Todos os capítulos de รักที่เป็นม่านหมอก : Capítulo 91 - Capítulo 100

“ถึงแล้วครับคนเก่ง ถึงโซนเครื่องเขียนแล้วครับ”หลังจากเดินเข้ามาข้างในห้างสรรพสินค้าได้สักพัก หมอกก็หันไปบอกลูกสาวว่าเดินกันมาถึงโซนขายเครื่องเขียนและของใช้เบ็ดเตล็ดแล้ว ดวงตาของข้าวหอมลุกวาวเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ราวกับได้พบกับขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต รีบลงจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ แล้ววิ่งไปจับมือแม่ด้วยความกระตือรือร้นทันที“หม่าม้าขา ไปกับหนูฉิ ไปซื้อกระปุกออมฉินกันค่ะ หนูจาเอาไปหยอดเงินตั้งแต่วันนี้เยย” ข้างหอมพูดเสียงดัง สมกับเป็นเด็กที่มีพลังงานเหลือเฟือและพร้อมจะสำรวจทุกซอกทุกมุมของร้านในโซนนี้แล้วช่อแก้วยกยิ้มพลางหัวเราะเบา ๆ ออกมาด้วยความเอ็นดูในท่าทางของลูกสาว “ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะคนเก่งของหม่าม้า อย่าลืมสิคะว่าก่อนจะไปหาซื้อกระปุกออมสิน...เราต้องไปเลือกเข็มกลัดคนท้องให้หม่าม้าก่อนนะคะ เพื่อความปลอดภัยของน้อง ๆ นะ”ข้าวหอมเอียงหัวเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนที่จะทำท่าครุ่นคิดอย่างหนักพลางยกมือขึ้นมาเกาแก้ม “ปอกภัยหยอคะ ถ้าไม่มีเข็มกลัด…หม่าม้ากับน้อง ๆ ของหนูจะไม่ปอกภัยหยอ”“ก็…เอ่อ ประมาณนั้นค่ะข้าวหอม คือที่ต้องติดเข็มกลัดนี่เพราะว่าคนอื่นจะได้รู้ว่าหม่าม้ากำลังมีน

แล้วก็ถึงวันที่รอคอย นับตั้งแต่วันที่ข่าวดีถูกประกาศออกไปในห้องตรวจของโรงพยาบาล วันนี้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในตัวบ้านหลังใหญ่ ทำให้บรรยากาศของบ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นของผ้าอ้อมสำเร็จรูป น้ำยาล้างขวดนม และแป้งเด็กอ่อน ดูปลอดโปร่งและอากาศดีมากความเงียบสงบที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยเสียงเล็ก ๆ น่ารักที่ดังมาจากเปลเด็กสามเปลซึ่งถูกจัดวางเรียงกันในห้องของเด็กอ่อนที่ถูกรีโนเวทเพิ่ม และจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี บนเตียงของเปลตรงซ้ายมือของห้องคือ ข้าวฟ่าง หรือเด็กหญิงแก้วขวัญ แฝดหญิงคนโตสุด ซึ่งกำลังส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอ ส่วนอีกสองคนคือข้าวปั้น เด็กชายเอื้อการย์ กับข้าวปุ้น เด็กชายปราณชล ซึ่งเป็นแฝดคนรองและคนสุดท้องตามลำดับ และทั้งสองคนก็กำลังส่งเสียงงอแงไล่ตามกันมาอย่างไม่มีใครยอมใคร โดยพี่ข้าวหอมเป็นคนตั้งชื่อเล่นให้น้องทั้งสามด้วยตัวเอง“หม่าม้ามาแล้วค่ะเด็ก ๆ”ช่อแก้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนอ่อนโยน เธอเดินเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของเธอแม้จะยังคงมีร่องรอยความอ่อนเพลียจากการอดนอนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แต่แววตาก็ยังคงมุ่งมั่นเหมือนเคยในขณะที่ช่อแก้วกำลังเดินเข้าไปในห้อง หมอกก็เดินตามเข้ามาพ

