เหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก

 

 

บทที่ 1: ผู้ที่มาก่อน

 

เสียงกระบี่เฉือนเนื้อดังแผ่วเบาในยามค่ำคืน 

ลู่ชิงอีทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความเจ็บปวดแล่นผ่านข้อมือและข้อเท้าทั้งสี่ ราวกับไฟที่เเผดเผาลึกเข้าไปถึงกระดูก เส้นเอ็นของนางถูกตัดขาดในครั้งเดียวอย่างเเม่นยำ คม กระบี่นั้นไม่ได้สังหาร แต่มันพรากสิ่งสำคัญที่สุดไป

ความสามารถในการยืนทรงตัว การถือกระบี่ แม้แต่จะใช้ลมปราณเพื่อปกป้องตนเองนางยังทำไม่ได้  มันคือการลงทัณฑ์  ที่รุนแรงพอจะทำลายผู้ฝึกตนคนหนึ่งไปตลอดชีวิต

นางเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เลือดสีเเดงฉานไหลซึมจากบาดแผลจนพื้นเปียกชุ่ม ดวงตานางสั่นไหวขณะมองบุรุษตรงหน้า... องค์ชายรอง  ผู้ที่เคยเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวของนาง หลังจากที่ตระกูลลู่ถูกล้างบางจนสิ้นในครานั้น สายตาของเขายามมองนางเย็นเยียบ

“ข้ารู้ว่าเจ้าร้ายกาจ” เขากดเสียงต่ำ  “แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะถึงขั้นลงมือสังหารคนได้”

ลู่ชิงอีอ้าปากพยายามเอ่ยคำแก้ต่างให้ตน แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดลอดออกมา

เมื่อเช้า นางถูกลงโทษให้นำอาหารไปให้อสรพิษที่บ่อท้ายสำนัก นี่เป็นเพียงโทษสถานเบาหลังจากทะเลาะกับศิษย์พี่ผู้หนึ่ง ลู่ชิงหว่านมาพบนางที่นั่น อ้างว่าต้องการ "ดอกเหมันต์คราม" ซึ่งเป็นสมุนไพรตกทอดของตระกูลลู่ที่ส่งต่อมายังทายาทสายตรงเท่านั้น เพื่อนำไปใช้รักษาพิษเพลิงขององค์ชายรอง

ไม่ใช่ว่านางไม่อยากช่วย

แต่ดอกเหมันต์ครามไม่ใช่สมุนไพรธรรมดา มันเป็นสมุนไพรเซียนที่ตกทอดจากบรรพบุรุษ ที่สืบต่อกันมาในสายเลือดของตระกูลลู่ มันไม่เพียงมีคุณค่าในการรักษา หากยังเปรียบเสมือนสิ่งแทนใจของผู้ล่วงลับ เป็นสิ่งสุดท้ายที่เยียวยาจิตใจนาง ที่ผ่านเหตุการณ์ตระกูลล่มสลายมา  

ยิ่งไปกว่านั้น อาการขององค์ชายรองไม่ได้ถึงขั้นไร้ทางรักษา ด้วยฐานะศิษย์เอกของเจ้าเขากระบี่สวรรค์ เขาย่อมสามารถจัดหาสมุนไพรฤทธิ์เย็นอื่นมาทดแทนได้ ไม่จำเป็นต้องใช้ของตกทอดของตระกูลนางเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น 

คำขอร้องของลู่ชิงหว่านในตอนนั้น จึงแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด การถกเถียงค่อย ๆ กลายเป็นการฉุดกระชาก และในชั่วพริบตา ลู่ชิงหว่านก็ตกลงไปในบ่ออสรพิษนั้น 

ทันทีที่องค์ชายรองมาถึง ภาพที่เห็นมีเพียงนางยืนอยู่ริมบ่อ และลู่ชิงหว่านอยู่ด้านล่าง

ไม่มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์

เรื่องราวจึงถูกตัดสินว่าเป็นความประมาทเลินเล่อของลู่ชิงอี แม้ลู่ชิงหว่านจะกล่าวว่านางตกลงไปเองพี่สาวไม่เกี่ยว แต่ผู้คนกลับเชื่อว่านั่นเป็นเพียงคำแก้ตัวเพื่อปกป้องพี่สาวผู้ร้ายกาจ 

