Todos los capítulos de เหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทที่ 1: ผู้ที่มาก่อนเสียงกระบี่เฉือนเนื้อดังแผ่วเบาในยามค่ำคืน ลู่ชิงอีทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเจ็บปวดแล่นผ่านข้อมือและข้อเท้าทั้งสี่ ราวกับไฟที่เเผดเผาลึกเข้าไปถึงกระดูก เส้นเอ็นของนางถูกตัดขาดในครั้งเดียวอย่างเเม่นยำ คม กระบี่นั้นไม่ได้สังหาร แต่มันพรากสิ่งสำคัญที่สุดไปความสามารถในการยืนทรงตัว การถือกระบี่ แม้แต่จะใช้ลมปราณเพื่อปกป้องตนเองนางยังทำไม่ได้ มันคือการลงทัณฑ์ ที่รุนแรงพอจะทำลายผู้ฝึกตนคนหนึ่งไปตลอดชีวิตนางเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เลือดสีเเดงฉานไหลซึมจากบาดแผลจนพื้นเปียกชุ่ม ดวงตานางสั่นไหวขณะมองบุรุษตรงหน้า... องค์ชายรอง ผู้ที่เคยเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของนาง หลังจากที่ตระกูลลู่ถูกล้างบางจนสิ้นในครานั้น สายตาของเขายามมองนางเย็นเยียบ“ข้ารู้ว่าเจ้าร้ายกาจ” เขากดเสียงต่ำ “แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะถึงขั้นลงมือสังหารคนได้”ลู่ชิงอีอ้าปากพยายามเอ่ยคำแก้ต่างให้ตน แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดลอดออกมาเมื่อเช้า นางถูกลงโทษให้นำอาหารไปให้อสรพิษที่บ่อท้ายสำนัก นี่เป็นเพียงโทษสถานเบาหลังจากทะเลาะกับศิษย์พี่ผู้หนึ่ง ลู่ชิงหว่านมาพบนางที่นั่น อ้างว่าต้องการ "ดอกเ

บทที่ 3 : ชีวิตพันปีของนางร้าย หนึ่งพันปีต่อมา ณ มหานครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน ในห้องนั่งเล่นของครอบครัวหนึ่ง โทรทัศน์กำลังฉายตอนจบของซีรีส์ชื่อดัง "ทะลุมิติมาพลิกชะตานางเอก" เรื่องราวดำเนินมาถึงบทสรุป พระเอกและนางเอกฝ่าฟันอุปสรรค บรรลุเป็นเซียน โลกสงบสุข เสียงดนตรีไพเราะคลอเบา ๆ ผู้คนทั้งเมืองต่างพูดถึงตอนจบนี้ด้วยรอยยิ้มแต่มีผู้หนึ่งที่ยิ้มไม่ออก เงาร่างโปร่งแสงของลู่ชิงอียืนอยู่มุมห้อง นางอยู่ที่นี่มานับพันปี เห็นโลกเปลี่ยนผ่านจากราชวงศ์สู่ตึกระฟ้า จากม้าเทียมเกวียนสู่รถยนต์ เห็นมนุษย์สร้างเครื่องจักรแทนพลังปราณ และในวันนี้ นางรู้แล้วว่าชีวิตของตนเป็นเพียง "บทหนึ่ง" ในนิยายที่ถูกเขียนขึ้นจากปลายปากกาของนักเขียนชื่อดังเสียงเด็กหญิงในห้องดังขึ้น “สมน้ำหน้านางร้าย ตายอย่างน่าสมเพชเลยค่ะคุณพ่อ!” เสียงหัวเราะดังตามมา “นางเอกเก่งมากเลย หนูอยากเก่งแบบนางเอกบ้าง” อีกเสียงเสริมอย่างสนุกสนาน “แต่ตัวร้ายหล่อมากเลยนะ เสียดายจัง” ผู้เป็นพ่อหัวเราะ “จะหล่อแค่ไหนก็สู้พระเอกไม่ได้หรอก สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้อยู่ดี”ทุกคำพูดเหมือนคมมีดที่กรีดผ่านวิญญาณลู่ชิงอีเงยหน้าขึ้น ดวงตาว่างเปล่าของนางส

บทที่ 5 : กลุ่มคนไร้ค่าหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป อาการบาดเจ็บของลู่ชิงอีฟื้นตัวเกือบสมบูรณ์ บาดแผลภายนอกปิดสนิท เลือดที่เคยเปรอะเปื้อนเลือนหาย เหลือเพียงเส้นเอ็นที่แม้ต่อกลับแล้วก็ยังตึงรั้งอยู่ภายใน ทุกครั้งที่ขยับจะมีความเจ็บแปลบ เตือนให้นางรู้ว่า มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ดังที่ปรมาจารย์เฉินกล่าวไว้ทว่า นางมิได้หวั่นไหวมากนักเพราะในร่างของนางยังมีสิ่งหนึ่งที่ผู้คนมองว่าไร้ค่า — ดอกเหมันต์ครามสมุนไพรเซียนที่ผนึกไว้ในร่างกายตั้งแต่วัยเยาว์ ผู้คนเข้าใจว่ามันคือสมุนไพรเซียนฤทธิ์เย็น ที่ใช้ดับพิษร้อนได้เท่านั้น พวกเขาถึงกับหัวเราะเยาะว่า สมุนไพรฤทธิ์เย็นธรรมดาก็ทำได้เช่นกัน แล้วเหตุใดต้องยกย่องนัก จึงไม่มีผู้ใดให้ค่ามัน เช่นเดียวกับที่ไม่มีผู้ใดให้ค่านางลู่ชิงอีรู้ดีว่าใน "บทนิยายภาคล่าสุด" ดอกเหมันต์ครามมิใช่เพียงสมุนไพร หากแต่เป็นของวิเศษที่สามารถผูกพันธะกับผู้ครอบครอง เติบโตและวิวัฒนาการไปตามพลังรวมถึงจิตวิญญาณของเจ้าของ และในท้ายที่สุด…มันอาจถือกำเนิดเป็นสิ่งมีชีวิตได้เพียงแต่นางยังไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็นสิ่งใด เมื่อคิดได้เช่นนั้นเส้นเอ็นที่ถูกตัดจึงไม่ใช่จุดจบ มันเป็นเพียงบททดสอบ และสิ่

