Todos los capítulos de เหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก: Capítulo 31 - Capítulo 40

บทที่ 28/1 ตกเป็นที่จับตามอง วันถัดมา สนามประลองของศิษย์สายนอกคึกคักกว่าทุกวัน ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาจับจองที่นั่งตั้งแต่เช้าตรู่ เสียงพูดคุยจอแจดังไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความคาดหวัง ลู่ชิงอีนั่งอยู่ด้านข้าง สายตามองไปยังเเท่นประลองอย่างสงบ ขณะที่ซูหนิง มู่เฉิน และมู่อวี้ต่างก็เตรียมตัวสำหรับการประลองของตนไม่นานเสียงประกาศก็ดังขึ้นก้องทั่วสนามประลอง“เริ่มการประลองคู่แรกศิษย์สายนอก ซูหนิง ปะทะ หลี่เหวิน!”ทันทีที่เสียงประกาศเริ่มการประลองดังขึ้น ร่างของซูหนิงก็พุ่งออกไปดั่งสายฟ้า นางไม่คิดออมมือ กระบวนท่าที่ปล่อยออกมาเฉียบคม พลังฉีกผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว กดดันคู่ต่อสู้จนตั้งตัวไม่ทัน เพียงไม่กี่อึดใจอีกฝ่ายก็ถูกบีบให้ถอยร่นติดขอบ ก่อนจะพลาดท่าถูกซัดจนกระเด็นตกลงไป ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าศิษย์ดังขึ้น ก่อนที่การต่อสู้จะจบลงอย่างรวดเร็ว คู่ถัดมาคือ...มู่อวี้ที่ขึ้นประลองต่อ การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนซูหนิง หากแต่สุขุมและระมัดระวัง ทุกก้าวเต็มไปด้วยการคำนวณ หลบ ถอย และรอจังหวะอย่างแม่นยำ ทำให้การประลองดูยืดเยื้อขึ้นเล็กน้อย ทว่ากลับน่าจับตามองยิ่งกว่า จนกระทั่งช่วง

บทที่ 30 กระบี่อยู่ที่ใจวันนี้เป็นวันแรกที่ใช้ชีวิตในฐานะศิษย์ฝ่ายใน หรืออาจกล่าวได้ว่า...เป็นวันแรกของการเรียนอย่างแท้จริงก็ไม่ผิดนัก เพราะในช่วงที่ยังเป็นศิษย์สายนอกนั้นทุกคนต่างฝึกฝนกันตามลำพัง ไม่ได้มีอาจารย์คอยชี้แนะเช่นศิษย์ฝ่ายในส่วนเรื่องที่พักเองก็แตกต่างจากเดิม ไม่ใช่กระท่อมเล็ก ๆ แต่เป็นบ้านพักขนาดย่อมหลังหนึ่ง ตามกฎจะต้องมีศิษย์พักอาศัยร่วมกันอย่างน้อยสี่คนหากต้องการอยู่เพียงลำพัง ก็ต้องจ่ายหินวิญญาณเป็นค่าเช่าเพิ่ม เพื่อความเป็นส่วนตัว ลู่ชิงอีจึงยอมควักหินวิญญาณระดับกลางจำนวนสิบก้อน เพื่อเช่าบ้านทั้งหลังไว้เพียงผู้เดียว ราคานี้นับว่าแพงไม่น้อย และค่าเช่าดังกล่าวมีระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น ลู่ชิงอีตื่นตั้งแต่เช้ามืด วันนี้เป็นวันแรกของการเริ่มเรียนในฐานะศิษย์ฝ่ายในอย่างเป็นทางการ เมื่อวานนางเพิ่งย้ายเข้ามายังเขตฝ่ายในเป็นครั้งแรก ทุกอย่างยังดูแปลกใหม่อยู่ไม่น้อย นางจึงรีบชำระร่างกาย เปลี่ยนเป็นชุดศิษย์ฝ่ายในสีขาวสะอาด ก่อนจะรวบผมขึ้นอย่างเรียบง่ายกฎของศิษย์ฝ่ายในไม่อนุญาตให้ประโคมเครื่องประดับใด ๆ นางจึงเพียงผูกผมอย่างหลวม ๆ ทว่ากลับดูเข้ากันอย่างประหลาดกับชุด

