Todos los capítulos de เหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก: Capítulo 11 - Capítulo 20

บทที่ 11 : หญ้าวารีที่หายไปเซียวจิ้งเหอจึงหลับตาลง นั่งสมาธิดูดซับพลังปราณฟ้าดิน แต่ไม่นานนัก ความร้อนวูบวาบก็แล่นขึ้นในร่างกาย พิษเพลิง…กำเริบอีกครั้งเขารวบรวมพลังปราณกดข่มมันเอาไว้ ทั้งคืนผ่านไปท่ามกลางการต่อสู้กับพิษในร่างกาย จนกระทั่งรุ่งเช้า ลู่ชิงอีกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิดเมื่อทั้งสองออกจากป่า ลู่ชิงอีเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงเอ่ยถามขึ้น“ศิษย์พี่ สัตว์อสูรเมื่อวานคือตัวอะไรหรือเจ้าคะ?”“อสูรไก่อสรพิษระดับต่ำ พลังเทียบเท่าผู้ฝึกตนก่อกำเนิดเก้าดาว ถ้าข้ามาไม่ทัน ที่เหลือเป็นขี้เถ้าคงเป็นเจ้า”ลู่ชิงอีได้แต่เงียบไม่น่าถามเลยจริง ๆแม้คำพูดของเขาจะไม่ไพเราะ แต่กลับฟังดูจริงใจกว่าคำพูดหวาน ๆ ของคนในสำนักหลายคน“ศิษย์พี่ช่างเก่งกาจยิ่งนัก” นางเอ่ยชื่นชมอย่างจริงใจ “ข้ายังไม่ทันเห็นเลยว่า ท่านใช้อาวุธอะไรจัดการมัน” แน่นอนว่าผู้ใดบ้างจะไม่ชอบคนเก่งกาจเซียวจิ้งเหอเดินต่อไปอีกสองก้าว จึงตอบสั้น ๆ“นิ้วเดียว”ลู่ชิงอีชะงัก“ห๊ะ นิ้วเดียว?”ในหัวนางพลันนึกถึงเนื้อเรื่อง ตัวร้ายที่มีพลังทัดเทียมพระเอก ระดับราชันยุทธหนึ่งดาว ไม่แปลกเลยที่นางเอกในเรื่องนั้นจะโลเลไปมา ระหว่างบุรุษสอง

บทที่ 12 : สมุนไพรเซียนปรากฏลู่ชิงอีหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ร่างกายจมอยู่ในสายน้ำอุ่นครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากอ่างไม้ หยดน้ำไหลตามปลายผมสีดำยาว นางสวมอาภรณ์อย่างเรียบง่าย จากนั้นจึงปิดประตูเรือนไม้เบา ๆ แล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียงไม่นานนัก นางก็เข้าสู่สภาวะฝึกตน พลังฟ้าดินรอบด้านค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างเชื่องช้ายอดเขาศิษย์สายนอกนั้น พลังฟ้าดินเบาบางกว่าฝ่ายในมากนัก ด้วยเหตุนี้เองศิษย์จำนวนมากจึงใฝ่ฝันที่จะสอบผ่านเข้าไปเป็นศิษย์ฝ่ายใน เพราะเมื่อเข้าไปแล้วไม่เพียงพลังฟ้าดินจะหนาแน่นกว่าเท่านั้น ยังมีถ้ำฝึกตนให้เช่ากักตนบำเพ็ญเพียรอีกด้วย เพียงแต่ว่าค่าธรรมเนียมของถ้ำฝึกตนนั้นสูงลิบลิ่ว ส่วนใหญ่มีเพียงลูกหลานตระกูลใหญ่ หรือผู้ที่มาจากขุมอำนาจเท่านั้นที่สามารถใช้หินวิญญาณจำนวนมหาศาลไปเช่าได้ลู่ชิงอีสูดลมหายใจลึก พลังฟ้าดินค่อย ๆ ไหลเวียนเข้าสู่ร่างของนางตอนนี้ระดับพลังของนางอยู่ที่ ก่อกำเนิดหกดาว แต่ทันใดนั้นเองนางก็ขมวดคิ้วเพราะความรู้สึกนี้แปลกๆที่เกิดขึ้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรก หลายวันก่อน ตอนที่นางเลื่อนระดับพลังขึ้นสู่ก่อกำเนิดหกดาว นางก็เคยรู้สึกเช่นนี้มาแล้วครั้งหนึ่งตอนนั้นพล

