All Chapters of เหตุใดข้าจึงถูกเขียนให้เป็นนางร้าย ทั้งที่ข้ามาก่อนนางเอก: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 39 : ศึกที่ชายป่าเหมันต์ สนามรบที่ชายป่าเหมันต์เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและเสียงคำรามของเหล่ามาร กองกำลังของมนุษย์และเผ่ามารเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียดสถานการณ์ในเวลานี้ ฝ่ายมารดูเหมือนจะได้เปรียบเล็กน้อย เพราะกองทัพที่นำทัพมาในครั้งนี้คือ มารอสูรระดับเสาหลักกว่าสามสิบตน กลิ่นอายมารมหาศาลปกคลุมสนามรบจนท้องฟ้าเหนือป่าเหมันต์มืดหม่นราวกับถูกเงามืดกลืนกินอย่างไรก็ตาม ฝ่ายมนุษย์ก็ไม่ได้เสียเปรียบจนเกินไป เพราะกองกำลังที่มารวมตัวกันในครั้งนี้ นับว่าเป็นยอดฝีมือจากทั่วทั้งแคว้น ไม่ว่าจะเป็นหน่วยปราบมาร หรือศิษย์จากสำนักใหญ่ต่าง ๆ รวมถึงกองกำลังของราชสำนัก เฉพาะผู้ฝึกตนระดับราชันยุทธหนึ่งดาว ก็มีจำนวนไม่ต่ำกว่าเจ็ดร้อยคนเเล้ว สงครามครั้งนี้จึงนับเป็นการเผชิญหน้าของยอดฝีมืออย่างแท้จริงทันใดนั้น เสียงคำรามของมารอสูรตนหนึ่งก็ดังก้องไปทั่วสนามรบ“ฆ่าพวกมนุษย์ชั้นต่ำให้หมด!”คำสั่งเพียงประโยคเดียว กองทัพมารก็พุ่งเข้าหามนุษย์พร้อมจิตสังหารทันที “ฆ่า!”“ฆ่า!”“ฆ่า!”เสียงคำรามของเหล่ามารระดับต่ำดังกึกก้องกองทัพมารไม่ได้บุกโจมตีแบบตรง ๆ หากแต่ใช้วิธีแบ่งกำลังล้อมต้อนมนุษย์เป็นกลุ่ม ๆ ก่อนจะร

บทที่ 41 : บททดสอบสุดท้าย สภาพของเซียวจิ้งเหอในเวลานี้แทบดูไม่ได้ เสื้อผ้าบนร่างถูกคมเล็บของมารอสูรฉีกขาดเป็นริ้ว ๆ ในจังหวะหนึ่งของการปะทะ หน้ากากบนใบหน้าของเขากลับหลุดร่วงลงสู่พื้นโดยไม่รู้ตัวเสียงกระทบเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลของสนามรบผู้ฝึกตนหลายคนที่กำลังต่อสู้อยู่ใกล้ ๆ พลันชะงักไป ก่อนจะหันมองใบหน้าของเขาพร้อมกัน แล้วก็เกิดความเงียบขึ้นในโลกของผู้ฝึกตน ยิ่งพลังสูงขึ้นร่างกายก็ยิ่งถูกชำระล้างไปด้วย ความสง่างามจึงเป็นเรื่องปกติ เพราะฉะนั้นใบหน้าของผู้ฝึกตนระดับสูงล้วนสง่างาม หรืออย่างน้อยก็สมบูรณ์ไร้ตำหนิ แต่ใบหน้าของเซียวจิ้งเหอกลับตรงกันข้าม รอยแผลเป็นพาดผ่านผิวหน้าอย่างน่าเกลียดน่ากลัว ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูอัปลักษณ์ในสายตาพวกเขา “เสียเวลาคุ้มครองโดยแท้…ที่แท้ก็เป็นเพียงคนอัปลักษณ์เช่นเจ้า” เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ คำพูดนั้นราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในผิวน้ำ เสียงซุบซิบเริ่มแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว“หน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ยังกล้าออกจากบ้านอีกหรือ”“คนเช่นนี้คุ้มค่าจะช่วยจริงรึ?”ผู้ฝึกตนบางคนเริ่มถอยออกไปบางคนหลบสายตา ขณะที่อีกหลายคนยังคงยืนอยู่ข้างหน้า

