All Chapters of Destiny Project โปรเจกต์ Wellness แห่งรัก: Chapter 21 - Chapter 29

"กูตั้งใจร้องให้มึงฟัง"เซนยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง คินถอนหายใจเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรผมก้มมองมือตัวเอง นิ้วโป้งกับนิ้วชี้เผลอบีบชายเสื้อจนผ้ายับ"เออ..." เซนพูดขึ้นหลังจากนั่งเงียบได้ไม่นาน"แป๊บ ๆ จะสองเดือนแล้วนะเว้ย"น้ำเสียงมันเบาลงกว่าปกติ เซนมองกองไฟตรงหน้า แววตาที่เคยขี้เล่นอยู่ตลอดดูนิ่งขึ้นอย่างหาได้ยาก"จำวันแรกได้ปะ ที่กูบอกว่าโปรเจกต์นี้ไม่น่ารอดอะ""มึงไม่ได้บอกว่าไม่น่ารอด" คินสวนทันทีเซนเลิกคิ้ว"อ้าว แล้วกูพูดว่าอะไร""มึงบอกว่าแผนกูน่าเบื่อ"เซนนิ่งไปครึ่งวินาที ก่อนพยักหน้า"ก็จริง"คินหลับตาลงเหมือนกำลังรวบรวมความอดทน"แล้วดูตอนนี้ดิ" เซนกอดเข่าตัวเอง "สุดท้ายกูก็ยังต้องทำตามแผนมึงอยู่ดี""เพราะแผนกูใช้ได้""เพราะกูขี้เกียจเถียงแล้วต่างหาก"เอเดนหัวเราะออกมา ผมเองก็หลุดยิ้มคินส่ายหน้าเหมือนเบื่อเต็มทน แต่มุมปากกลับยกขึ้นนิดหนึ่ง นิดเดียวจริง ๆ แต่เซนเห็น และแน่นอนว่ามันไม่มีทางปล่อยผ่าน"โอ้โห ทุกคนดู! คินยิ้ม! คืนนี้มีปาฏิหาริย์!"

POV: Phamเสียงเครื่องเรือดังขึ้นในช่วงสาย คราวนี้ไม่ใช่เสียงสตาร์ตติด ๆ ดับ ๆ แบบเมื่อคืน แต่เป็นเสียงเครื่องยนต์ที่เดินนิ่ง สม่ำเสมอ เหมือนกำลังบอกว่าคืนติดเกาะของพวกเราจบลงแล้วจริง ๆ ช่างจากฝั่งยืนเช็ดมือกับผ้าขี้ริ้วอยู่ข้างเรือ กล่องเครื่องมือเปิดอ้าไว้บนพื้นไม้ ท่าทางของเขาสบาย ๆ ราวกับการลากเรือกลับฝั่งหลังคลื่นลมแรงเป็นเรื่องธรรมดา เซนยืนกอดอกมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าจริงจังเกินจำเป็น"พี่ครับ อาการหนักไหมครับ"ช่างเงยหน้าขึ้น"นิดหน่อยครับ กลับได้แล้ว"เซนถอนหายใจยาวเหมือนเจ้าของเรือ"โล่งอก ผมผูกพันกับเกาะนี้แล้ว"คินเหลือบมองมัน"มึงผูกพันกับการไม่ต้องประชุมมากกว่า""ก็จริง""ยอมรับง่ายไปไหม""คนเราโตขึ้นได้ภายในหนึ่งคืน คิน""เมื่อคืนมึงยังแย่งผ้าห่มภามอยู่""นั่นเรียก instinct survival"ผมยืนฟังสองคนนั้นเถียงกันอยู่ไม่ไกล กระเป๋าเป้สะพายอยู่บนไหล่ข้างหนึ่ง ลมทะเลตอนสายพัดแรงกว่าตอนกลางคืน แสงแดดตกลงบนพื้นไม้ของท่าเรือจนเห็นรอยเกลือแห้งติดเป็นคราบจาง

