All Chapters of Destiny Project โปรเจกต์ Wellness แห่งรัก: Chapter 1 - Chapter 10

"ที่นี่ไม่ธรรมดา ทั้งรีสอร์ต ทั้งโปรเจกต์ ทั้งโอกาสหลังฝึก ถ้าคะแนนไม่ถึง อาจารย์ไม่ดัน กูว่าไม่รอด""มึงเก่ง"ผมสบตากับเขาแค่เสี้ยววินาที แล้วหลบสายตาตัวเองไปที่ทะเลภามนิ่งไปนิดเดียว ก่อนหันกลับไปมองน้ำเหมือนเดิม"น่ารำคาญ""เอ้า ก็ชมไง"ผมหลุดหัวเราะกับคำด่าของเขาลมพัดแรงขึ้นจนปลายเสื้อเชิ้ตกระทบลำตัวเบา ๆ เราสองคนยืนเงียบกันอยู่พักหนึ่งผมมองเส้นขอบฟ้า แล้วพูดขึ้นเบา ๆ"ตอนประกาศชื่อ..."ภามไม่หันมา แต่ผมรู้ว่าเขาฟัง"กูคิดนะ ว่าถ้าไม่มีมึง กูจะยังอยากมาที่นี่ไหม"คำพูดนั้นตรงเกินไป มันคือความจริงทั้งหมดจากใจผม แต่ผมรู้ดีว่าต้องซ่อนมันไว้ในน้ำเสียงของเพื่อนภามตอบทันที"มึงก็ยังได้มาอยู่ดี"ผมพยักหน้า"ก็ใช่"ผมเว้นไปนิดหนึ่ง"แต่มันก็ดีที่เป็นมึง"ภามเงียบ ก่อนตอบสั้น ๆ"อืม"เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้น ภามยกข้อมือดูนาฬิกา แสงแดดสะท้อนผ่านกระจกหน้าปัดวูบหนึ่ง"ได้เวลาแล้ว"เขาพูดเหมือนสั่งตัวเอง แล้วหมุนตัวเดินออกไปผมไม่ได้ตอบ แค่เดินตามครึ่งก้าวด้านหลัง ระยะเดิมทางเดินแคบลงนิดหนึ่ง เงาของเราทั้งคู่ซ้อนกันเป็นช่วง ๆ ก่อนแยกออกเมื่อถึงประตูห้องประชุมผมเอื้อมมือเปิดประตูให้ภ

"กูไม่ได้สนใจใครขนาดนั้น"เขาพูดเหมือนกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ ธรรมดาและว่างเปล่าเกินไป แต่ใจผมกลับนิ่งสนิทไปเลยPOV: Aidenหลังจากประชุมเสร็จ พี่เลี้ยงแจ้งเรื่องห้องพักซึ่งแบ่งตามสถาบัน ภามกับคินอยู่ด้วยกัน ส่วนผมกับเซนก็ไม่ต้องเดา มหาวิทยาลัยปราณบุรีส่งมากันแค่นี้ ยังไงก็ต้องจับคู่กันเองอยู่แล้ว ห้องพักของพวกเราอยู่ชั้นเดียวกัน แต่คนละฝั่งทางเดินรีสอร์ตที่ดูสงบนิ่งจากภายนอก พอเข้ามาอยู่จริงกลับมีรายละเอียดซ่อนอยู่ทุกตารางนิ้ว กลิ่นอโรมาอ่อน ๆ ที่อบอวลตามโถงทางเดิน เสียงคลื่นที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างและแสงสีทองอบอุ่นจากโคมไฟ ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อดึงจังหวะชีวิตของผู้มาเยือนให้ช้าลงตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มรับบริการด้วยซ้ำผมนอนมองเพดาน นึกถึงโจทย์ที่พี่เลี้ยงพูดในห้องประชุม ไม่ใช่แค่ทำสปาแล้วจบ แต่ต้องทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าได้กลับไปในเวอร์ชันที่ดีขึ้น ยาก... แต่โคตรน่าสนุก ถ้าไม่ติดว่าในหัวผมตอนนี้มีแต่ชื่อ 'ภาม' วนอยู่เต็มไปหมด ผมคงมีสมาธิคิดงานได้มากกว่านี้เซนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มันยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกอย่างใจเย็นเกินมนุษย์ ส่วนผมน่ะเหรอ... ใจเย็นไม่ลงแล้ว"เออ มึงว่า..." ผมเว้นจังหวะ "คุณ