บทที่ 14 : หลับเพียงครั้งเดียว กาลเวลากลับล่วงเลยผ่านไปสามสิบปี!หลังจากกลับมาถึงยอดเขาศิษย์สายนอก ลู่ชิงอีก็แยกจากเด็ก ๆ เมื่อส่งทั้งสามกลับกระท่อมเรียบร้อยแล้ว นางจึงกลับมายังกระท่อมของตนพร้อมกับอุ้มไข่อสูรสีดำตะปุ่มตะป่ำที่ซูหนิงเพิ่งซื้อมา ไข่ใบนั้นถูกวางลงบนโต๊ะไม้กลางห้องอย่างระมัดระวังปกติแล้ว ผู้ที่ซื้อไข่อสูรควรเป็นผู้ฟักมันด้วยตนเอง เพราะสัตว์อสูรจะคุ้นเคยกับพลังเจ้าของ หากมันฟักออกมาแล้วเห็นหน้าผู้ใดเป็นคนแรก ย่อมไม่ดุร้ายหรือขัดขืนหากทำพันธะ แต่ซูหนิงยังเป็นเพียงเด็ก ระดับพลังยังต่ำเกินไป พลังจึงไม่มากพอจะหล่อเลี้ยงไข่อสูรได้ หน้าที่ฟักไข่จึงตกมาอยู่กับลู่ชิงอีโดยปริยาย อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ไข่ฟักออกมาแล้วเห็นซูหนิงเป็นคนแรก ก็นับว่าไม่สาย เมื่อจัดการเรื่องไข่แล้ว ลู่ชิงอีจึงเริ่มนำของทั้งหมดออกจากแหวนมิติ ของเก่าๆ มากมายถูกวางกระจายเต็มโต๊ะ นางใช้จิตสัมผัสตรวจดูทีละชิ้น ก้อนหิน...อาวุธเก่า...สมุนไพรเหี่ยวแห้ง... ของทุกอย่างดูเหมือนเศษของไร้ค่า จนกระทั่งสายตาของนางสะดุดเข้ากับกระบี่เล่มหนึ่ง เเต่มันเก่าเก็บจนดูเหมือนไม้ดำ ๆ ท่อนหนึ่ง สนิมก็เกรอะทั่วทั้งเล่ม ยังมีสีดำหม

บทที่ 16 : ศิษย์พี่ใหญ่กลับมาแล้ว!ภายในห้องนั้นมีร่างอสูรขนาดมหึมาขดตัวอยู่ ลำตัวยาวเหยียดราว สิบห้าจั้ง ขดซ้อนกันหลายชั้นจนเต็มทั้งห้อง เกล็ดสีดำทอประกายเย็นเยียบราวกับท้องนภายามราตรี ศีรษะของมันยกสูงขึ้น ดวงตาเรียวยาวกำลังจับจ้องมาทางนางไม่วางลู่ชิงอีอึ้งงัน ชื่อหนึ่งกลับผุดขึ้นในความคิด "อสรพิษเกล็ดนภา" สัตว์อสูรระดับสูง มักอาศัยอยู่ในป่าลึกทางตอนเหนือของแผ่นดินใหญ่ ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งและดุร้ายยิ่งนัก แต่ในแคว้นไท่หยางแห่งนี้ นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีอสรพิษเกล็ดนภาอาศัยอยู่ด้วยขณะที่ยังคงตกตะลึงอยู่นั้น อสรพิษตัวมหึมาเคลื่อนไหวอย่างกระตือรือร้น มันเลื้อยขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้ศีรษะใหญ่โตถูแก้มนางอย่างออดอ้อน ทั่วทั้งห้องแทบจะไม่มีที่ให้ขยับตัวอยู่แล้ว“พี่สาวคนงาม...” เสียงเล็กๆ สดใสของเด็กหญิงพลันดังขึ้นข้างหูลู่ชิงอีเหลือบสายตาไปยังมุมห้องที่วางไข่เอาไว้เมื่อหลายปีก่อนนางนิ่งเงียบไป เเล้วค่อย ๆ เข้าใจ ที่แท้… มันก็คือ เจ้าไข่ใบน่าเกลียดนั่นเอง! อาจเป็นเพราะตอนฟักออกมามันเห็นนางเป็นคนแรก จึงทำให้เกิดความผูกพันกับนางลู่ชิงอีถอนหายใจเบา ๆ พยายามตั้งสติ แม้จะบอกตนเองว่าปัจ

บทที่ 17 : ภารกิจปราบมาร ภายในหอภารกิจของสำนักผู้คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย กลางโถงมี กระดานภารกิจขนาดใหญ่ ติดกระดาษภารกิจเรียงรายเป็นระเบียบ แต่ละแผ่นบันทึกรายละเอียดของภารกิจต่าง ๆ เอาไว้มากมาย ลู่ชิงอียืนวิเคราะห์ภารกิจเหล่านั้นอย่างเงียบๆ ตอนนี้นางจะมีพลังถึง ราชันยุทธเก้าดาว แต่ก็ไม่คิดเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปอย่างโจ่งแจ้ง ศัตรูที่แท้จริงของตระกูลนางยังไม่ปรากฏตัว การเปิดเผยพลังย่อมไม่ใช่เรื่องดีหลานเสวี่ยได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาบางอย่างให้นางก่อนหน้านี้ ทำให้นางสามารถปิดบังกลิ่นอายพลังของตนเองไว้ คนภายนอกจึงสัมผัสได้เพียงระดับหลอมวิญญาณเก้าดาวเท่านั้น เว้นแต่จะเป็นผู้ที่มีพลังเทียบเท่าหรือสูงกว่านาง จึงจะมองทะลุการปกปิดนี้ได้ สายตาของนางกวาดมองกระดาษภารกิจไปทีละแผ่น สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใจคือ ภารกิจส่วนใหญ่ในช่วงนี้กลับเป็น ภารกิจปราบมารทั้งสิ้น ซึ่งตามปกติแล้ว ภารกิจประเภทนี้ไม่ควรปรากฏอยู่ด้วยซ้ำ หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ชิงอีก็ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งลงมา คือภารกิจปราบมารที่ หมู่บ้านเฮยซาน หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่กันดาร ห่างไกลจากเมืองใหญ่ระยะเวลาทำภารกิจ : เจ็ดวัน