All Chapters of ขย่มซะทีหนูรักพี่เขย: Chapter 11 - Chapter 20

“เป็นไงบ้างลูก” แม่เข้ามาถาม อาจจะสังเกตเห็นสีหน้าของหล่อนอยู่แล้วว่าไม่สู้ดีนัก“ไม่เป็นไรค่ะ” วลีวาดตอบ “แค่เพลีย ๆ นิดหน่อย”“ไม่คิดมากนะ”“เปล่าค่ะ”“ฮื่อ”“ว่าแต่คุณแม่เถอะค่ะ อย่าว่าหนูนะ”“แม่ขอโทษที่พยายามบีบคั้นหนู” มารดาเริ่มเข้าใจตั้งแต่เห็นว่า แทนเริ่มไม่ได้เข้ามาบ้านนี้บ่อยครั้งเหมือนเดิม นับตั้งแต่นางกับสามีคาดคั้นเรื่องแต่งงาน“เล็กยังไม่กลับอีกเหรอเนี่ย”“ยังนี่คะ แต่เห็นไลน์มาบอกว่าอาจจะค่ำ”“เหรอ”“ค่ะ”ไม่เคยมีความสงสัยใด ๆ ในตัวของวาดวลีผู้เป็นน้องสาว หล่อนรู้เพียงแค่ว่าน้องสาวพยายามจะช่วยให้หล่อนสมหวังในทุก ๆ เรื่องโดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับชีวิตคู่วลีวาดพยายามจะเข้าใจแทนเหมือนที่ผ่าน ๆ มาว่า เขายังไม่ได้มีเงินก้อนเหลือพอที่จะมาจัดการแต่งงานให้เป็นเรื่องเป็นราว และเมื่อถูกบีบคั้นหนักเข้า มันทำให้เขาไม่กล้าที่จะเสนอหน้าเข้ามาแต่ยังมีข้อความในไลน์ โทรคุยกันเขายังเสมอต้นเสมอปลาย...หล่อนพยายามคิดอย่างนั้น แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว มีความเปลี่ยนแปลงไม่น้อยเชียวละ ผู้หญิงน่ะต่างมีสัญชาตญาณพิเศษที่สามารถสัมผัสได้อยู่แล้ว เพียงแต่ไม่พูดเท่านั้นจู่ ๆ ก็อยากร้องไห้ออกมา...

วลีวาดกลับมายิ้มแย้มแจ่มใส เตรียมพร้อมสำหรับการจะเป็นเจ้าสาวตัวจริงของแทน ขณะที่วาดวลีแม้จะยินดีทว่าลึก ๆ ยังคงอดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้แทนเริ่มแวะเวียนเข้ามาบ้าน และพักค้างแรมบ่อยครั้งขึ้นวาดวลีต้องย้ายออกจากห้อง ไปนอนกับแม่ หล่อนกำลังคิดถึงการย้ายออกไปจากบ้าน แต่คงไม่ใช่เวลานี้ คงต้องรอให้ผ่านการแต่งงานของวลีวาดให้เรียบร้อยก่อนหล่อนไม่ต้องการให้ใครมาสงสัยวาดวลีพยายามหลีกเลี่ยงที่อยู่ใกล้ชิดกับแทน ไม่อยากให้เกิดเรื่องราวน่าบัดสีซ้ำขึ้นมาอีกแต่ไม่ปฏิเสธหรอกว่า ลึก ๆ หล่อนกำลังถูกความเศร้าเกาะกุมหัวใจ ปฏิเสธได้หรือว่าหล่อนไม่รู้สึกอะไรกับแทน เคยชิงชังเขาไม่ใช่หรือ...หญิงสาวเริ่มมองหาใครสักคนที่จะเข้ามาแทนที่ในเวลานี้ ก็แค่หวังว่าจะทำให้หล่อนรู้สึกดีขึ้นบ้างมีอยู่วันหนึ่ง วาดวลีจึงกลับเข้าบ้านมาพร้อมกับหนุ่มร่างสูงผิวขาวคนหนึ่ง เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี อายุเหมือนจะอ่อนกว่าวาดวลีสักสองปีได้วาดวลีเชิดคอตั้งบ่า เมื่อพบว่า...แทนอยู่กับพี่สาวของหล่อนทันได้เห็นว่าหล่อนควงหนุ่มเข้าบ้านเห็นชัดว่า แทนมองชายหนุ่มคนของหล่อนด้วยสายตาไม่เป็นมิตรแม้แต่นิดเดียวท่าทางของแทนดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