องค์ชายรองมองสภาพของนางที่นอนจมอยู่ในกองเลือด ริมฝีปากขยับราวกับต้องการเอ่ยคำใด แต่กลับมีเพียงลมหายใจแผ่วเบาที่หลุดออกมา

เขาแค่นเสียงเย็น

“เฮอะ… ที่เจ้าเป็นเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะทำตัวเองทั้งนั้น ”

ดวงตาของเขาไร้ความสงสารมีเเค่ความเย็นชา

กล่าวจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อ หันหลังจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง ราวกับสตรีที่นอนอยู่เบื้องหลังไม่ใช่ผู้ที่เคยเติบโตมาพร้อมกัน

ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะจนกระทั่ง

“ศิษย์พี่ลู่!”

เสียงร้องตื่นตกใจดังขึ้นของศิษย์น้อง ที่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้า ใบหน้านางซีดเผือดแทบไร้สีเลือด รีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าประคองร่างลู่ชิงอี

“เร็วเข้า! รีบพาศิษย์พี่ไปหอโอสถ!”

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นในความมืด ก่อนที่ร่างของลู่ชิงอีจะถูกเเบกออกไปอย่างทุลักทุเล 

ผู้อาวุโสหอโอสถ ที่เชี่ยวชาญการรักษา พยายามประคองเส้นเอ็นของนางไว้  แต่เส้นที่ขาดสะบั้นยากจะฟื้นกลับ  

ทว่า

 ไม่มีผู้ใดตั้งคำถามเลยว่า ในตอนนั้น นางเป็นเพียงศิษย์สายนอกวัยสิบแปดปี พลังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ขณะที่ลู่ชิงหว่านเป็นศิษย์ฝ่ายใน พลังสูงส่ง เหตุใดผู้มีพลังเช่นนั้นจึงตกลงไปในบ่อได้ง่ายดาย  

หรือแท้จริง... ความอคติที่มีต่อนาง ได้บดบัง  "ความจริง " ไปแล้ว

 

หนึ่งเดือนต่อมา

ลู่ชิงอีเดินเข้าไปในโรงอาหารของสำนัก กลิ่นข้าวต้มจืดๆ และผักลวกโชยออกมาตามสายลม ยังคงมีศิษย์สายนอกมากมายมาทานอาหารที่นี่  แม้ในสำนักจะมีเหลาอาหารตั้งอยู่ เเต่นั่นก็สำหรับผู้ที่มีทุนทรัพย์เพียงพอ 

สำหรับนาง... ที่ไม่อาจออกทำภารกิจได้ เพราะไม่มีผู้ใดยอมให้เข้ารวมกลุ่มด้วย  โรงอาหารของสำนักจึงเป็นทางเลือกเดียว

ทันทีที่นางปรากฏตัว เสียงสนทนาก็แผ่วเบาลง จากนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้งแต่เป็นเสียงกระซิบกระซาบเเทน 

“นั่นนางปีศาจมาเเล้ว…”

“คนที่ผลักศิษย์เอกเจ้าสำนักลงบ่ออสรพิษ”

“ยังกล้ามากินข้าวที่นี่อีก ช่างหน้าหนายิ่ง…”

ไม่มีผู้ใดนั่งใกล้ลู่ชิงอี แม้ที่ว่างรอบตัวจะมีมากมาย

ลู่ชิงอีนั่งลงอย่างเงียบเชียบ ก้มหน้ากินข้าวในชามของตน รสชาติของมันไม่ได้เเย่นัก แต่วันนี้อาหารตรงหน้ากลับขมจนกลืนแทบไม่ลงคอ... 