บทส่งท้าย : ตำนานบทใหม่ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน อากาศรอบด้านพลันบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ม่านหมอกที่เคยโปร่งใสในยามกลางวันค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความมืดหม่นราวกับค่ำคืนที่ตกลงมาอย่างฉับพลัน ลมหนาวพัดผ่านป่าเหมันต์จนใบไม้สั่นไหว ก่อนที่รอยแยกของมิติจะปรากฏขึ้นกลางอากาศเพียงพริบตาเดียว กองทัพมารนับหมื่นก็ปรากฏตัวเต็มผืนฟ้า เงาร่างสีดำทะมึนปกคลุมทั่วทั้งป่า ราวกับคลื่นมืดที่กำลังกลืนกินโลกเบื้องล่างท่ามกลางกองทัพมารนั้น ชายชราผมขาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ลู่ชิงอีเพียงปรายตามอง นางไม่รู้สึกหวาดกลัว แต่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังของชายชราผู้นี้เทียบเท่ากับตนได้ “พลังของเขาน่ากลัวมากเจ้าค่ะ ลำพังคนเดียว นายหญิงอาจรับมือไหว แต่หากต้องพะวงกับมารตนอื่นไปพร้อมกัน เกรงว่าจะเสียเปรียบเจ้าค่ะ” หลานเสวี่ยหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยต่อจริงจัง “นายหญิง…ใช้วิชา ควบคุมสัตว์อสูรหมื่นวิญญาณเถิดเจ้าค่ะ”นัยน์ตาลู่ชิงอีทอประกายวาบหนึ่ง วิชานั้นนางฝึกจนแตกฉานแล้วแม้แต่สัตว์อสูรระดับบรรพกาล นางก็ยังสามารถบัญชาการได้ ตราบใดที่พวกมันไม่ได้มีเจตนากบฏ พลังจิตของนางก็แผ่กระจายออกไป คล้ายคลื่นไร้รูปที่กวาดผ

ตอนพิเศษ 2 เมื่อเข้าสู่ป่าไป๋หลิงได้ไม่นาน ทั้งสองก็พบว่าภายในไม่ได้เป็นเพียงผืนป่าธรรมดา หากแต่เต็มไปด้วยโพรงถ้ำจำนวนมาก กระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ บางแห่งกว้างใหญ่ บางแห่งแคบจนมองไม่เห็นทางเข้า ผู้คนจำนวนไม่น้อยเลือกมุ่งหน้าไปยังถ้ำขนาดใหญ่ที่ดูมีโอกาสพบของล้ำค่ามากกว่า เสียงขุดเจาะ เสียงระเบิด และเสียงพูดคุยดังแว่วเป็นระยะ ๆ ลู่ชิงอีมองพลางเอ่ยเบา ๆ “เจ้าเมืองผู้นี้…นับว่ามีคุณธรรมไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”“อืม” เซียวจิ้งเหอพยักหน้าเห็นด้วย “หากเป็นผู้มีใจโลภ คงผูกขาดไว้กับตนเอง ไม่ปล่อยให้ชาวบ้านได้หาประโยชน์เช่นนี้”ทั้งสองกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนที่ลู่ชิงอีจะหยุดสายตาลงที่ถ้ำเล็ก ๆแห่งหนึ่ง ทางเข้าของมันแคบมาก จนแทบไม่มีผู้ใดสนใจ“ที่นี่เเหละเจ้าค่ะ” เซียวจิ้งเหอมองตาม ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทางเข้าไม่มี ดูท่าไม่มีผู้ใดเข้าไปได้”“เช่นนั้นก็ยิ่งดี” นางยิ้มอย่างมีนัย “ข้าจะเปิดทางให้”เซียวจิ้งเหอไม่ถามเหตุผล สิ้นเสียง พลังปราณก็ถูกรวบรวมขึ้นกลางฝ่ามือ เขายกมือขึ้นซัดออกไปครืน....ผนังหินด้านหน้าถ้ำแตกร้าว ก่อนจะพังทลายลง เศษหินกระจายออกด้านข้างโดยไม่ลุกลามไปทั้งโถง เสียงดังสะเทือนไปทั่ว

บทพิเศษ 4 หนึ่งปีต่อมา เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวพริบตาเดียว นับตั้งแต่วันที่ลู่ชิงอีสถาปนาตนเป็นจักรพรรดินีแห่งแดนมาร ทุกสิ่งภายในดินแดนแห่งนี้ก็เปลี่ยนแปลงไป หลังจากนั้นไม่นาน นางได้นำ ลูกแก้วมารทั้งสองดวงมาชำระล้างด้วยพลังของตน จนพลังมารภายในถูกสกัดกลายเป็นพลังบริสุทธิ์มอบให้เซียวจิ้งเหอ เซียวจิ้งเหอรับลูกแก้วนั้นไว้โดยไม่ปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะความโลภ แต่เพราะเขามีเป้าหมายชัดเจนคือแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องนางและปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นหลังจากดูดซับพลังบริสุทธิ์นั้น รอยแผลเป็นบนใบหน้าซีกซ้ายที่ผู้คนเคยเหยียดหยามว่าอัปลักษณ์ ค่อย ๆ เลือนหายไปอย่างสมบูรณ์ ผนึกที่เคยกักขังพลังในร่างแตกสลาย กลิ่นอายพลังมารแท้จริงแผ่ออกมา พลังของเขาทะลวงจากราชันยุทรห้าดาว พุ่งขึ้นสู่ครึ่งเซียนในคราวเดียว มิใช่เพียงเทียบเท่า…แต่กลับเหนือกว่านางเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำไปหลังจากนั้น ทั้งสองยังคง ฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ลู่ชิงอีเปิดใจยอมให้เขารับรู้ความลับของ มิติเจดีย์เก้าชั้น" ทุกค่ำคืน ทั้งสาม—นาง เซียวจิ้งเหอ และหลานเสวี่ย—จะเข้าไปฝึกฝนร่วมกัน โดยมีหลานเสวี่ยทำหน้าที่ราวอาจารย์ตัวน้อย คอยชี้แนะไม่ขาดสาย แม้ระดั