สามปีต่อมาเสียงเจื้อยแจ้วเล็ก ๆ หลายเสียงที่ดังสลับกับเสียงหัวเราะใส ๆ ดังขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ของวัน ณ ร้าน Time To Love Bakery & Café ของช่อแก้ว ซึ่งวันนี้พิเศษกว่าวันอื่น ๆ เพราะเป็นวันเกิดครบรอบสามขวบของข้าวฟ่าง ข้าวปุ้น และข้าวปั้น เจ้าแฝดน้อยทั้งสามโดยที่เจ้าของวันเกิดทั้งสามคนในวันนี้กำลังสวมผ้ากันเปื้อนอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ส่วนข้าวหอมที่โตเป็นสาวน้อยวัยเจ็ดขวบก็สวมชุดเดรสกระโปรงฟูฟ่องสีขาวสลับกับสีชมพู สีสันสดใสแบบที่ตนชอบ และกำลังคอยเดินตามดูน้อง ๆ ทั้งสามคนอย่างไม่ห่างไปไหน“หม่าม้าขา น้อง ๆ หิวเค้กแล้วค่ะ” ข้าวหอมที่พูดชัดถ้อยชัดคำขานเรียกแม่ของเธอด้วยความตื่นเต้น“งั้นเราต้องช่วยกันทำเค้กก่อนนะคะ ถึงจะได้ทาน” ช่อแก้วตอบพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่เธอจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร้าน เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นทางด้านหลังร้าน หมอก วรา และมุก ก็กำลังช่วยกันจัดเตรียมวัตถุดิบและอุปกรณ์ต่าง ๆ ตามที่ช่อแก้วบอก แล้วมาวางไว้บนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่“ปะป๊าฮับ! ปั้นอยากทำเค้ก” ข้าวปั้นพูดพลางกระโดดไปมา“ปุ้นก็อยากทำเค้กฮับ” ข้าวปุ้น แฝดคนสุดท้องก็เอ่ยสมทบเช่นกันส่วนข้าว

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาในที่สุดก็ถึงวันสำคัญที่ทุกคนในบ้านต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอยแล้ว เพราะวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของสามแสบ ข้าวฟ่าง ข้าวปั้น และข้าวปุ้น บรรยากาศในบ้านยามเช้าจึงเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่น่ารักน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ เสียงเจื้อยแจ้วของเด็ก ๆ ดังไปทั่วบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะที่หมอกกับช่อแก้วกำลังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะจัดแจงให้เด็ก ๆ แต่งตัวในชุดนักเรียนได้อย่างเรียบร้อย“ข้าวฟ่าง อย่าดึงโบว์ออกสิลูก” ช่อแก้วร้องห้ามเสียงหลง เมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยกำลังจะแกะโบว์สีขาวบริสุทธิ์ออกจากเปียผมที่เพิ่งถักเสร็จไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว“หม่าม้าขา หนูไม่ชอบโบว์” ข้าวฟ่างตอบเสียงอ่อยพลางส่ายหัวไปมาจนโบว์แทบจะหลุด“แต่เราต้องติดไว้นะคะมันจะได้ดูเรียบร้อย นี่หม่าม้าก็เพิ่งถักเปียให้สวย ๆ เลยนะ” ช่อแก้วพูดพร้อมกับพยายามจับตัวลูกสาวให้นิ่ง ๆ เพื่อติดโบว์กลับเข้าไปใหม่ แต่ข้าวฟ่างก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ“ข้าวปั้น ข้าวปุ้น ไม่ต้องดึงเสื้อออกมาจากกางเกงสิครับ”ทางฝั่งของหมอกเองก็ต้องรีบเข้ามาช่วยจัดการ เมื่อเห็นว่าลูกชายทั้งสองคนกำลังแข่งกันดึงชายเสื้อนักเรียนสีขาวออกมาจากขอบกางเกงที่ใส่ไปเม

สุดสัปดาห์ต่อมาแสงยามเช้าของวันเสาร์ส่องเป็นประกายผ่านเข้ามาทางกระจกใสของร้าน Time To Love Bakery & Café ของช่อแก้ว กระทบกับตัวอักษรไม้แกะสลักชื่อร้านที่ประดับอยู่หน้าร้าน และวันนี้บรรยากาศภายในร้านก็ไม่ได้เงียบเชียบและเรียบง่ายเหมือนทุกวัน หากแต่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาที่ดังอยู่ตลอด เพราะวันนี้เป็นวันทำงานพิเศษของ “ทีมพนักงานจิ๋ว” ผู้ช่วยคนสำคัญของช่อแก้วและหมอกนั่นเองช่อแก้วผู้เป็นเจ้าของร้านรับหน้าที่เป็นผู้ว่าจ้างในการทำงานของเด็ก ๆ ในวันนี้ และเธอก็กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์กาแฟ กวาดสายตามองไปทั่วร้านอย่างภูมิใจในตัวลูก ๆ ทั้งสี่ที่ดูจะขะมักเขม้นกับการสวมบทบาทพนักงานอย่างเต็มที่ข้าวหอมสวมชุดเอี๊ยมสีครีมตัวเล็ก ๆ และกำลังจัดวางขนมบนถาดอย่างระมัดระวัง ส่วนข้าวปั้นกับข้าวปุ้นใส่ผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนที่กำลังยืนเท้าเอวจังก้า ตั้งท่าเตรียมพร้อมอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ส่วนข้าวฟ่างก็สวมกันเปื้อนสีชมพูลายเจ้าหญิงยืนรอประจำตำแหน่งแคชเชียร์อย่างกระตือรือร้นเช่นกัน ทุกคนล้วนแต่มีเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือ ‘ค่าจ้าง’ ที่แม่สัญญาไว้“นี่คือปุกใฉ่เงินของพวกเยานะ”ข้าวฟ่างยกมือชี้ไปที่กระปุก