บทที่ 7: ออกไปทำภารกิจ ไม่รอช้าเด็กๆ ทั้งสาม ก็ชวนลู่ชิงอีไปรับภารกิจ คนหนึ่งจับแขน อีกคนดันหลัง คนสุดท้ายดึงชายเสื้อ จนเรียกได้ว่า "ลาก" นางออกไปมากกว่า “รีบไปเถอะศิษย์พี่! เดี๋ยวภารกิจดี ๆ จะถูกคนอื่นเเย่งไปหมด!” ซูหนิงบอกอย่างตื่นเต้น ไม่นานนัก ทั้งสี่ก็มาถึง หอภารกิจของสำนัก ภายในหอภารกิจมีศิษย์มากมายเดินเข้าออก บนผนังด้านหนึ่งแขวนแผ่นประกาศภารกิจไว้แน่นขนัด แต่ละแผ่นแบ่งตามระดับอย่างชัดเจน ภารกิจระดับต่ำ ระดับกลางระดับสูง และระดับสูงสุด แน่นอนว่า สำหรับกลุ่มของพวกเขาแล้ว สามารถรับได้เพียงภารกิจระดับต่ำเท่านั้น ตามกฎของสำนัก หากในกลุ่มมีผู้ที่พลังระดับก่อกำเนิดขั้นเก้าดาวขึ้นไปหนึ่งคน จึงจะมีสิทธิ์รับภารกิจระดับกลางได้ ซูหนิงยืนอ่านแผ่นประกาศภารกิจ เสียงเจื้อยแจ้วนั้นดังไม่หยุด “ศิษย์พี่ดูนี่สิเจ้าคะ! ภารกิจปลูกสมุนไพรดอกบัวแดงหนึ่งแปลง ภายในหนึ่งเดือน ได้หนึ่งพันคะแนน!” นางชี้ไปที่แผ่นประกาศอีกแผ่นทันที “อันนี้ก็ง่ายนะเจ้าคะ! เก็บเมล็ดสมุนไพรหญ้าเหมันต์ยี่สิบต้น!” ลู่ชิงอียืนฟังเงียบ ๆ สายตากวาดดูภารกิจเหล่านั้นอย่างใจเย็น หนึ่งพันคะแนน…แม้จะดูไม่น้อย แต่หากนำไ

บทที่ 9 : อสูรไก่อสรพิษหลังจากเหตุการณ์ดอกม่านมรณะผ่านไป ทั้งสี่คนก็เดินลึกเข้าไปสำรวจในป่าศักดิ์สิทธิ์ บริเวณนี้เงียบสงบกว่าชายป่าชาวบ้านทั่วไปแทบไม่กล้าเข้ามาถึงที่นี่ เพราะถึงจะยังเป็นเพียงเขตรอบนอก แต่ก็มีสัตว์อสูรปรากฏตัวอยู่บ้างสำหรับผู้ฝึกตนแล้ว ที่นี่กลับเป็นสถานที่ที่ดีอย่างยิ่งระหว่างทางพวกเขาพบ สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำอยู่ไม่น้อย ทั้งสมุนไพรบำรุงพลัง สมุนไพรแก้พิษพื้นฐาน ที่สามารถนำไปแลกหินวิญญาณในสำนักได้เด็กทั้งสามตื่นตาตื่นใจไม่น้อย ต่างช่วยกันเก็บสมุนไพร อย่างกระตือรือร้น น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ พวกเขาไม่มีแหวนมิติสำหรับเก็บของดี ๆ สมุนไพรเหล่านั้นจึงถูกเก็บอย่างระมัดระวังลงในห่อผ้าเพียงเท่านั้น เวลาที่พวกเขาอยู่ในป่าผ่านไปอย่างรวดเร็ว นี่ก็ผ่านไปเเล้วสองวันและวันนี้…ก็เป็นวันที่สามพอดี ครบกำหนดที่พวกเขาต้องกลับไปส่งมอบภารกิจให้กับสำนักแล้ว ตลอดสองวันที่ผ่านมา นอกจากหญ้าวารีแล้ว พวกเขายังเก็บสมุนไพรระดับต่ำได้มากมาย ถือว่าเป็นการเก็บเกี่ยวที่ไม่น้อยเลย แต่คนที่โชคดีที่สุดกลับเป็น มู่อวี้ เด็กชายบังเอิญพบสมุนไพรระดับกลางชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ใต้โขดหินลำต้นสีฟ้