All Chapters of หย่ารักมาเฟียร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เหอะคุณ จะแสดงละครเพื่อ!”เขาโน้มตัวลงต่ำ กระซิบเสียงชัดเจน“เออ กูอยากได้มึงครับ ถ้าให้เอาดี ๆ จะไม่มาตามตอแยอีก สาบานให้ตายเลย!”และใช่…สัจจะไม่มีในหมู่โจร โดยเฉพาะ(โจรชั่วใจโฉด)แบบคิริน‘นั่นใช้สมองคิดแล้วหรอไอ้คนเหี้*ย’ใบหน้าของช่อฝันแดงก่ำด้วยโทสะและความอับอายเธอไม่ได้ถอย…พลันก้าวพรวดเข้าไปข้างหลังเคาน์เตอร์ พร้อมหยิบกาไฟฟ้าที่มีน้ำร้อนเพิ่งต้มเสร็จออกมาทันที“ปราสาท! มาทางไหนก็ไปทางนั้น”ไม่มีการลังเลช่อฝันยกกาแล้วสาดใส่ทันทีด้วยจังหวะเฉียบคมของคนที่หมายจะสาดคำด่าออกมาด้วยน้ำร้อนแต่เขากลับหลบได้ น้ำร้อนกระเซ็นใส่พื้นจนเกิดเสียง ราวกับความตั้งใจของเธอไม่สำเร็จ แต่ถึงจะหลบได้ เขาก็ไม่หยุดปาก“คิดว่าฉันพิสวาทเธอนักหรือไง อายุป่านนี้แล้ว ผัวก็ตายไปแล้ว คนอุตส่าห์จะช่วยคลายเหงาให้มาไล่ตะเพิดเหมือนหมา ไม่รู้จักสำนึก”ช่อฝันกัดฟันแน่น มือยกกาอีกครั้ง คราวนี้น้ำร้อนยังคงเหลือ“ออกไป! รอบนี้ฉันสาดไม่พลาดแน่!”คำขู่ของเธอเฉียบขาดจนคิรินต้องชั่งใจก่อนสุดท้ายเขาจะหมุนตัวรีบพุ่งออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว“คิดว่าทำแค่นี้แล้วฉันจะยอมแพ้หรอช่อฝัน คนอย่างคิรินอยากได้ไรต้อง

Moonbean Café 22:03 น.‘อีกแล้ว ตัวซวยมาระรานอีกแล้ว’เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในความเงียบขณะที่ช่อฝันกำลังปิดร้านด้วยท่าทางเหนื่อยล้า มือที่เช็ดโต๊ะชะงักกลางอากาศ ก่อนสายตาจะเหลือบมองหน้าจอที่กำลังสั่นเบา ๆเธอถอนหายใจแรงอย่างระอา แล้วกดรับสายด้วยความจำใจ“ว่าไง!”เสียงอีกฝั่งไม่เสียเวลาอ้อมค้อม แม้แต่วินาทีเดียว“ขึ้นมาหาฉันที่คอนโด”“ไม่!”เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังแว่วปลายสาย ก่อนถ้อยคำข่มขู่จะไหลตามมาอย่างลื่นไหล“ถ้าไม่มาฉันจะไปนั่งรอหน้าร้าน จนกว่าลูกเธอจะคิดว่าฉันเป็นพ่อมันจริง ๆ”เธอกำโทรศัพท์แน่น จนข้อขาวเผือดไปหมด“เอาอะไรมามั่น ลูกฉันรู้ดีว่าใครเป็นพ่อเขา ประสาทป่ะ”เสียงในสายหัวเราะเบา ๆ อย่างหยามเหยียด ก่อนเอ่ยอย่างยียวนเจือเยาะเย้ย“ไอ้ผู้ชายปริศนาที่เธอบอกว่าตายไปแล้วอ่ะหรอ อย่ามาตลก เด็กนั่นคือลูกฉันใช่ไหม!”เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเต็มที่ ทั้งที่ในใจยังไม่ปักใจเชื่อเลยสักนิด ว่าเด็กคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับตัวเองได้จริง ๆ แต่จากเสียงร่ำลือ...จากสายตาคนที่มองเด็กนั่นว่า ‘เหมือน’ เขา...มันทำให้ความคิดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ‘จะเป็นลูกกูได้ไง ทั้งหน้าตาและนิสัยไม่ได้ถอดแบบกูมา

