Semua Bab Destiny Project โปรเจกต์ Wellness แห่งรัก: Bab 11 - Bab 20

ผู้จัดการให้เวลาทีมจนถึงเช้าวันถัดไป ถ้ารอบทดลองครั้งใหม่ยังทำให้พนักงานสับสน Pause Point และ Choice Point จะถูกถอดออกจากงานนำเสนอครั้งนี้ไม่มีใครเถียงเรื่องว่าใครเป็นต้นเหตุ เซนส่งรายการสิ่งที่เขาเปลี่ยนให้ผมก่อนแตะอุปกรณ์ทุกชิ้น ผมเลิกบังคับให้ทุกเหตุการณ์ต้องกลับเข้าสู่เส้นทางหลัก และเพิ่มจุดที่ทีมสามารถหยุดเพื่อฟังคนตรงหน้าได้จริงเช้าวันถัดมา แขกคนแรกเลือกกิจกรรมทันที คนที่สองขอพัก และคนที่สามเปลี่ยนใจหลังเริ่มโปรแกรม ทีมไม่แตกออกเป็นสองคำสั่งเหมือนวันก่อน เพราะทุกเส้นทางมีเจ้าของงานและภาษาที่ใช้ตรงกันผู้จัดการไม่ได้ชมยาว เขาเพียงเปิดแฟ้มอีกครั้งและบอกให้ใส่ Pause Point ลงในสไลด์นำเสนอฉบับจริงผมจดประโยคนั้นไว้ใต้ผังงาน ไม่ใช่ในฐานะชัยชนะ แต่เป็นหลักฐานว่าแผนที่ดีไม่ใช่แผนที่ไม่มีใครเปลี่ยน มันคือแผนที่ทุกคนรู้ว่าจะเปลี่ยนอย่างไรโดยไม่ทำให้คนอื่นหลงทางPOV: Aidenเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่ทุกคนคิด จากวันแรกที่เดินเข้ามาใน Wellness by the Sea พร้อมกระเป๋าเดินทางและความไม่คุ้นเคย วันนี้ปฏิทินบนโต๊ะทำงานของทีมถูกขีดฆ่าไปเดือนกว่าแล้ว

POV: Kinกลางดึกคืนนั้น ห้องพักเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ ผมนั่งอยู่ปลายเตียงกับกองเอกสารตรงหน้า แฟ้ม Choice Point เปิดค้างอยู่บนตัก ปากกาค้างอยู่ระหว่างนิ้ว แต่ผมยังอ่านบรรทัดเดิมซ้ำเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ตัวอักษรเรียงกันเป็นแถว แต่ภาพในหัวกลับไม่ใช่เอกสาร เป็นริมสระ เป็นแสงสีทองบนผิวน้ำ เป็นเอเดนที่อยู่ใกล้ภามเกินไปและภามที่ไม่ได้ขยับหนีผมกดปลายปากกาลงบนกระดาษจนหมึกซึมเป็นจุดดำเล็ก ๆ ก่อนจะรู้ตัวแล้วรีบยกมือออกแค่ภาพเดียว ทำให้เสียจังหวะไปหมด"วันนี้มึงโอเคปะ"เสียงภามดังขึ้นใกล้ตัวผมเงยหน้าจากแฟ้มช้ากว่าปกตินิดหนึ่ง ช้าพอจะต้องบังคับตัวเองไม่ให้เผลอมองเขานานเกินไปภามนั่งอยู่บนเตียงอีกฝั่ง มองผมด้วยสายตานิ่ง ๆ แบบที่มักอ่านอะไรออกมากกว่าที่ผมอยากให้รู้"...โอเค"ผมตอบ แล้วก้มลงจัดกระดาษตรงหน้าเหมือนมันยุ่งมาก ทั้งที่จริง ๆ ไม่มีอะไรต้องจัดเลยภามมองผมอยู่สองวินาที"โกหก"ผมหลุดหัวเราะเบา ๆ แพ้ เหมือนทุกครั้ง"มึงนี่นะ รู้ดีไปหมดทุกเรื่