บทที่ 32 : หนึ่งฝ่ามือสยบใต้หล้าหลายวันผ่านไป ลู่ชิงอีใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียนวิชาควบคุมกระบี่ในตอนกลางวัน และกลับมาฝึกเคล็ดวิชา "เต่าหดหัวหลบสวรรค์" ในตอนเย็น สถานที่ที่นางเลือกฝึกคือยอดเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของสำนัก ซึ่งเป็นพื้นที่โล่งกว้างสำหรับให้ศิษย์ฝ่ายในใช้ฝึกวิชาโดยเฉพาะหลายวันที่ผ่านมา ยามค่ำคืนที่นี่ไร้ผู้คน มีเพียงลู่ชิงอีเท่านั้นที่มาฝึกตั้งแต่ยามเย็นจนกระทั่งฟ้ามืดจึงค่อยกลับ หลังจากศึกษาตำรามาหลายวัน นางก็เริ่มเข้าใจแก่นเเท้ของเคล็ดวิชานี้มากขึ้นพูดให้ตรงที่สุดก็คือนี่เป็น "วิชาหลบหนีชั้นยอด" หรือจะเรียกว่า "วิชาฝีเท้าขโมย" ก็ไม่ผิดนัก ในตำรามีทั้งวิธีเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ การย่องเบาไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น ไปจนถึงการสับเท้าหลายรูปแบบที่ช่วยเพิ่มความเร็วในการหลบหนี สรุปง่าย ๆ เพียงประโยคเดียวหากสู้ไม่ได้…ก็เเค่หนี!เมื่อหนีได้เร็วพอ ศัตรูย่อมไล่ตามไม่ทัน เคล็ดวิชานี้แบ่งออกเป็นสามขั้น ระดับแรกคือ...ฝีเท้าเบา ทำให้การเคลื่อนไหวเงียบและรวดเร็ว ราวกับสายลมพัดผ่านระดับที่สองคือ...ตัวเบาดุจขนนก ผู้ฝึกสามารถดีดตัวขึ้นกลางอากาศ เคลื่อนไหวไปตามกิ่งไม้ หรือใบไม้ได้โดยไม่

บทที่ 34 : สงครามมารปะทุ ชื่อเสียงพังทลายณ ดินแดนเผ่ามาร ร่างหนึ่งกำลังหนีอย่างบ้าคลั่ง มันคือ...เสาหลักมารลำดับที่เจ็ด ในอดีต เสาหลักมารมีทั้งหมดสิบตน พลังของพวกมันเชื่อมโยงถึงกัน แต่ตอนนี้…เก้าตนนั้นได้ตายไปแล้ว เหลือมันเพียงผู้เดียว พลังในร่างจึงอ่อนแอลง ตั้งแต่วันนั้น มันไม่กล้ากลับไปยังดินแดนมารอีก เพราะรู้ดีว่าความล้มเหลว…มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่แต่เเล้ว...เงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมา เสาหลักมารลำดับที่เจ็ดทรุดลงกับพื้น มันรีบโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างบ้าคลั่ง“ขะ ข้าผิดไปแล้ว! ท่านมหาปุโรหิต โปรดเมตตาด้วย!”เบื้องหน้าคือร่างชายชราผมขาวโพลนยืนอยู่ อาภรณ์สีดำของเขาพลิ้วไหวท่ามกลางสายลมที่เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก แม้เขาจะไม่แผ่พลังออกมา เพียงยืนอยู่เฉย ๆ ก็ทำให้บรรยากาศรอบด้านเหมือนถูกกดทับด้วยพลังกดดันที่น่าหวาดกลัวชายชราทอดสายตามองไปยังเสาหลักมารลำดับที่เจ็ด ในพริบตานั้น ความทรงจำทั้งหมดของมันก็ถูกดึงออกมา ภาพเหตุการณ์มากมายล้วนถูกถ่ายทอดผ่านความทรงจำ ทุกอย่างปรากฏขึ้นในสายตาของเขา จนถึงการสังหารหมู่เสาหลักมารทั้งเก้าตน “เศษสวะ!” มห

บทที่ 36 : เดิมพันครั้งใหญ่ณ ยอดเขาเทียนซู ทั่วบริเวณถูกปกคลุมด้วยค่ายกลระดับสูงหลายชั้น พลังปราณฟ้าดินยังคงหมุนเวียนปกติ แต่ในค่ำคืนนี้ ค่ายกลทั้งหมดกลับแตกสลายไปแล้ว ลู่ชิงอียืนอยู่บนกำแพงหิน ร่างของนางหันหลังให้ตำหนัก ชายชุดคลุมสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามกระแสสายลม แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าของนาง ทำให้ร่างบางนั้น...ประหนึ่งนางเซียนจากสวรรค์ชั้นฟ้า ภายในตำหนัก ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิ พลังฟ้าดินจำนวนมหาศาลค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งดวงตาของเขาเปิดขึ้น พลังรอบกายพลันหยุดนิ่ง เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง... มีผู้บุกรุก เป็นผู้ใดที่มีความสามารถเช่นนี้? พริบตาเดียว ร่างของเขาหายวับไปจากตำหนัก และปรากฏขึ้นด้านหลังลู่ชิงอีทันที แผ่นหลังนั้นดูบอบบาง ทว่ากลับให้ความรู้สึกอันตราย “เจ้าเป็นผู้ใด” น้ำเสียงชายชรานุ่มลึก สุขุม คล้ายบัณฑิตผู้ผ่านโลกมานานลู่ชิงอีไม่ได้หันกลับมาในทันที นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันหน้ามา แสงจันทร์สาดกระทบใบหน้าโฉมงาม ยิ่งขับเน้นให้ภาพลักษณ์นางอยู่เหนือโลกีย์ ม่านตาของเจ้าสำนักหรี่ลงเล็กน้อย กลิ่นอายพลังของหญิงสาวตรงหน้าแข