All Chapters of หย่ารักมาเฟียร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

แกร๊กเสียงลูกบิดประตูหมุนช้า ๆ ก่อนประตูไม้เก่าจะถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา รอยน้ำจากรองเท้าคู่เก่าที่เปียกฝนชื้นแฉะ ทิ้งรอยเปื้อนเล็ก ๆ บนพื้นไม้ที่เงียบงัน‘อย่ามีพิรุจช่อฝันเดี๋ยวลูกเป็นห่วง’ฝีเท้าที่ลากเข้ามาภายในบ้านช้า ๆ เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เหมือนเจ้าของร่างไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนให้มั่นคง ร่างบอบบางของช่อฝันก้าวเข้ามาในบ้านหลังเล็กที่เธอกับลูกชายเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงเดือนหลังจากกลับมาเมืองไทย‘จะตอบลูกว่าไงดีนะ’บ้านหลังนี้ไม่ได้หรูหรา ไม่มีรั้วเหล็ก ไม่มีแม่บ้านคอยเปิดประตู ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกถึงความมั่งคั่งเลยแม้แต่นิด แต่มันมีบางอย่างที่ไม่มีคฤหาสน์หลังไหนทดแทนได้...กลิ่นขนมปังอุ่นๆ ที่เธอมักทำให้ลูกชายในตอนเย็น...และรูปถ่ายเก่า ๆ บนผนังบ้าน ซึ่งเธอไม่กล้าแม้แต่จะมองซ้ำ“ม๊า!”เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมเสียงฝีเท้ารีบเร่ง เด็กหนุ่มในชุดนอนวิ่งออกมาทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู มือยังถือโทรศัพท์ไว้หลวม ๆ เหมือนเพิ่งวางจากการแชท เขาหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าแม่ ใบหน้าเปื้อนความห่วงใย ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลที่ซ่อนไว้ไม่มิด“ม๊าโอเคใช่ไหม เขาไม่ได้ทำไรม๊าใช่ไหม...”คำถามหลุด

ปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะประตูดังสนั่นราวกับกำแพงจะพังลงในไม่กี่วินาที ยามค่ำวันธรรมดาที่ควรสงบเงียบในซอยเล็ก ๆ กลับถูกกลบด้วยแรงสั่นสะเทือนจากแรงอารมณ์ที่ไม่เกรงใจใคร‘ใครมันไร้มารยาทได้ขนาดนี้วะ’ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา ผู้ชายที่ทำให้ชื่อของบ้านหลังนี้กลายเป็นสมรภูมิเล็ก ๆ บนถนนสายนี้“เปิดให้ไว อย่าให้ต้องถีบ!”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นลอดประตูแบบไม่มีความเกรงใจในน้ำเสียงแม้แต่น้อย ถ้อยคำเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยความกร้าวร้าวแบบคนที่รู้ดีว่าตัวเองมีอำนาจเหนือกว่า...และกล้าพอจะใช้มันแกร๊ก...ประตูเปิดออกแรงจนบานสะเทือน และคนที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคิรินในทันที... ก็คือวายุดวงตาคมของวายุถลึงมองอย่างเกรี้ยวกราด ราวกับเห็นคนที่เคยทรยศแล้วกลับมาย้ำซ้ำรอยเดิม“มึงจะมาทำเหี้ยอะไรไอ้คิริน!”น้ำเสียงของวายุแทบไม่ใช่คำถาม มันคือการประกาศสงคราม และไฟในแววตานั้นพร้อมลุกไหม้ทั้งหลังได้ถ้าจำเป็น‘มาเล่นซ่อนแอบมั้งถามได้ไอ้หน้าโง่’คิรินยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะหยิบเอกสารซองสีครีมออกจากกระเป๋า ท่าทีของเขาเรียบเฉย แต่แววตากลับเปล่งประกายเหมือนกำลังสนุกกับความโกลาหรตรงหน้า เขาค่อย ๆ คลี่เอกสารออกให้เห็นตัวอักษรที่บรรจงพิม

