Todos os capítulos de รักที่เป็นม่านหมอก : Capítulo 71 - Capítulo 80

หลายวันต่อมาในที่สุดวันสำคัญที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยก็มาถึงเสียที วันนี้หมอกและช่อแก้วต่างก็ตื่นกันตั้งแต่ไก่โห่เพื่อมาช่วยเตรียมตัวให้ข้าวหอมไปโรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก บรรยากาศในห้องน้ำของห้องข้าวหอมจึงอวลไปด้วยไอน้ำอุ่น ๆ และกลิ่นหอมของสบู่อ่อน ๆ ที่ช่อแก้วกับข้าวหอมอาบน้ำพร้อม ๆ กัน เธอค่อย ๆ อุ้มลูกสาวลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำที่มีฟองสบู่หลากสีลอยฟูฟ่องอยู่ทั่ว ข้าวหอมหัวเราะคิกคักด้วยความสนุกสนาน“หม่าม้าขา ฟองฉะบู่ห๊อมหอม”“ข้าวหอมชอบกลิ่นนี้ไหมคะ หม่าม้าตั้งใจเตรียมให้ข้าวหอมเป็นพิเศษเลยนะ ก็วันนี้วันพิเศษของเจ้าหญิงของหม่าม้านี่นา” ช่อแก้วหยิบฟองน้ำนุ่ม ๆ มาถูตัวให้ลูกสาวอย่างเบามือ “ข้าวหอมคนเก่งของหม่าม้า ตื่นเต้นที่จะได้ไปโรงเรียนไหมคะ”ข้าวหอมพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ ทันที “หนูชอบกลิ่นนี้มากเยยค่ะ แย้วก็ตื่นเต้นมากด้วยค่ะ อยากเจอเพื่อง ๆ แย้วด้วย หนูอยากไปเย่นกับออเดรย์”ข้าวหอมตัวน้อยพูดพลางยกมือปัดป่ายไปมา เล่นฟองสบู่อย่างสนุกสนาน ช่อแก้วก็มองดูความร่าเริงของลูกสาวแล้วก็ยิ้มให้เจ้าตัวอย่างอิ่มเอมใจเช่นกันหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว ช่อแก้วก็บรรจงแต่งตัวให้ลูกสาวในชุดนักเรียนตัวใหม่เ

ช่อแก้วที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าให้หมอกอย่างรู้กัน เธอรู้สึกสงสารเด็กหญิงตัวเล็กจับใจ จึงหันไปหาหมอกแล้วกระซิบถามความคิดเห็นของเขาดูเบา ๆ“หมอก ให้เราลองโทรไปหามิลค์ดูดีไหม เผื่อว่าอาจจะติดต่อได้”“ลองดูก็ไม่เสียหายนะ เดี๋ยวเราคอยเฝ้าเด็ก ๆ เอง” หมอกพยักหน้าช่อแก้วจึงเบี่ยงตัวออกไปอีกมุมหนึ่งของห้อง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วลองโทรไปหามิลค์อยู่หลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ยังคงไม่รับสาย เธอจึงตัดสินใจที่จะลองส่งข้อความไปหาดู: มิลค์ ถ้าเห็นข้อความแล้วช่วยติดต่อกลับมาหน่อยนะ“คุณครูกีตาร์คะ” ช่อแก้วหันไปหาคุณครูกีตาร์ “ถ้าคุณแม่ออเดรย์ยังไม่มารับ...ฉันขออนุญาตพาออเดรย์กลับไปที่ร้านของฉันด้วยกันกับข้าวหอมได้ไหมคะ”“ได้ค่ะคุณช่อแก้ว เดี๋ยวดิฉันทำเอกสารรับเด็กกลับก่อนเวลาให้สักครู่นะคะ” คุณครูกีตาร์ตอบรับด้วยความยินดีช่อแก้วหันไปหาออเดรย์แล้วยิ้มให้เธอ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะข้าวหอม...เดี๋ยวเราไปที่ร้านของหม่าม้ากันนะ หม่าม้าจะได้ทำขนมให้ข้าวหอมกับออเดรย์ทาน”ดวงตาของออเดรย์ที่ได้ยินก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ”จริงหยอคะ ออเดรย์ไปช่วยคุงน้าช่อแก้วทำขนมได้ไหมคะ”“ได้ฉิ” ข้าวหอมเป็นฝ่ายตอบด้วยยิ้มกว้าง “