จนกระทั่ง---"เฮ้ย!"ผมหันกลับไปทันที เซนกำลังเอื้อมหยิบกล่องบนชั้นสูง แต่กล่องอีกใบที่วางซ้อนอยู่ด้านบนไหลครูดลงมาเร็วกว่าที่มันจะหลบทันผมพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือมันแล้วดึงเข้าหาตัว อีกมือยกขึ้นรับกล่องไม้ที่เกือบกระแทกหัวมันไว้ทันพอดี กล่องกระแทกฝ่ามือผมดังตุ้บเซนนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนผม"มึงเป็นไรไหม"เสียงผมห้วนกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะอีกใจนึงยังนึกถึงจังหวะที่กล่องเกือบกระแทกหัวมันไม่ทันเซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยเหมือนยังโหลดเหตุการณ์ไม่ทัน ระยะระหว่างเราสั้นเกินไป สั้นจนผมรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้ากลั้นหายใจ"กู..." มันตอบช้ากว่าทุกที "ไม่เป็นไร"แปลก ปกติปากมันควรสวนกลับมาสักสามประโยคแล้วผมยังจับข้อมือมันแน่นเกินจำเป็น พอรู้ตัวจึงค่อย ๆ ปล่อยมือออก แต่ก็ยังไม่ได้ถอยไปไกลนักเซนหลบตาผมทันที แล้วก้มลงเก็บของที่กระจายบนพื้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"มึงนี่ซุ่มซ่ามชิบหาย"ผมดุ เสียงเรียบ"ก็มันสูง" มันจิ๊ปากเบา ๆ"ก็อย่าหยิบคนเดียว"คราวนี้เซนเงยหน้าขึ้นมองผ

"...โอเค""หน้าเหมือนคิดเยอะ""หน้ากูเป็นแบบนี้""อืม"เอเดนยิ้ม แล้วขยับจานเล็ก ๆ มาตรงหน้าผม มีกุ้งแกะเรียบร้อยวางอยู่หลายตัว"กินก่อน ค่อยด่ากูต่อ"ผมมองจานกุ้ง ภาพผู้ชายที่หยุดเกมบาสเพื่อประคองเพื่อน ซ้อนทับกับผู้ชายที่นั่งแกะกุ้งให้ผมเงียบ ๆ โดยไม่ถามสักคำเขาไม่ได้พูดอะไรสวย ๆ ไม่ได้ทำเหมือนกำลังพยายามให้ใครประทับใจ เขาแค่แกะกุ้ง วางจานไว้ตรงหน้าผม แล้วนั่งอยู่ข้าง ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา และนั่นแหละ ที่ทำให้ผมเลื่อนจานคืนไม่ได้ เพราะบางอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจแสดง มักจริงเกินกว่าจะมองข้ามผมคีบกุ้งชิ้นหนึ่งเข้าปาก เอเดนไม่ได้พูดอะไร แค่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยิ้มเหมือนตัวเองชนะอะไรบางอย่างเล็ก ๆผมอยากดุ อยากบอกว่าอย่าทำหน้าแบบนั้น อยากเลื่อนจานคืน แต่สุดท้ายก็ทำแค่เคี้ยวเงียบ ๆ ปล่อยให้รสหวานของกุ้งกับกลิ่นทะเลค้างอยู่ในปากเหมือนชื่อของเขา ที่เคยค้างอยู่ในความทรงจำของผมมานานกว่าที่ควรจะเป็น POV: Zenผมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ ตะเกียบในมือค้างอยู่เหนือจานนานเ

เอเดนนั่งอยู่ตรงนั้นกีตาร์วางพาดอยู่บนตัก นิ้วโป้งไล้สายเบา ๆ ทีละเส้น เหมือนกำลังฟังว่ามันยังดื้อกับเขาอยู่ไหม เสื้อยืดสีขาวธรรมดากับกางเกงเลสีกรมท่าควรทำให้เขาดูกลืนไปกับคนอื่น แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย แขนเสื้อสั้นเกินกว่าจะปิดต้นแขนแน่น ๆ ของเขาได้ แสงสีส้มจากโคมหน้าบังกะโลตกลงบนผิวแทนและเส้นผมสีน้ำตาลทองที่ยังชื้นนิด ๆ พอดีเขาไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แค่นั่งอยู่ตรงนั้น แต่ดูเหมือนทะเล ลม และแสงไฟคืนนี้เข้าข้างเขาอย่างน่าหมั่นไส้เสียงสายกีตาร์ดังพรึ่บเบา ๆ ตอนเขาขยับนิ้ว แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น สายตาเราชนกัน มือที่กำลังหมุนลูกบิดกีตาร์ของเขาหยุดไปครึ่งจังหวะ ไม่มากพอให้ใครจับผิดได้ แต่ผมเห็น และเพราะเห็น ผมเลยเผลอกำผ้าขนหนูในมือแน่นขึ้นนิดหนึ่ง"แหม..." เซนลากเสียงจากด้านหลัง "มองซะเหมือนเพิ่งเคยเห็นภามครั้งแรก"เอเดนไม่หลบตา"เออ"ผมชะงัก เซนทำตาโต"โอ้โห ยอมรับเฉย"เอเดนยกมุมปากนิดเดียว"แต่ก็ยังดูไม่เบื่ออยู่ดี"ลมทะเลพัดผ่านเข้ามาพอดี ปลายผมที่ยังชื้นของผมปลิวแตะแก้ม ผมยกมือขึ้นปัดออกเร็วเกินจำเป็น แล้วถล