“เลวจริงๆนะมึงอ่ะ! ออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้!!”เสียงคำรามดังกึกก้องของวายุสะเทือนไปทั่วทั้งบ้าน รุนแรงพอจะทำให้ผนังสั่นสะท้าน เสียงนั้นไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือเสียงสุดท้ายจากมิตรภาพที่เคยแน่นแฟ้นเมื่อสิบห้าปีก่อน มิตรภาพ...ที่ตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่เศษซากคำว่าเพื่อนได้ถูกเหยียบย่ำจนกลายเป็นศัตรูอย่างสมบูรณ์คิรินยังคงยืนอยู่ตรงกรอบประตู ไม่ขยับ ไม่สะทกสะท้าน ราวกับเสียงตะโกนเมื่อครู่ไม่ได้ส่งผลอะไรต่อเขาเลยแม้แต่น้อยริมฝีปากหนาเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน แววตาเย็นเฉียบ ฉาบความว่างเปล่าจนดูราวกับไม่มีหัวใจ‘ไล่กู? เออ ดี... คิดว่ากูอยากมาเหยียบบ้านกระจอกๆ มึงนักเหรอ’แกร๊กเสียงประตูที่ถูกผลักปิดตามหลังดังขึ้นชัดเจนวายุยังคงยืนอยู่ที่เดิม หันกลับมามองน้องสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง เหมือนถูกแช่แข็งด้วยเรื่องราวทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น“มีอะไรจะบอกเฮียอีกไหม?”เสียงของเขาไม่ได้ดัง ไม่ได้ตะคอก แต่มันหนักพอจะทำให้ใจใครสักคนล้มทั้งยืน เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว จนแฝงกลิ่นของการถูกทรยศช่อฝันไม่ตอบ เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ น้ำตาที่คลออยู่แล้ว...ร่วงลงมาทีละหยดอย่างไม่มีกา

“คืนนี้นอนคนเดียวไม่ได้นะ…อยู่ที่นี่เธอเป็นเมียฉัน”คำพูดนั้นกระแทกเข้ากลางอกของช่อฝันทันที เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาวาวขึ้นด้วยความโกรธที่ซ่อนอยู่หลังความนิ่งสงบ เธอถอยหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ มือข้างหนึ่งกำชายกระโปรงแน่นราวกับยึดไว้เป็นหลักสุดท้าย“ในสัญญามันไม่ได้เขียนว่าเป็นนางบำเรอนะคุณ”น้ำเสียงของเธอเฉียบคม เป็นคำตอบที่สะบั้นตรงกับทุกคำก้าวก่าย แววตาที่จ้องเขาไม่สะท้อนความหวาดกลัว แต่เต็มไปด้วยการต่อต้านเงียบ ๆ ที่เธอไม่ยอมยกให้ใครง่าย ๆ‘ยัยนี่ยังคิดว่าฉันเป็นคนมีสัจจะอยู่อีกหรอ’คิรินหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ดัง แต่กลับฟังเหมือนคำขู่ที่แฝงความเหี้ยมในรูปแบบของคนที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางหนี“จะเขียนเพิ่มเองก็ได้ ถ้าอยากได้เอกสารรับรองการเป็นนางบำเรอขนาดนั้น”และในจังหวะที่ความเงียบกำลังบีบคั้นหัวใจของเธอ... ก็อก ก็อก ก็อกเสียงเคาะประตูอีกครั้งก็ดังขึ้นครั้งนี้...เป็นเสียงที่คุ้นเคย และเป็นเสียงที่ทำให้ช่อฝันรู้สึกเหมือนได้หายใจอีกครั้ง“ม๊าครับ ผมจัดห้องเสร็จแล้ว คืนนี้มานอนด้วยกันได้ไหม?”เสียงใสซื่อของคามินทร์ลอดผ่านประตูเข้ามา คำพูดที่ช่างตรงเวล

เสียงประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างเงียบเชียบกลอนประตูหมุนอย่างเบาที่สุด จนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ช่อฝันก้าวเข้ามาช้า ๆ ด้วยความลังเลในฝีเท้า ดวงตาค่อย ๆ กวาดมองไปรอบห้องที่ตกแต่งอย่างพิถีพิถัน‘เงียบจัง’ภายในห้องทำงานของคิรินดูสมบูรณ์แบบอย่างที่เธอคาดไว้หรูหรา เงียบ และเป็นระเบียบทุกตารางนิ้ว ทุกอย่างในห้องดู ‘คงตัว’ ราวกับไม่มีใครแตะต้อง...และก็ไม่มีใครอยู่‘ไปไหนกันนะ เรียกคนอื่นมาแท้ ๆ’เธอคิดในใจพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเงียบที่ล้อมรอบเหมือนกำแพงกระจกมืด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในพื้นที่ที่ไม่มีที่ว่างสำหรับใครนอกจากเขาอึดใจต่อมา เธอค่อย ๆ เดินสำรวจห้องอย่างระมัดระวัง สายตาเธอสะดุดเข้ากับกรอบรูปบานหนึ่งที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือกรอบไม้เรียบง่ายที่ขัดกับความหรูหราของห้องรอบตัวมันเป็นภาพถ่ายในวัยเด็กของคิริน ในภาพ เขายังเป็นแค่เด็กชายคนหนึ่ง รอยยิ้มในภาพนั้นไร้เดียงสาเกินกว่าจะเชื่อว่าเป็นคนเดียวกับเจ้าของคฤหาสน์เยือกเย็นในวันนี้ช่อฝันเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสับสน ความเศร้า และคำถามที่ไร้คำตอบ‘ตอนเด็กก็ดูเป็นผู้เป็นคน...ทำไมโตมาเป็นคนแบบนี้นะ’เธ