างน่าสงสาร เพราะความคิดถึงเข้าเล

เช้าวันต่อมาแทนรักตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังคงสับสนในการเปลี่ยนแปลงของช่วงเวลาไม่หาย ดวงตาคมคู่สวยค่อย ๆ ปรับโฟกัสให้เข้ากับความสว่างจากแสงแดดที่ปกคลุมอยู่ทั่วห้อง อาการเจ็ทแลคมันเป็นเพื่อนร่วมเดินทางของเธอที่ไม่น่าพิสมัยเท่าไรนักเพราะมันทำให้เธอหลับไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ก่อนจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับงานที่คิดค้างไว้ในหัวและในสมองที่ยังโลดแล่นไม่หยุด แทนรักใช้เวลาเกือบทั้งคืนนั่งทำงานออกแบบชุดชั้นในคอลเลกชันใหม่ จนกระทั่งเผลอหลับไปอีกครั้งเมื่อใกล้สว่างข้างกองกระดาษและสมุดสเกตช์ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นข้างกายของเธอก็มีแมงปอที่นอนหลับสนิทอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้เดียงสาของหลานสาวดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักเมื่ออยู่ในห้วงนิทรา แทนรักขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้หลานสาวตื่น ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดม่านออกรับแสงแดดอุ่น ๆ และสูดอากาศยามเช้าเข้าไปเต็มปอด“อ่า...อากาศที่ไม่หนาวจนเหน็บชาไปทั้งตัวมันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ” แทนรักพึมพำกับตัวเองเธอรู้สึกสดชื่นและมีพลังอย่างประหลาด แม้จะเพิ่งนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงก็ตาม และความตื่นตัวนี้ก็ทำให้เธออยากจะเริ่มงานใน

ในที่สุด การทำงานสุดเร่งรีบอันแสนวุ่นวายของแทนรักในช่วงกลางวันก็สิ้นสุดลงแล้ว เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ด้วยความอ่อนเพลีย แต่ก็ต้องรีบดีดตัวขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของหลาน ๆ ที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับหมอโชนที่พื้นห้องทำงานของเธอหมอโชนนั่งอยู่ในท่าขัดสมาธิที่สบาย ๆ โดยมีเสือและสิงห์นั่งอยู่ข้าง ๆ ส่วนแมงปอกำลังปีนป่ายอยู่บนโซฟาข้างหลังของเขาอย่างสนุกสนาน หมอโชนและหลาน ๆ ของแทนรักกำลังเล่นเกมทายคำกันอย่างออกรสมาพักใหญ่แล้ว“คำต่อไป...ตัวอะไรมีงวง มีงา ตัวใหญ่ ๆ ชอบกินอ้อย” หมอโชนพูดคำใบ้พร้อมทำท่าประกอบ“ช้างครับ” เสือกับสิงห์รีบตอบพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น“ถูกต้องครับ เก่งมาก”“เพอร์เฟคบอยเก่งอยู่แล้วครับ” เสือกับสิงห์พูดพลางแปะมือกันอย่างพร้อมเพรียง“งั้นก็ถึงตาแมงปอทายบ้างแล้วครับ ลงมาจากโซฟาก่อนเร็ว” หมอโชนยิ้มกว้าง พยักหน้ารับคำตอบของเสือกับสิงห์ แล้วหันไปหาแมงปอต่อ“อืมม...ฮึบ ๆ ๆ” แมงปอค่อย ๆ ปีนลงมาจากโซฟา แล้วทำท่าคิดหนักก่อนจะพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “ตัวหย่าย ๆ ก็ยุงไม่หย่อไง”คำตอบของแมงปอทำให้ทุกคนในห้องหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ยกเว้นหมอโชนที่ถึงกับทำหน้าเหวอ“ไม่ใช่แล้วค

