Todos os capítulos de รักที่เป็นม่านหมอก : Capítulo 81 - Capítulo 90

เย็นวันเดียวกันนั้น บรรยากาศในโรงเรียนของข้าวหอมดูเงียบสงบลงกว่าช่วงกลางวันมาก และตอนนี้ก็มีเพียงเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ไม่กี่คนที่กำลังเล่นในสนามหญ้าอย่างสนุกสนาน ข้าวหอมและออเดรย์เองก็เช่นกัน ทั้งสองคนกำลังสลับกันเล่นสไลด์เดอร์หลาย ๆ รอบอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเสียงพูดคุยกันของทั้งคู่ดังเจื้อยแจ้วอยู่รอบ ๆ สไลเดอร์ทรงสูงสีสันสดใสที่ตั้งอยู่กลางสนาม ข้าวหอมหัวเราะคิกคักทุกครั้งที่สไลด์ลงมาถึงพื้นแล้วตัวก็ลอยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระโดดเด้งดึ๋ง ๆ ไปมาไม่หยุด“ออเดรย์ ข้าวหอมจะเย่นอีกยอบนะ” ข้าวหอมบอกพลางส่งยิ้มกว้างไปให้“อื้อ เย่นอีกยอบกัน” ออเดรย์เองก็ยิ้มตอบรับแล้วพยักหน้าอย่างว่าง่ายทั้งคู่ต่างก็กำลังรอให้พ่อแม่มารับกลับบ้านและใช้ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนี้ให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนที่ช่วงเวลาแห่งความสุขจะต้องถูกขัดจังหวะด้วยกลุ่มเด็กชายแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาทั้งคู่อย่างเงียบ ๆเด็กชายกลุ่มนั้นมีกันประมาณสามคน แต่ละคนสวมชุดนักเรียนที่ดูสะอาดสะอ้านและดูคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ทั้งสองสาวก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ทั้งสามคนค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ใบหน้าของแต

ในช่วงเย็นของวันเสาร์ข้าวหอมในชุดเดรสกระโปรงฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา กำลังกอดคอคนเป็นพ่อไว้แน่นในขณะที่กำลังอุ้มตนอยู่ ดวงตาแป๋วแหววของเธอมองไปยังช่อแก้วที่กำลังยืนอยู่หน้าร้านด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ทั้งคู่แกล้งทำเป็นเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าพวกเขาเพียงแค่ต้องการรอให้ช่อแก้วล็อกร้านเสร็จเพื่อที่จะได้ไปใช้เวลาพักผ่อนในวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ในใจของทั้งพ่อและลูกนั้นต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นกับแผนการเซอร์ไพรส์ที่ตกลงวางแผนกันไว้ตั้งแต่เช้าทันทีที่ช่อแก้วล็อกประตูร้านเสร็จ เธอก็หันมาหาหมอกกับลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน“ปะป๊ากับข้าวหอมรอหม่าม้านานไหมคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้าไปหาหมอกกับลูกสาวด้วยก้าวเดินที่เร่งรีบขึ้นเล็กน้อย “เรานึกว่าหมอกจะให้เราไปหาที่บริษัทซะอีก”หมอกยกยิ้มแล้วปล่อยข้าวหอมจากอ้อมกอดลงกับพื้นอย่างเบามือ เขาลูบผมลูกสาวอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันมามองหน้าช่อแก้ว“ไม่นานเลยครับหม่าม้า ปะป๊าได้เลขาตัวน้อยคนเก่งอย่างข้าวหอมมาช่วยงานก็เลยได้กลับเร็วน่ะสิ เพราะอยากมาเซอร์ไพรส์หม่าม้าด้วยครับ” เขาพูดพลางจับมือช่อแก้วไว้แน่น มือของเขาเย็นเฉียบด้วยความตื่นเต้นที่อัดแน่นอยู่ในอ

ในเวลาต่อมา เสียงดนตรีเพลงแจ๊สก็ยังดังคลอเคล้าไปกับสายลมยามค่ำคืนที่เริ่มหนาวเย็น กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ที่ลอยมาตามลมนั้นหอมฟุ้งไปทั่วในสวนสวยของโรมแรม ที่ถูกจัดแต่งเนรมิตให้กลายเป็นงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ของคู่บ่าวสาว แสงไฟสีเหลืองนวลระยิบระยับที่ถูกประดับไว้ตามต้นไม้ใหญ่ส่องกระทบกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของแขกเหรื่อที่ต่างก็กำลังสนุกสนานกับอาหารและเครื่องดื่มชั้นเลิศที่ถูกคัดสรรมาอย่างดี ทุก ๆ เสียงหัวเราะและบทสนทนามากมายนั้นดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้หมอกกับช่อแก้วปลาบปลื้มมาก ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อร่วมยินดีกับความรักของพวกเขาทั้งสองคนโต๊ะตัวยาวใจกลางสวนตัวหนึ่ง ซึ่งถูกจองไว้สำหรับรองรับครอบครัวของหมอกและช่อแก้วโดยเฉพาะ หมอกกับช่อแก้วกำลังนั่งเคียงข้างกัน รอบโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยใบหน้าที่คุ้นเคยของคนในครอบครัวทุกคน ส่วนทางฝั่งของข้าวหอมตัวน้อยที่ยังคงกระตือรือร้นและมีพลังล้นเหลือนั้น ก็กำลังนั่งอยู่บนตักของฟลอยด์ผู้เป็นตา และข้าวหอมก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากไม่หยุดเพราะตากับน้าเฟรมหยอกล้อเธอด้วยการทำท่าทางตลก ๆ ให้ดู“ฮ่า ๆ ๆ คุงตากับน้าเฟรมทำไยคะเนี่ย โอ๊ย! หนูปวดท้องไปหมดแย้ว คิก ๆ