เซนหรี่ตา"มือมึงลั่นเป็นคนแก่จับได้ว่าลูกสาวมีแฟนเลยนะ""หุบปาก""ก็แม่นอยู่ดี"ผมก้มหน้ามองมือตัวเอง เสียงเพลงในหูฟังดังขึ้นเบา ๆ เป็นเพลงช้ากว่าที่คิด ไม่หวานจนเลี่ยน แต่มีจังหวะนุ่ม ๆ เหมือนแดดตอนเย็นบนถนนเอเดนไม่ได้มองผมตลอดเวลา เขาแค่นั่งอยู่ข้าง ๆ ปล่อยให้เพลงเดียวกันอยู่ระหว่างเรา เหมือนพื้นที่เล็ก ๆ ที่ไม่ต้องอธิบายให้ใครเข้าใจ"โอเคไหม"เขาถามเบา ๆ ผมพยักหน้า"อือ""ดีแล้ว"ผมหันไปมองเขาทันที"เลิกพูดดีแล้วแบบนั้นได้ไหม""แบบไหน""แบบที่เซนจะหันมาแซว"เซนยกมือจากเบาะหน้า"กูยังไม่ได้พูด!"คินตอบแทน"แต่มึงคิด""ทุกคนในรถนี้รู้จักกูดีเกินไปแล้ว"ขับออกมาได้พักหนึ่ง บรรยากาศในรถเริ่มเงียบลง เซนยังทำหน้าที่ดีเจ แต่เสียงพูดน้อยลงอย่างน่าประหลาด อาจเพราะคินขู่จะตัดบลูทูธสามครั้ง หรืออาจเพราะเขาเริ่มง่วง แดดบ่ายไหลผ่านกระจกเป็นแถบยาว ถนนทอดออกไปไกล เสียงเพลงในหูฟังเบาลงเมื่อเอเดนขยับตัวผมเหลือบมองจากหางตา เขานั่งพิงเบาะ หลับตา นิ่งผิดปกติ

มหาวิทยาลัยของเซนอยู่ห่างออกไปประมาณชั่วโมงครึ่งตลอดสองเดือนที่ทำโปรเจกต์ด้วยกัน เราเจอกันแทบทุกวัน เซนเคยชวนให้ผมแวะมาที่มหาวิทยาลัยเขาหลายครั้ง ผมตอบว่า “เดี๋ยวว่าง ๆ” ทุกครั้ง แล้วก็ไม่เคยมาคืนนี้ผมไม่รอให้ตัวเองว่างผมแวะซื้อข้าวกล่องจากร้านที่เซนเคยบอกว่าอร่อย เปิดโลเคชันหอที่เขาเคยส่งไว้ตอนบ่นว่ารถติดจนเกือบเข้าประชุมไม่ทัน แล้วขึ้นรถโดยไม่บอกล่วงหน้าเพราะถ้าบอก เขาคงหาเหตุผลให้ผมไม่ต้องมาก่อนออกรถ ผมเปิดแชตเก่าขึ้นมาไล่อ่านตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน... รูปแมวข้างทาง คลิปตลกที่ไม่ตลก และคำถามตอนตีสองว่าถ้าเป็ดตัวหนึ่งพูดได้ มันจะเลือกพูดภาษาอะไรตอนนั้นผมตอบไปว่ามันเป็นเป็ด ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีสิทธิ์เรียนหลายภาษาเซนส่งสติกเกอร์หัวเราะกลับมาสองตัว แล้วเอาเรื่องนี้ไปล้อผมต่ออีกสามวันผมเคยคิดว่าข้อความพวกนั้นไร้สาระแต่ทุกคืนที่งานหนัก ผมกลับเปิดมันอ่านซ้ำเสมอผมขับรถมาตามปกติ ไม่เร่งเกินกว่าสภาพถนนจะอำนวย แม้ความรู้สึกจะทำให้ระยะทางยาวนานกว่าความเป็นจริง ฝนตกปรอย ๆ ตลอดทาง ไอฝ

ถุงข้าวยังวางอยู่ข้างเตียงโดยไม่มีใครแตะ เซนหยิบขึ้นมาเปิดแล้วทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ามีอยู่“ข้าวเย็นแล้วมึง”“ไมโครเวฟไม่มีเหรอ”“มีที่ครัวรวมชั้นล่าง”“ไปอุ่นกัน”เซนลุกขึ้นถือถุงข้าวเดินนำ ผมเดินตามครึ่งก้าวด้านหลัง ระยะเดิมที่เคยเดินมาตลอดสองเดือนแต่วันนี้เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือผมไว้ระหว่างลงบันได ไม่พูดอะไร แค่จับไว้เฉย ๆครัวรวมชั้นล่างว่างเปล่า มีเพียงแสงจากไมโครเวฟกะพริบอยู่ในความเงียบ กลิ่นอาหารเก่าจากตู้เย็นรวมลอยจาง ๆ เซนยืนพิงโต๊ะยาวกลางห้อง มือยังไม่ยอมปล่อยข้อมือผม“เดี๋ยวมึงต้องกลับแล้วใช่ไหม ขับรถดี ๆ ถึงคอนโดแล้วบอกกูด้วย”“กูอยู่ต่อได้อีกชั่วโมง”“อ๋อ ดีเลย”ผมหันไปมองเซนรีบเปลี่ยนคำ “หมายถึง...มึงยังไม่ได้กินอะไรเลย”“มึงก็ยังต้องอ่านหนังสือสอบพรุ่งนี้”เขาถอนหายใจ “เออ จริงด้วย ลืมเลยว่ามีสอบ”“ห้ามลืม”“ครับ”คำตอบหลุดออกมาเร็วจนเจ้าตัวชะงัก แก้มแดงขึ้นทันทีผมเลิกคิ้ว“กูไม่ได้ตั้งใจ”“กูยังไม่ได้พูดอะไร”“หน้าม