Todos los capítulos de เหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก: Capítulo 21 - Capítulo 30

 บทที่ 19 : ตัวร้ายคือดาวนำโชคของข้า!  สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็วนับตั้งแต่ลู่ชิงอีมาอยู่ที่หมู่บ้านเฮยซาน นางก็ยังไม่พบร่องรอยของมาร ตามที่ชาวบ้านบอกเล่า พวกมันมักปรากฏตัวเฉพาะยามค่ำคืน เพราะฉะนั้นในช่วงเวลากลางวัน นางจึงใช้เวลาเข้าไปในป่าลึกเก็บสมุนไพรต่าง ๆ เพื่อนำกลับไปให้มู่อวี้ฝึกหลอมยาเพียงสามวัน สมุนไพรที่นางเก็บได้กลับมากมายเกินคาด ไม่ว่าจะเป็นรากโลหิตมังกร ดอกสุริยาราตรี หรือผลจิตวิญญาณหยกเขียว ล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณระดับสูงทั้งสิ้น! หากนำไปแลกหินวิญญาณ อย่างต่ำก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหมื่นหินวิญญาณระดับกลาง เรียกได้ว่าเพียงสมุนไพรไม่กี่ต้นนี้ ก็ทำให้ผู้ฝึกตนคนหนึ่งกลายเป็นเศรษฐีระดับกลางของแคว้นได้แล้ว!ลู่ชิงอีเริ่มรู้สึกประหลาดใจ หรือเป็นเพราะมากับศิษย์พี่ผู้นี้กันแน่ ตั้งแต่เข้าป่ามา สมุนไพรหายากแทบทุกชนิดล้วนปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างง่ายดาย ราวกับโชคชะตาพาให้พวกเขามาพบเจอ จนบางครั้งนางยังอดคิดไม่ได้ว่า หากเขาเป็นตัวร้ายจริง เหตุใดจึงกลายเป็นดาวนำโชคของนางไปเสียได้ทันใดนั้นสายตาของลู่ชิงอีก็ส

บทที่ 21 : งานเลี้ยงส่งท้าย หลังจากกำจัดมารระดับต่ำตนสุดท้ายลงได้ ลู่ชิงอีก็เช็ดเหงื่อตามใบหน้า พลังของนางอาจสูงส่ง ทว่าเป็นเพียงพลังที่ได้มาโดยข้ามขั้น รากฐานยังไม่มั่นคง การต่อสู้ต่อเนื่องจึงทำให้ร่างกายเริ่มรับไม่ไหวก่อนหน้านี้นางยังไม่ได้เก็บมัน เพราะมารเหล่านั้นปรากฏตัวออกมาไม่หยุด จึงไม่มีเวลาจะสนใจสิ่งอื่น ลู่ชิงอีใช้พลังปราณดึงลูกแก้วมารที่กระจัดกระจายอยู่ ทว่า ในจังหวะนั้นเอง นางกลับต้องหยุดชะงัก เพราะลูกแก้วมารบางส่วนเหมือนจะพุ่งไปทาง เซียวจิ้งเหอลู่ชิงอีพลันนึกถึงคำพูดของผู้อาวุโสหอภารกิจที่เคยกล่าวไว้ แม้มารจะถูกสังหารไปแล้ว แต่ลูกแก้วยังคงกักเก็บพลังมารอยู่ และนั่นก็ยังคงอันตรายได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางก็รีบใช้พลังปราณหยุดลูกแก้วเหล่านั้นไว้กลางอากาศ จากนั้นจึงบังคับพวกมันให้หมุนรวมกัน เเล้วเก็บทั้งหมดเข้าถุงมิติเมื่อเก็บลูกแก้วมารลูกสุดท้ายเรียบร้อย ลู่ชิงอีก็ถอนหายใจออกมานางไม่ค่อยเชี่ยวชาญการต่อสู้เท่าใดนัก สาเหตุหนึ่งก็เพราะนางเป็นเพียงศิษย์สายนอก ตำราวิชายุทธระดับสูงจำนวนมากล้วนถูกเก็บไว้ให้ศิษย์ฝ่ายในศึกษาเท่านั้น ศิษย์สายนอกเช่นนางจึงไม่มีโอกาสเข้าถึง