 

 

สองปีต่อมา

ข่าวใหญ่แพร่สะพัดไปทั่วสำนัก

ลู่ชิงหว่าน ศิษย์เอกเพียงหนึ่งของเจ้าสำนัก  ได้กลายเป็นคู่บำเพ็ญขององค์ชายรอง เผยจื่ออัน 

บรรดาศิษย์ในสำนักต่างกล่าวว่าพวกเขาเหมาะสมกัน และหนึ่งในนั้นคือ ลู่ชิงอี ที่เคยคิดเช่นนั้น แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจของนางจึงเจ็บปวดรวดร้าวเช่นนี้ 

นางนั่งอยู่ริมสระน้ำ มองฝูงปลาที่เวียนว่ายไปมาอย่างสงบ ราวกับโลกนี้ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไป 

พิษที่ติดตัวมาตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์มารดาเริ่มแผลงฤทธิ์อีกครั้ง มันกัดกินลมปราณของนางมาโดยตลอด และยิ่งกำเริบเมื่อจิตใจสั่นคลอน

เลือดสีดำพุ่งออกจากปากเป็นระลอก  ลมปราณในร่างปั่นป่วน อยู่ๆ    นางกลับผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา   

“เหตุใด…” เสียงลู่ชิงอีแผ่วเบา “ทั้งที่ข้ามาก่อน…” คำพูดนั้นยังไม่ทันจบดี สติของนางก็ดับวูบ 

ลู่ชิงอี... นางสิ้นใจแล้ว 

 

 

ระดับพลังของผู้ฝึกตน

→ ก่อกำเนิด (1–9 ดาว)

→ หลอมวิญญาณ (1–9 ดาว)

→ ราชันยุทธ (1–10 ดาว)

→ เซียนยุทธ (ระดับตำนาน)

ระดับสัตว์อสูร 🐉

1️⃣ อสูรขั้นต้น – ยังไม่มีสติปัญญา เทียบเท่า: ก่อกำเนิด 1–9 ดาว

2️⃣ อสูรขั้นกลาง – เริ่มมีสติปัญญา เทียบเท่า: หลอมวิญญาณ 1–9 ดาว

3️⃣ อสูรขั้นสูง – สติปัญญาใกล้เคียงมนุษย์ เทียบเท่า: ราชันยุทธ 1–9 ดาว

4️⃣ ราชาอสูร– ปกครองอาณาเขต สามารถบัญชาการสัตว์อสูรตนอื่นได้ เทียบเท่า: ราชันยุทธขั้น 10

5️⃣ อสูรบรรพกาล– สิ่งมีชีวิตระดับตำนาน อยู่เหนือกฎธรรมชาติ เทียบเท่า: เซียนยุทธ

ระดับของเผ่ามาร ☠️

1️⃣ มารระดับต่ำ– มารทั่วไป พลังไม่สูง เทียบเท่า: ก่อกำเนิด

2️⃣ มารระดับกลาง– เริ่มมีพลังมารที่แข็งแกร่งเทียบเท่า: หลอมวิญญาณ

3️⃣ มารระดับสูง– มีสติปัญญาและพลังมารสูง สามารถบัญชาการมารระดับต่ำได้ เทียบเท่า: ราชันยุทธขั้นต่ำ

4️⃣ มารอสูร– ตัวตนระดับสูงในเผ่ามาร มีพลังและร่างกายแข็งแกร่งมาก เทียบเท่า: ราชันยุทธขั้นสูง

5️⃣ ราชามาร / ราชินีมาร– ผู้ปกครองแดนมาร ตัวตนระดับตำนาน เทียบเท่า: เซียนยุทธ

ระบบอาวุธ ⚔️

1️⃣ อาวุธธรรมดา– อาวุธที่ใช้กันทั่วไปในยุทธภพ ไม่มีพลังพิเศษ

2️⃣ อาวุธจิตวิญญาณ– อาวุธที่มีวิญญาณสถิตอยู่ภายใน สามารถสื่อสารหรือเชื่อมต่อกับผู้ใช้ได้ อาวุธชนิดนี้ หายากมาก

สกุลเงิน 💎 ในโลกนี้เรียกว่า หินวิญญาณ

🔸 หินวิญญาณระดับต่ำ

🔸 หินวิญญาณระดับกลาง

🔶 หินวิญญาณระดับสูง

อัตราแลกเปลี่ยน

100 หินต่ำ = 1 หินกลาง 100 หินกลาง = 1 หินสูง หรือ 👉 10,000 หินต่ำ = 1 หินสูง