นับตั้งเหตุการณ์นั้นเวลาก็ผ่านไปหลายวัน เช้าวันใหม่นี้หมอกก็เดินทางไปที่บริษัท CWE ด้วยความกระตือรือร้นมากกว่าปกติ เขาขึ้นลิฟต์และเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองที่อยู่บนชั้นบนสุดของตึกสูงเสียดฟ้า สายตาเหลือบมองไปที่กองเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่มีความสนใจเลยสักนิด เพราะในใจของหมอกกลับนึกไปถึงชายคนนั้นที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อของการแก้แค้นอย่างเงียบ ๆ ของเขาหมอกแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปยังเลขานุการส่วนตัวและสั่งการไปว่าวันนี้เขาจะขอเล่นบทบาทสมมติเป็นแค่พนักงานธรรมดา ๆ คนหนึ่งในบริษัท และให้เลขานุการส่วนตัวของเขาช่วยกระจายคำสั่งนี้ไปยังพนักงานทุกคนว่าอย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสมตามคำสั่งของเขาหลังจากนั้น หมอกก็เดินออกจากห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าท่าทางที่เรียบเฉยเหมือนพนักงานทั่วไปคนหนึ่ง เขาเดินตรงไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการฝ่ายการตลาดซึ่งเป็นห้องทำงานที่เพิ่งได้รับการปรับปรุงใหม่และเตรียมเอาไว้สำหรับให้ชายคนนั้นเข้ามาทำงานโดยเฉพาะ หมอกที่แอบสังเกตการณ์อยู่ห่าง ๆ ก็ได้เห็นว่าชายคนนั้นกำลังนั่งไขว่ห้างอ่านเอกสารในแฟ้มด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ตกเย็นวันเดียวกันนั้น แสงสีส้มอ่อน ๆ ของดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามาในรถยนต์คันหรูของหมอก ขณะที่บรรยากาศในรถกลับเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงเพลงคลอเบา ๆ และเสียงหัวเราะสดใสของข้าวหอมที่นั่งอยู่เบาะหลังเท่านั้น ช่อแก้วกับหมอกที่นั่งอยู่เบาะหน้า ต่างก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว แต่พวกเขาก็ยังคงพูดคุยกับข้าวหอมอย่างร่าเริงตามปกติหมอกที่ยังคงงอนช่อแก้วอยู่ก็พยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด เขายังคงขับรถด้วยท่าทางที่นิ่งเฉยและสงบ แต่ช่อแก้วก็ยังคงสังเกตเห็นว่าสายตาของเขามักจะเหลือบมองเธอเป็นบางครั้ง เป็นสายตาที่ดูขุ่นเคืองและน้อยใจเล็กน้อย นั่นทำให้ช่อแก้วรู้ทันทีว่าเขายังคงไม่หายงอนเธอเลย เธอจึงยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วก็เริ่มคิดที่จะแกล้งเขาคืนบ้างเพื่อเป็นการเอาคืน“งืมมม หม่าม้ากับปะป๊าทะเยาะกังหยอคะ” จู่ ๆ ข้าวหอมที่นั่งอยู่บนเบาะหลังก็เอ่ยปากถามขึ้นมาด้วยความสงสัย เพราะเห็นว่าพ่อกับแม่ของตนไม่ได้พูดคุยกันเลยตั้งแต่ที่ขึ้นรถมา“หืม? เปล่าเลยค่ะข้าวหอม ใครบอกว่าหม่าม้ากับปะป๊าทะเลาะกันคะ” ช่อแก้วรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงเกินจริง เธอหันไปมองหมอกแล้วยิ้

สิ้นเสียงทุ้มนุ่มนั้นแล้ว ช่อแก้วก็พรูลมหายใจยาว ๆ ออกมาพร้อมกับเงยหน้ามองออดอ้อนหมอกที่ตนซบอย่างหมดแรงราวลูกแมวเพิ่งเล่นซนมาหมาด ๆ เธอฝังใบหน้าซุกอกเขา ซ่อนความเขินอายที่เผยให้เห็นผ่านพวงแก้มและใบหน้าที่เห่อร้อนกับคนที่ทำให้มันเป็นเช่นนั้น“ก็...เหนื่อยนิดหน่อย... ไม่ได้ทำกันนานแล้วมันก็เลยเหนื่อยน่ะ แต่…เราก็รู้สึกดีมากเลยนะหมอก“เธอว่าพร้อมกับขยับตัวยุกยิก จงใจให้สะโพกเคลื่อนไหวไปมาเล็กน้อยเพราะส่วนล่างของพวกเขายังคงเชื่อมติดกันอยู่ด้วยส่วนอ่อนไหวที่ยังคงเสียบคากันไม่ยอมถอนออกสักที หมอกที่เห็นแบบนั้นก็อมยิ้มได้ใจกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของช่อแก้วจนต้องก้มหอมแก้มเธอซ้ำ ๆ ด้วยความรักเต็มหัวใจ“เราก็เหมือนกัน รู้สึกดีมาก...มากจนไม่อยากหยุดเลย”หมอกพูดก่อนจะขยับมือไปสางจัดกลุ่มผมยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าที่ แล้วประคองศีรษะของเธอเข้ามากดจูบเบา ๆ ที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน แต่แล้วความรักความลุ่มหลงที่มีให้กัน รอยจูบที่ควรจะหยุดอยู่แค่ตรงนั้นก็กลับเริ่มลามไปยังส่วนอื่นของใบหน้า จากหน้าผากถูกลดลงมาเป็นปลายจมูก เคลื่อนไปที่พวงแก้มซ้าย และไล้จมูกลากยาวไปตามกรอบหน้าเล็ก วนไปมาก่อนมาหยุดที่ริมฝีปากอว