"ที่นี่ไม่ธรรมดา ทั้งรีสอร์ต ทั้งโปรเจกต์ ทั้งโอกาสหลังฝึก ถ้าคะแนนไม่ถึง อาจารย์ไม่ดัน กูว่าไม่รอด""มึงเก่ง"ผมสบตากับเขาแค่เสี้ยววินาที แล้วหลบสายตาตัวเองไปที่ทะเลภามนิ่งไปนิดเดียว ก่อนหันกลับไปมองน้ำเหมือนเดิม"น่ารำคาญ""เอ้า ก็ชมไง"ผมหลุดหัวเราะกับคำด่าของเขาลมพัดแรงขึ้นจนปลายเสื้อเชิ้ตกระทบลำตัวเบา ๆ เราสองคนยืนเงียบกันอยู่พักหนึ่งผมมองเส้นขอบฟ้า แล้วพูดขึ้นเบา ๆ"ตอนประกาศชื่อ..."ภามไม่หันมา แต่ผมรู้ว่าเขาฟัง"กูคิดนะ ว่าถ้าไม่มีมึง กูจะยังอยากมาที่นี่ไหม"คำพูดนั้นตรงเกินไป มันคือความจริงทั้งหมดจากใจผม แต่ผมรู้ดีว่าต้องซ่อนมันไว้ในน้ำเสียงของเพื่อนภามตอบทันที"มึงก็ยังได้มาอยู่ดี"ผมพยักหน้า"ก็ใช่"ผมเว้นไปนิดหนึ่ง"แต่มันก็ดีที่เป็นมึง"ภามเงียบ ก่อนตอบสั้น ๆ"อืม"เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้น ภามยกข้อมือดูนาฬิกา แสงแดดสะท้อนผ่านกระจกหน้าปัดวูบหนึ่ง"ได้เวลาแล้ว"เขาพูดเหมือนสั่งตัวเอง แล้วหมุนตัวเดินออกไปผมไม่ได้ตอบ แค่เดินตามครึ่งก้าวด้านหลัง ระยะเดิมทางเดินแคบลงนิดหนึ่ง เงาของเราทั้งคู่ซ้อนกันเป็นช่วง ๆ ก่อนแยกออกเมื่อถึงประตูห้องประชุมผมเอื้อมมือเปิดประตูให้ภ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-01
เข้าสู่ระบบ