“แน่จริง...ก็รับสิ ช่อฝัน...จะหนังส*ดหรือเซ็*กโฟนถ้าเธอไม่อายฉันก็จัดให้ได้ทั้งนั้นแหละ!”วาจาท้าทายราวกับปลายน้ำแข็งจี้กลางหลัง ‘น้ำหน้าอย่างยัยเด็กโง่นี่ ต้องเชื่อฟังฉันอยู่แล้วละ’ช่อฝันรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายในทันที ทั้งที่หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ“คามินทร์ว่าไงลูก”เธอสูดลมหายใจเข้าอย่างเงียบงัน พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น“ม๊าอยู่ไหน ดึกแล้วนะ ทำไมยังไม่กลับบ้าน”เสียงคามินทร์ลอดผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงห่วงใยคิรินอ้าปากจะพูดแต่ช่อฝันไวกว่า มือเรียวของเธอปิดปากเขาไว้ทันที‘ท้าทายฉันหรอช่อฝัน’คิรินเลิกคิ้วท่าทางกวนประสาทเขาไม่ละสายตา ก่อนจะจงใจจูบเลียฝ่ามือของเธออย่างอ้อยอิ่ง สัมผัสเปียกชื้นจากปลายลิ้นไล่ผ่านแนวผิวเนียน ทำให้เธอสะดุ้งแต่ยังต้องฝืนให้คงท่าทีราบเรียบเพื่อไม่ให้คามินทร์สงสัย‘ทั้งที่ลูกโทรมา มีเด็กในสายแท้ๆยังคิดไม่ได้ว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ นี่เราเคยหลงรักไอ้คนแบบนี้ได้ไง’“ม๊ามีธุระนิดหน่อย มินทร์นอนก่อนเลยนะลูก เดี๋ยวม๊ารีบกลับ”‘เก่งดีหนิ ถ้าทำมากกว่านี้จะอดไหวหรอ’เธอเบนหน้าหลีกเลี่ยงแววตาเย้ยหยันของคิรินที่ยังจูบมือเธอไม่หยุด แต่เขากลับเพิ่มแรงดูดที

“...เธอจะได้รู้ ว่าเวลาผัวเก่าอดอยาก 15 ปีมันเป็นยังไง”“อึก!”“ซี๊ดดด!”เสียงครางต่ำของคิรินยังคงก้องอยู่ในหูช่อฝันไม่ทันจางลงดี ความอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นพร้อมกับแรงกดดันที่เข้ามาแทรกกลางกายอย่างรวดเร็ว แก่นกายหนากระแทกเข้ามาโดยไม่ให้โอกาสเธอได้ตั้งรับ“แน่นจังวะ…ซี๊ดดด นี่เธอตั้งใจจะหักมันหรือไง อย่าบีบแรงนักดิ…อืมมมม”น้ำเสียงหอบพร่าและแผ่วสั่นแฝงความตื่นตะลึง แต่ยังอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาอันเก็บกด เขาขบฟันแน่นขณะจ้องดวงตาเธอที่สั่นระริกด้วยทั้งเจ็บและหวั่นไหว“ฉันเจ็บ เอามันออกไป…อ๊า..”เสียงเธอสะท้อนความทรมาน แต่ก็ซ่อนบางอย่างที่ยากจะอธิบาย บางอย่างที่เธอเองก็ไม่กล้ายอมรับ“ฉันก็ปวดหนึบจะตายอยู่แล้ว อย่าดูดแรงดิวะ…ซี๊ดดดด”เขาสูดลมหายใจลึก แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้“มันควบคุมได้หรอนึกจะเอาเข้ามาก็เอาเข้ามาแบบไม่บอกไม่กล่าว อ๊ะ เจ็บ อย่าพึ่งขยับนะคุณ…อ๊ะ”คำพูดของเธอสั่นเครือ ปนกับเสียงสะอื้นแผ่วเบา แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือแรงกระแทกที่ยังคงดำเนินต่อทันที“คิริน ฉันเจ็บ เบาๆ อย่าขยับรุนแรงนักได้ไหม…อ๊าาา”“เธอจะบ้าหรอ ใครมันจะไปผ่อนแรงได้วะ เธอเ

กลิ่นกายผู้ชาย...กลิ่นผ้าปูที่ไม่คุ้น...กลิ่นของห้องที่ไม่ใช่บ้านของเธอ...ช่อฝันขมวดคิ้วทันทีที่เปลือกตาเปิดออกต้อนรับแสงจาง ๆ ที่ลอดผ่านม่านหนาทึบ รำไรเพียงพอจะบอกเธอว่า...สายแล้ว‘ที่นี่ที่ไหนนะ’หัวของเธอหนักราวถูกบีบจากสองข้าง ขมับเต้นตุบ ๆ อย่างไม่มีความปรานี ไข้ซัดขึ้นสูงจนตามัวพร่า กลายเป็นม่านบาง ๆ ที่บังภาพตรงหน้าไม่ให้ชัดเจน ร่างเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มยับย่นรุ่มร้อนเกินจะทน ไอร้อนจากผิวกายผสมกับเหงื่อเปียกชื้นราวเพิ่งผ่านสนามรบมาเต็มคืน รอยจูบมากมายประหนึ่งเครื่องหมายแห่งชัยชนะ ถูกฝากไว้บนร่างเธอโดยไร้ซึ่งคำอนุญาตเธอรู้ดี... สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพลวง ไม่ใช่จินตนาการจากฤทธิ์ไข้ แต่มันคือ ‘ความพ่ายแพ้’ ที่เธอยอมให้เขา ‘เหยียบ’ ลงมาอีกครั้ง... ด้วยความตั้งใจ หรือเพราะอ่อนแรงกันแน่ เธอก็ไม่อาจแยกออกอีกแล้วเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นใกล้ทุกขณะ ราวกับเตือนให้เธอตื่นขึ้นมารับโทษทัณฑ์ของเช้าวันใหม่ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำซึ่งเธอจำได้แม่น จะกระแทกเข้ามาในโสตประสาท“ตื่นแล้วเหรอ?”เธอไม่ตอบ... ไม่ใช่เพียงเพราะไร้เรี่ยวแรงจะพูด แต่เพราะไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาอีก