Todos los capítulos de The Billionaire I Met in Paradise: Capítulo 31 - Capítulo 40

Bumukas ang pinto at tila huminto ang ikot ng mundo para sa kanilang dalawa.Bahagyang itinulak ni Tristan ang kanyang shades pataas patungo sa kanyang buhok habang nakatitig kay Jaime. Napalunok siya. Ang simpleng mini dress na itim na sleeveless ay lalong nagpalitaw sa mala-porselanang kaputian ng dalaga. Walang labis at walang kulang ang simpleng ayos nito—sapat lang para maging napakaganda sa kanyang mga mata. Pakiramdam ni Tristan ay biglang sumikip ang kanyang polo shirt sa bilis ng kabog ng kanyang dibdib.Si Jaime naman ay napahawak nang mahigpit sa gilid ng pinto. Tinitigan niya si Tristan—sa simpleng black Lacoste polo shirt, maong jeans, at puting sneakers, litaw na litaw pa rin ang pagiging matipuno at ang likas na karisma nito. Ibang-iba ito sa pormal na Engineer Valerio na madalas niyang makita, pero mas lalo itong naging nakakaakit.Matagal silang nagkatitigan, parehong natulala at tila nawalan ng sasabihin. Ang hanging umihip sa pagitan nila ay napuno ng kakaibang tens

"Valerio!"Pinandilatan ni Jaime si Tristan nang napakalaki, habang ang binata ay tatawa-tawa pa rin kahit halatang nanghihina na ang boses."Tara na muna sa loob," utos ni Jaime. Hindi na siya nagdalawang-salita pa—mabilis niyang hinila ang bisig ni Tristan at inalayan itong pumasok sa loob ng Villa 4.Pagpasok na pagpasok ay agad niyang binuksan ang mga ilaw at dinala ang binata sa malambot na sofa. "Upo ka diyan. Huwag kang gagalaw."Si Tristan naman ay pikit-matang napasandal sa sofa, nakatingin lang sa bawat kilos ng doktora. Sa kabila ng umiikot niyang ulo, hindi niya mapigilang mapangiti habang pinapanood kung paano ito mag-alala at magmadali para sa kanya.Mabilis na kinuha ni Jaime ang kanyang medical kit. Binuksan niya ito, inilabas ang thermometer, at walang abog-abog na isinusok ito sa kilikili ni Tristan para makuha ang eksaktong temperatura nito. Pagkatapos ay naglakad siya patungo sa refrigerator, kumuha ng malamig na bottled water at paracetamol mula sa kanyang kit."O

"Bagay ka d'yan!" Pabulong na banta ni Jaime habang gigil na gigil na idinikit ang malamig na baso sa pisngi ni Tristan para magising ito."Aray, Jaime," natatawang reklamo ng binata habang dahan-dahang idinidilat niya ang kanyang mga mata. "Iginaganti mo ba 'yung mga banat ko sa 'yo?""Dapat lang! Baka nakakalimutan mong pasyente kita at ako ang pumatol sa kagaguhan mo para maipasok ka rito nang mabilis," inis ngunit pabulong na irap ng doktora. Inayos niya ang pagkakasabit ng IV bag at tiningnan ang pumatak na gamot sa dextrose tube. "Matulog ka na nga lang diyan. Magpapahinga lang ako sa tabi.""Huwag kang aalis, ha?" Seryosong wika ni Tristan, pinalitan ng malambing na titig ang kaninang panunukso. Inabot niya ang kamay ni Jaime habang nakahiga sa kama at marahang pinisil ang mga daliri nito. "Dito ka lang..."Natigilan si Jaime. Sa kabila ng matigas niyang panlabas na anyo, naramdaman niya ang matinding lambing sa bawat salitang binibitawan ng binata. Dahan-dahan niyang iniharap

"Hays… sana pala araw-araw akong may allergy," pabulong at malambing na wika ni Tristan habang nakasandal ang ulo sa sofa at nakatitig sa dalaga. "Para araw-araw mo rin akong inaalagaan."Biglang napatigil si Jaime sa pagkuha ng thermometer mula sa kanyang bag. Dahan-dahan siyang lumingon kay Tristan habang nakataas ang isang kilay at bakat sa mukha ang pagkasungit, bagaman mabilis na namumula ang kanyang mga tainga."Tristan Valerio!" gigil na suway ni Jaime sabay lapit sa binata. "Huwag mo nga akong madaadaang sa mga banat mong 'yan! May balak ka talagang pumatay ng sarili mong mga brain cells, 'no? Ang allergy ay hindi ginagawang biro. Kapag nag-anaphylactic shock ka, hindi ka lang basta lalamigin—puwede mong ikamatay 'yun!"Ipinatong ni Jaime ang thermometer sa noo nito hanggang sa mag-beep ito.37.1°C."Ayan, wala ka nang lagnat pero ang yabang mo pa rin," irap ng doktora habang itinabi ang gamot.Dahan-dahang inabot ni Tristan ang kamay ni Jaime at marahang pinisil ang mga daliri

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jaime. Biglang tumigil ang ikot ng mundo niya habang umuulit sa kanyang isip ang pangalang pilit niyang tinatakasan. "Anong... anong ginagawa niya rito?" nanginginig at basag na boses na tanong ni Jaime, habang dahan-dahang napapakuyom ang kanyang mga kamay. "Paano niya nalaman na narito ako?" "Hindi ko alam, Jaime. Pero hindi kita hahayaang harapin siya nang nag-iisa," seryosong sagot ni Tristan. Dahan-dahan niyang hinawakan ang malamig na kamay ng doktora at marahang pinisil ito upang iparamdam ang kanyang suporta. "Dito ka lang sa suite. Ako ang bababa at kakausap sa kanya." "Hindi, Tristan," mabilis na umiling si Jaime habang pilit na ginagapang ang lakas ng loob sa kanyang dibdib. "Kailangan ko siyang harapin. Kailangan niyang marinig mula mismo sa akin na tapos na ang lahat at wala na siyang babalikan pa." Tinitigan ni Tristan ang matapang ngunit nasasaktang mga mata ng dalaga. Tumango siya at hindi na nagdalawang-isip pa. "Sige. Pe