คินดึงมือกลับไปดื่มน้ำต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นส่วนเซนที่นั่งข้าง ๆ ผมหลุดยิ้มมุมปาก เหมือนมันเห็นความหึงจาง ๆ ในตาผมเข้าให้แล้ว"เรียบร้อย หล่อเหมือนเดิม" ผมพูดกลบเกลื่อนคราวนี้คินเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมตรง ๆ บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงทันตาส่วนภามจ้องหน้าผมนิ่งจนผมเริ่มใจเสีย กำลังจะอ้าปากแก้ตัว แต่คนตรงหน้ากลับพูดขึ้นก่อน"มึงนี่นะ... ปากไว"ผมกลืนน้ำลาย แต่อาศัยความหน้าด้านตอบออกไปตามความจริง "แต่จริงใจนะ"ภามนิ่งไป หนึ่งวิ... สองวิ... แล้วเขาก็ยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มกว้าง แต่เป็นรอยยิ้มจาง ๆ แค่ตรงมุมปากที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสว่างพรึ่บขึ้นมาทันทีตอนลุกจากโต๊ะอาหาร ผมเดินขนาบข้างภามไปในระยะที่เขาจะไม่รำคาญ"ภาม พรุ่งนี้... มึงจะนั่งข้างกูไหม"ภามปรายตามองเหมือนกำลังถามว่าผมเอาความมั่นใจมาจากไหน "ใครบอกจะนั่งด้วย""งั้นกูไปนั่งข้างมึงเอง"ภามนิ่งไปก่อนจะส่ายหัวเบา ๆ "แล้วแต่มึง"เขาเดินแยกออกไปแล้ว แต่ผมยังยืนยิ้มเป็นบ้าอยู่คนเดียวเซนเดินมาตบไหล่ผม "อาการหนักนะมึงน่ะ"ผมหันไปมองมันแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม "เออ ยอมรับ... หนักจริง"ลมทะเลพัดเข้ามาจากโถงทางเดิน กลิ่นเกลือจาง ๆ ปนกับกลิ่นสมุนไพรอบอวล

ผมยืนอยู่ตรงกลางระหว่าง Flow ของคิน ความยืดหยุ่นของเซน และสีหน้าของลูกค้าที่ยังไม่พร้อม ก่อนเสียงหนึ่งจะดังขึ้น"เปลี่ยนได้"ภาม เขาไม่ได้แม้แต่จะลุกขึ้น แต่น้ำเสียงนิ่ง ๆ นั้นกลับทำให้ทุกคนหยุดฟัง"ปรับเป็น Optional IV"คินหันไปมอง ภามพูดต่อ"คิน เพิ่ม Protocol สำหรับกรณีเลื่อน IV""เซน ดู Transition ว่าเปลี่ยนไปพักโซนไหนแล้วไม่สะดุด""เอเดน พาลูกค้าไปต่อ"คำสั่งนั้นสั้นและชัด ผมพยักหน้าทันที"ได้ครับ"ไม่มีใครถามซ้ำ ไม่มีใครเถียง คินก้มลงจด เซนขยับไปคุยกับทีมสปา ส่วนผมหันไปหาลูกค้าแล้วยิ้ม"งั้นตอนนี้เราไปนั่งพักตรงโซนวิวทะเลก่อนดีไหมครับ"เธอเงยหน้าขึ้นมองผม แววตายังไม่โล่งทั้งหมด แต่ดีขึ้นกว่าก่อนหน้า"ได้ค่ะ"ผมเดินนำเธอออกไปจากห้อง ผมหันกลับไปมองผ่านกระจกห้องฟื้นฟู คินก้มจดบางอย่างลงในแฟ้ม เซนคุยกับทีมสปา พี่พยาบาลเก็บถาดอุปกรณ์ออกไป เมื่อกี้ทุกอย่างยังเหมือนจะชนกันอยู่กลางห้อง แล้วภามก็พูดแค่ไม่กี่ประโยค ทุกคนก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองโซนพักวิวทะเลอยู่ถัดจากห้องฟื้นฟูออกมาไม่ไกล เป็นระเบียงกว้าง มีเก้าอี้ไม้บุผ้านุ่มวางหันหน้าออกสู่ผืนน้ำ ลมทะเลพัดผ่านม่านสีขาวให้เคลื่อนไหว

POV: Kinหลังจบประชุมช่วงบ่าย ผมตั้งใจว่าจะกลับห้องไปจัดระบบ Choice Point ให้เสร็จ แต่เซนดันเดินผ่านหน้าผมไปพร้อมแฟ้มงานชุดหนึ่ง แฟ้มที่ควรอยู่บนโต๊ะประชุม และควรผ่านตาผมก่อน"เซน"มันหยุดเดิน หันกลับมาด้วยสีหน้าเหมือนรู้ตั้งแต่แรกว่าผมต้องเรียก"ว่า?"ผมมองแฟ้มในมือมัน "มึงเอาแฟ้มนั่นไปทำอะไร""เอาไปให้ทีมสปาดู""จะไม่บอกกูหน่อยเหรอ?"เซนเลิกคิ้วนิดเดียว "ก็จะบอกอยู่นี่ไง"ผมเดินเข้าไปใกล้ แล้วดึงแฟ้มจากมือมัน ไม่ถึงกับกระชาก แต่ก็ไม่ได้เบา"มึงเปลี่ยนแผนโดยไม่บอกกู"เสียงผมนิ่งกว่าที่รู้สึกจริง นิ่งแบบที่คนฟังควรรู้ว่า...ผมไม่โอเคหลังตึกเงียบกว่าด้านหน้า มีเพียงเสียงลมทะเลพัดผ่านต้นไม้จนใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ แต่ความเงียบแบบนั้นกลับทำให้เสียงหายใจของเราชัดขึ้นกว่าเดิม เซนมองแฟ้มในมือผม แล้วเงยหน้าขึ้น"แล้วผลลัพธ์มันแย่ไหมล่ะ"ผมกดนิ้วลงบนสันแฟ้มแน่นขึ้น โอเค มันไม่ได้แย่ แต่ประเด็นไม่ใช่แค่นั้น"มันไม่ใช่เรื่องผลลัพธ์อย่างเดียว""แต่ถ้าผลลัพธ์มั