บทที่ 23 : มังกรเพลิงบรรพกาลเมื่อเท้านางแตะพื้น นางก็ต้องอึ้งงัน ไม่ไกลจากจุดที่นางยืนอยู่ มีร่างขององค์ชายรองนอนสลบอยู่ข้างโขดหิน เสื้อผ้าเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมคล้ายถูกเพลิงเผา ยังไม่ทันได้คิดสิ่งใดมาก ผิวน้ำตรงหน้าก็พลันปั่นป่วนรุนแรง คลื่นน้ำแหวกออกจากกัน ร่างขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาเหนือผิวน้ำ เกล็ดทั่วร่างของมันแดงฉาน ลมหายใจที่พ่นออกมามีเปลวไฟลุกโชน ไอร้อนแผ่กระจายออกมารอบตัว นั่นเองจึงทำให้นางเรียกมันว่า "มังกรเพลิง"ทั้งที่พลังของมันคือไฟ แต่กลับอาศัยอยู่ใต้น้ำได้อย่างน่าประหลาด“นายหญิง…พิษในร่างของบุรุษผู้นั้น ข้าสัมผัสได้ชัดเจน มันคือพิษเพลิงชนิดเดียวกับที่มังกรตัวนี้ปล่อยออกมาเจ้าค่ะ” ลู่ชิงอีพลันเข้าใจ ผู้ใดจะคิดว่า "เจ้าถิ่น" ที่หลานเสวี่ยกล่าวถึง จะเป็นตัวตนระดับตำนาน มันก็คือ "มังกรเพลิงบรรพกาล" ตัวเดียวกับที่เคยฝากพิษไว้ในร่างขององค์ชายรอง และเซียวจิ้งเหอหลานเสวี่ยยังเตือนอีกครั้ง น้ำเสียงเคร่งเครียดกว่าเดิม“นายหญิง ระวังให้ดีเจ้าค่ะ อย่าให้ไฟของมันโดนตัวเด็ดขาด พิษของมังกรชนิดนี้ร้ายแรงยิ่งนัก ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนระดับสูงสุดในโลกมนุษย์ หากถูกพิษมันเข้าไป แม้ผ่

 บทที่ 25 : พระอาทิตย์ขึ้นในหุบเขาซากศพ เซียวจิ้งเหอหมดสติไปถึงสองวันเต็ม  เมื่อฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงผู้คนจำนวนมากกำลังพูดคุยกันอย่างคึกคัก ในสำนักกำลังจัดงานประลองคัดเลือกศิษย์ฝ่ายในไม่นานความทรงจำก่อนหมดสติค่อย ๆ กลับมา เขาจำได้เพียงว่ากำลังต่อสู้กับมารอสูรอยู่ เเล้วพลาดท่า  หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับวูบไป เหมือนจะได้ยินเสียงลู่ชิงอีเรียกชื่อเขาเลือนรางอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา รอบกายกลับไม่พบแม้แต่เงาของนาง เขาจึงออกไปถามศิษย์หลายคนที่พบระหว่างทาง แต่ไม่มีใครตอบเขาสักคน ทุกคนเหมือนพยายามหลีกเลี่ยงการสนทนา สุดท้ายเขาจึงต้องไปถามอาจารย์ด้วยตนเอง คำตอบที่ได้รับมีเพียงประโยคเดียว  ลู่ชิงอีออกไปทำภารกิจข้างนอกโดยไม่มีกำหนดกลับ เขารู้ทันทีว่านี่เป็นคำโกหก!   งานประลองคัดเลือกศิษย์ฝ่ายใน ถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดสำหรับศิษย์สายนอกเกือบทุกคน และหนึ่งในนั้นย่อมรวมถึงลู่ชิงอีด้วย ไม่มีทางที่นางจะออกไปทำภารกิจในช่วงเวลานี้เป็นแน่ จึงไม่คิดฟังคำอธิบายใดอีก เเละตั้งใจจะออกไปตามหานางด้วยตนเอง

บทที่ 27 : ฝ่ามือเดียว! “คู่ประลองหมายเลขสามร้อยแปดสิบห้า หลินเยว่หลาน ปะทะ ลู่ชิงอี” ทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศจากเวทีประลอง ซูหนิง มู่เฉิน และมู่อวี้ที่นั่งอยู่ด้านข้าง ต่างหันมาสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ความคิดเดียวกันผุดขึ้นในใจของทั้งสามคน 'มันจะบังเอิญถึงเพียงนี้เชียวหรือ?' ศิษย์ผู้นี้… คือคนที่เคยเยาะเย้ยถากถางศิษย์พี่ใหญ่มาโดยตลอด ซูหนิงรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อยหากศิษย์พี่ใหญ่ยังอยู่ที่นี่ คงได้คิดบัญชีทบต้นทบดอก! บนเวทีประลอง หลินเยว่หลานยืนอยู่อย่างสง่างาม ในอดีตนางมีพลังเพียงระดับก่อกำเนิดเก้าดาว แต่ตอนนี้พลังของนางทะยานขึ้นสู่ระดับหลอมวิญญาณเก้าดาวแล้ว เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในอัจฉริยะยอดเขาศิษย์สายนอกไม่ต่างกัน หากไม่ใช่เพราะการคัดเลือกศิษย์ไม่ได้จัดขึ้นทุกปี ป่านนี้นางคงได้เข้าสู่ฝ่ายในไปนานแล้ว ผู้อาวุโสผู้ควบคุมการประลองกวาดสายตามองรอบลาน ก่อนจะเรียกชื่อขึ้นอีกครั้ง “ศิษย์สายนอก ลู่ชิงอี”