เมื่อรู้ผลตรวจจากที่ตรวจครรภ์แล้ว แทนรักก็นั่งลงบนเตียงอย่างหมดแรง เธอเหม่อมองที่ตรวจครรภ์ทั้งห้าอันที่แสดงผลออกมาเป็นสองขีดอย่างชัดเจน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่สับสนและกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอคิดในใจว่าเรื่องนี้ยังไม่สามารถให้ใครรู้ได้ในตอนนี้ โดยเฉพาะหมอโชน เธอต้องการเวลาเพื่อทำใจและคิดทบทวนทุกอย่างให้ดีก่อนที่เธอจะเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลแทนรักลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปที่ถังขยะ เธอหยิบที่ตรวจครรภ์ทุกอันใส่ถุงพลาสติกสีดำอย่างระมัดระวัง แล้วมัดปากถุงให้แน่นหนา ก่อนจะนำไปทิ้งในถังขยะรวมที่อยู่ด้านนอกห้องทำงาน เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่มีใครค้นเจอได้ง่าย ๆ แต่ในความเร่งรีบและความสับสน เธอไม่ทันรู้ตัวว่าเผลอลืมกล่องเปล่าของที่ตรวจครรภ์ที่เธอแกะออกมาใช้ไว้หนึ่งกล่อง ซึ่งมันวางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาอย่างโดดเดี่ยวและพร้อมที่จะเปิดเผยความลับที่เธอพยายามจะปิดบังเอาไว้อีกฝั่ง ณ โรงพยาบาลหมอโชนก็เพิ่งจะทำหน้าที่ตรวจคนไข้เสร็จด้วยความเป็นมืออาชีพ แต่ในใจของเขาไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไรนัก เพราะด้วยอาการของแทนรักที่คล้ายคลึงกับอาการของคนท้อง มันทำให้

หลังจากที่ทุกคนร่วมโต๊ะทานอาหารด้วยกันอย่างสนุกสนานและได้พูดคุยทำความเข้าใจกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แมงปอที่นั่งอยู่บนตักของหมอโชนก็เริ่มออดอ้อนขึ้นมาอีกครั้ง“ยุงคงหย่อ นองปอปอ นองป้ายัก”“หืม อะไรนะครับแมงปอ” หมอโชนถามย้ำเพราะเขาฟังได้ไม่ชัดเท่าไรนัก“แมงปออยากให้ลุงคนหล่อนอนกับพวกเราด้วยครับ” เสือพูดอธิบายแทนน้องสาว“ปอปอฟังนิทาง ยุงคงหย่ออ่านให้ปอปอฟัง”“แมงปอบอกว่าจะให้ลุงคนหล่ออ่านนิทานให้ฟังด้วยครับ ดีเลย พวกเราจะได้นอนฟังนิทานด้วยกัน” สิงห์พูดอธิบายบ้างท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละขั้วอย่างกะทันหันของแมงปอทำเอาหมอโชนทำอะไรไม่ถูก เขาจึงหันไปมองแทนรักแล้วส่งสายตาราวกับต้องการจะขอคำปรึกษา แต่แทนรักก็ทำเพียงแค่ยักไหล่ตอบกลับมา แล้วส่งยิ้มให้เขาคล้ายเป็นการบอกว่าให้ทำตามใจเลย เขาจึงหันกลับไปหาหลาน ๆ แล้วยกยิ้มออกมา“ได้ครับ”“เย่!!!!!”คำตอบของหมอโชนทำเอาเด็ก ๆ ทั้งสามคนส่งเสียงร้องเฮกันด้วยความดีใจ ก่อนที่แมงปอจะรีบลงจากตักของเขาแล้ววิ่งนำหน้าขึ้นไปชั้นบน ส่วนเสือกับสิงห์ก็รีบวิ่งตามน้องสาวไปทันที“รอป้าด้วยสิคะ เดี๋ยวก็ล้มกลิ้งกันเป็นลูกขนุนหรอก” แทนรักตะโกนไล่หลังอย่างขำ ๆ ก่อนจะหัน