ภายในห้องหอ...แม้ว่าต่างเคยมีอะไรกันมาก่อน แต่ดูเหมือนว่าคืนนี้จะแตกต่างไปจากเดิม ราวกับว่าได้ผ่านพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์มาแล้ววลีวาดนอนระทดระทวยอยู่บนที่นอนหนานุ่ม โดยมีร่างกำยำแข็งแรงของแทนประกบแนบด้านข้าง มือเลื่อนขึ้นมาขยำหน้าอกของหล่อน“แทนอ่ะ คนอื่นยังไม่หลับเลย”“ไม่มีใครสนใจเราหรอก”เจ้าบ่าวใหม่หมาดไม่ได้นึกถึงเพียงแค่เจ้าสาวตรงหน้า แต่อีกใจหนึ่งเขากำลังปันไปถึงหญิงสาวอีกคนที่อยู่ห้องซึ่งมีผนังกั้นเอาไว้อารมณ์จึงขึ้นและคึกคักสุด ๆ“แทน”“เมียจ๋า”“จ๋า”ต่างพร่ำเรียกขานชื่อของกันและกัน เจ้าสาวคนใหม่ที่เรือนร่างอวบอิ่มมีน้ำมีนวลที่สุด โดยเฉพาะจุกนมกำลังพองตัวชูชัน เหมือนจะหลั่งน้ำนมออกมา หลังจากถูกขายหนุ่มใช้นิ้วสัมผัสแค่ไม่เท่าไหร่“อูยยย ขอผัวดูดนมหน่อยนะครับ นะ..อืมมม”“อูยย ผะ...ผัวจ๋า”เรียวแขนของวลีวาดโอบกระหวัดรอบร่างของแทนซึ่งป่ายขึ้นไปคร่อมทาบทับ ชุดนอนเตรียมพร้อมของหล่อนก็หลุดลุ่ยไม่มีกระทั่งชั้นในไม่ว่าบนหรือล่างเรือนร่างที่หอมกรุ่นถูกสัมผัสเบียดสีอย่างเร่าร้อน กลีบปากของหญิงสาวเผลอรับลิ้นของเขาที่แทรกเข้าไปควานหาความหอมหวานลำคอระหงถูกสูดดม แล้วเลื่อนลงมาที่เต้

วลีวาดเข้าโรงพยาบาลจริง ๆ มีแม่คอยดูแลใกล้ ๆ อย่างเป็นห่วงเห็นสภาพของวลีวาดแล้ว วาดวลีพูดอะไรไม่ออก หล่อนไม่สามารถหลีกหนีออกจากบ้านเพื่อไปอยู่ตามลำพังอย่างที่ตั้งใจเอาไว้วาดวลีดูอ่อนแออย่างเห็นได้ชัดอาจเป็นเพราะหญิงสาวท้องแรกด้วย และพื้นฐานแล้ว วลีวาดค่อนข้างจะบอบบางกว่าวาดวลีเป็นอันมากไม่เฉพาะร่างกาย แม้จิตใจก็อ่อนแอ“ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะพี่ใหญ่”“ขอบใจมาก”สายตาของวลีวาดยังคงมองวาดวลีเหมือนเดิม ไม่มีความสงสัยใด ๆมันยิ่งทำให้วาดวลีกระอักกระอ่วนใจ ไม่รู้จะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรดีนั่นแปลว่าหล่อนจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปแทนไม่ได้ทำอะไรรุ่มร่าม เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นมีเพียงแค่แววตาของเขาเท่านั้นที่มองหล่อนอย่างมีความหมายและเมื่อโอกาสมาเยือน เขาไม่เคยละทิ้งให้หลุดมือ“พี่แทนอย่ารุ่มร่ามกับหนูได้ไหม”วาดวลีเอ็ด แต่ก็อยู่ในอ้อมกอดของเขาเรียบร้อยแล้ว และนี่เป็นโอกาสดีที่สุดครั้งหนึ่งเพราะ...เขามาหาที่ออฟฟิศเพื่อรับหล่อนกลับบ้านมันช่างเป็นเวลาที่ประจวบเหมาะที่สุด ด้วยว่าที่ออฟฟิศเวลานั้นเหลือหล่อนแค่คนเดียวทุกคนออกไปหมด หล่อนยังนั่งเคลียร์งานเสียงเคาะประตูดังขึ้น หล่อนไม่ทันจะเอ่ยปาก

เปล่าหรอกไม่เพียงแค่คิด...วลีวาดผู้กำลังท้องโต ความรู้สึกต่าง ๆ กำลังอ่อนไหวรุนแรง ต่อให้หล่อนจะมีความเข้าใจถึงความต้องการของแทน เข้าใจในความรู้สึกที่วาดวลีผู้เป็นน้องมีใจต่อสามีของหล่อน แต่การจะยอมรับ บางครั้งเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจได้เหมือนกัน หล่อนรักทั้งคู่ ไม่ต้องการให้พลัดพรากจากกันใครจะพูดว่าอะไรก็สุดแท้แต่ ยังเหลือเพียงแค่การอธิบายให้พ่อกับแม่เข้าใจเท่านั้น เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อนเกินกว่าจะคิดคำอธิบายได้ง่าย ๆเรื่องราวจึงยังคงคาราคาซังแต่...เรื่องในห้องที่มีเพียงไม้ผนังขวางกั้นเวลานี้ กำลังเร่าร้อนเมื่อวลีวาดสลัดความรู้สึกอื่น ๆ ทิ้งไปหมดแล้ว ก็เหลือเพียง..อารมณ์วาบหวามที่กำลังเกิดขึ้นมาเอง หล่อนท้องโตก็จริง แต่ยังคงมีความต้องการเหลือเฟือในห้องนั้นเงียบลงไปแล้ว แต่ก็เพียงพักเดียวเท่านั้นก็เริ่มมีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นอีก“อย่าค่ะพี่เขย”นั่นคือเสียงกระซิบกระซาบของวาดวลีวลีวาดพลิกร่างหงาย กลับมาตะแคง พยายามจะหลับให้ได้ แต่ก็ยังเหมือนเดิม ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่สามารถทำได้ริมฝีปากของวลีวาดขึงตึง อารมณ์ขุ่นมัว...ยังไม่พออีกหรือไง ฮึ!แต่...ความ