เช้าวันนี้ของหน้าฝน แสงแดดที่สาดส่องลงมาบนพื้นถนนนั้นยังคงมีความชื้นจากการชะล้างของฝนเมื่อคืนหลงเหลืออยู่ ภาพเงาสะท้อนของอาคารบ้านเรือนและต้นไม้ริมทางที่บิดเบี้ยวบนพื้นน้ำบอกเล่าถึงความสดชื่นของธรรมชาติที่เพิ่งได้รับการเติมเต็มรถยนต์คันเดิมของหมอกเคลื่อนตัวออกจากบ้านมาจอดสนิทที่หน้าโรงเรียนของข้าวหอม ที่บรรยากาศรอบข้างกำลังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และการทักทายกันของเหล่าสมาคมผู้ปกครองที่เพิ่งส่งลูก ๆ เข้าโรงเรียนไปไม่นานข้าวหอมสวมชุดนักเรียนที่ถูกรีดจนเรียบกริบ สวมถุงเท้าถูกต้องตามระเบียบ และใส่รองเท้านักเรียนสีดำขัดเงา มันยิ่งขับให้ความน่ารักของเด็กหญิงตัวน้อยเปล่งประกายออกมาอย่างชัดเจน ข้าวหอมกำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังอย่างร่าเริงเพื่อรอให้ผู้เป็นพ่อจอดรถจนหยุดสนิทก่อน ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้นที่จะได้พบเพื่อน ๆ“หนูไปแย้วนะคะปะป๊า หม่าม้า” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น เมื่อหอมแก้มพ่อกับแม่สลับกันอย่างรวดเร็วตามกิจวัตรประจำวัน ก่อนที่จะรีบลงจากคาร์ซีทและเปิดประตูรถลงไปยืนบนทางเท้าด้วยตัวเองอย่างมั่นคงหมอกกับช่อแก้วจึงรีบเดินตามไปส่งข้าวหอมที่หน้าประตูโรงเรีย

หลังจากที่ใช้เวลาฝ่าฟันรถติดอยู่บนถนนราว ๆ เกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ๆ รถยนต์ของหมอกก็เคลื่อนตัวเข้ามาในเขตบ้านของเขาอย่างช้า ๆ แสงไฟจากรั้วบ้านส่องนำทางให้เห็นบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคย และเมื่อรถมาจอดสนิท ข้าวหอมก็รีบเปิดประตูลงจากคาร์ซีทแล้วรีบชวนออเดรย์วิ่งนำหน้าเข้าไปที่บริเวณสวนหย่อมซึ่งถูกจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม ที่นั่นเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับที่ถูกประดับไว้ตามต้นไม้ใหญ่ และมีกลิ่นหอมของอาหารเริ่มจะลอยอวลไปทั่ว พร้อมกับเสียงหัวเราะของคนในครอบครัวที่เริ่มจะมากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา“คุงปู่ คุงย่า คุงตา คุงยาย คุงยุง คุงน้า คุงอา หนูมาแย้วค่ะ” ข้าวหอมตะโกนเรียกปู่ย่า ตายาย และลุง น้า อา ของตัวเองด้วยความดีใจ“มาแล้วเหรอลูก” แม่มุกผู้เป็นย่าเดินเข้ามารับหลานสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมกอด “วันนี้เจ้าตัวแสบของย่าไปเที่ยวซนที่ไหนมาหรือเปล่าคะ”“ไม่ได้ไปเยยค่ะคุงย่า” ข้าวหอมตอบอย่างรวดเร็วพลางส่ายหน้าไปมาขณะที่หมอกและช่อแก้วกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับมิลค์และออเดรย์ที่เดินตามมาติด ๆ ทุกคนก็หันมามองที่แขกใหม่ด้วยรอยยิ้มอย่างอบอุ่นและเป็นมิตร ปุ้ยผู้เป็นแม่ของช่อแก้วก็เคยได้ยินเรื่องของมิลค์แล้ว เธอจึง