All Chapters of หย่ารักมาเฟียร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

“เอาดิ ทำเลยสิ ทำในลิฟต์นี้เลยสิ”“ถอดกางเกงเฮียออกก่อนสิ ถอดออกแล้วใช้ปากชิม(ไอติมอุ่นๆ)ของเฮียนะเด็กดี…”เสียงของคิรินยังคงดังก้องอยู่ในหัวจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอแค่ตั้งใจมาปลดปล่อยอารมณ์เพราะรักคนๆเดิมมานาน 7 ปี แต่เขากลับไม่เคยเห็นเธอในสายตาเลย‘ใครจะคาดคิดว่าเข้าผับครั้งแรกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้’เสียงเพลงสไตล์อิเล็กทรอนิกส์แทรกตัวผ่านกระจกใสของร้านบูติกบาร์หรูย่านเอกมัย แสงไฟสีม่วงอมฟ้าแทรกตัวผ่านมู่ลี่ไม้สาน ประกายแสงสะท้อนวับวาวไปทั่วห้องโชว์รูมหรูหรา ที่เต็มไปด้วยของตกแต่งนำเข้าจากอิตาลี ‘นี่ผับหรืออะไรเนี่ยหรูเป็นบ้าเลย ต่างจากบ้านเราลิบลับ’ทั้งแจกันคริสตัลลวดลายบรรจงตัด มือ งานเซรามิค และเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คขัดมัน ทุกอย่างภายในร้านดูวิจิตรพิถีพิถัน... จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่ควรจะเกิดเพล้ง!เสียงแตกของแจกันดังสนั่นจนแขกในร้านสะดุ้ง หันขวับมองพร้อมกันราวกับนัดไว้ เศษเซรามิคชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นกระดอนเกลื่อนพื้นหินอ่อนขาวสะอาด‘งือออ ยัยซุ่มซ่ามเอ้ย ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเอาเงินค่าขนมมาชดเชยก็ได้’หญิงสาวเจ้าของหุ่นเพรียวบางยืนนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้าง เสื้อสายเดี่ย

‘ยัยเด็กบ๊อง ถ้าเอาใครเพราะความชอบ เฮียคงมีเมียเป็นร้อย โง่จริงๆเลย เด็กกระโปกอย่างเธอใครจะไปชอบลงวะ เฮียไม่ได้ชอบเธอ เฮียแค่(ชอบเย)ครับเด็กดี’เขายิ้มบาง ๆ ดวงตาคมกริบมีแววเอ็นดูปนเอาเรื่อง และในวินาทีต่อมา มือข้างหนึ่งของเขาก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไว้เหนือศีรษะ นิ้วของเขาอบอุ่นแต่แรงกำลังเหมาะพอจะทำให้เธอรู้ว่า... เธอกำลังไม่มีทางหนีแล้ว“อึก!”ริมฝีปากของเขาก้มลงแตะยอดอกเธออีกครั้ง มืออีกข้างก็โอบประคองทรวงอกนุ่มเบา ๆ แล้วออกแรงบีบเล็กน้อย…พอดีที่จะทำให้ลมหายใจเธอสะดุด“เฮีย…อ๊ะ…หนูชอบเฮีย”ปลายลิ้นของเขาเกลี่ยวนอยู่บนผิวบอบบางอย่างแผ่วเบา แต่แฝงด้วยแรงปรารถนา คิรินเงยหน้าขึ้น สบตาเธอขณะยังไม่ละริมฝีปากจากผิว“ชอบเฮียมาก ชอบมาตลอด…อ๊ะ”ช่อฝันหน้าแดงจัด ราวกับเลือดวิ่งขึ้นหน้าจนเต็มทุกเส้นเลือด เธอไม่รู้จะหันหน้าหนีไปทางไหน รู้แค่ว่าหัวใจมันเต้นแรงเสียจนรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมาทุกวินาที“อะ…เฮีย…กัดแรงเกินไปแล้วนะ อย่าทำรอย…เดี๋ยวคนอื่นสงสัย…”เขายิ้มขำในลำคอ แววตาดื้อรั้นในแบบที่เธอไม่เคยเห็นจากใคร“แบบนี้แหละดี… ให้ทุกคนมันรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว”“มีเจ้าของอะไรคะ เฮียจะค

“ขาสั่นขนาดนี้จะรับไหวหรอ คิรินน้อยของเฮียยังไม่ทันได้เข้าไปสำรวจความชุ่มฉ่ำเลยนะ…”‘อ่า…ถ้าไม่คิดว่ายังซิง เฮียกระแทกเข้าไปไม่ใยดีล่ะ แต่เอาเหอะ น้องสาวเพื่อน!’ ‘เฮียจะอ่อนโยนกับประสบการณ์ครั้งแรกให้หน่อยล่ะกัน’“เฮียบ้า…”เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่คำด่าเต็มปาก…แต่คล้ายจะเป็นคำกระซิบที่แฝงความอายไว้มากกว่าคำปฏิเสธ“บ้าแล้วรักเฮียไหม…หึ ไหนตอบให้เฮียชื่นใจหน่อย”คิรินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงอีกครั้ง ริมฝีปากแตะลงตรงร่องรอยหวานนั้นอีกหน และเขาก็ไม่หยุด…จนแน่ใจว่าไม่มีหยดสุดท้ายหลงเหลืออยู่ให้เธอเอ่ยคำว่าไม่เสร็จเขาคลายริบบิ้นที่มัดข้อมือเธอออก…ช้า ๆ ดั่งพิธีกรรมปลดพันธนาการ แต่สิ่งที่ถูกปลด…ไม่ใช่แค่ผ้า มันคือกรอบบาง ๆ ที่กั้นระหว่างคำว่าเพื่อนพี่ชายกับคนที่อยากได้เธอ“ถึงตาเธอแล้วช่อฝัน…”เสียงนั้นกังวานในอากาศราวกับประกาศเริ่มเกมใหม่ที่ไม่มีผู้ชนะคิรินดึงเธอลุกขึ้นเบา ๆ มือนึงจับ มืออีกข้างโอบเอวพยุงไว้ราวกับกลัวเธอจะทรุดจากขาที่อ่อนแรง ดวงตาสบประสานกันในความเงียบที่หนาวร้อนปะทะ“ทำเป็นไหม…หรือจะให้เฮียสอน?”“ไม่จำเป็นค่ะ หนูบอกเฮียแล้วไงว่าของง่ายๆ”น้ำเสียงนั้นมั่นใจ…แต่ดวงต

“มึงพูดเหี้ยอะไรไอ้คิริน!”เสียงของวายุดังลั่นราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง ความโกรธแทบแผดเผาทุกอณูอากาศในห้องพักฟื้นนั้นทันที“ก็อย่างที่มึงได้ยินแหละ” คิรินพูดเสียงเรียบ แต่แววตาท้าทายเหมือนราดน้ำมันลงกองไฟผัวะ!หมัดแรกของวายุซัดเข้าเต็มหน้าคิริน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้านราวกับสายฟ้าผ่าชั้นสอง คิรินเซนิด ๆ เลือดซึมจากมุมปาก แต่เขายังยืนตรง ไม่สะทกสะท้าน“มึงทำแบบนี้กับน้องกูได้ไงวะ!” วายุคำราม น้ำเสียงเต็มไปด้วยทั้งความเจ็บใจและผิดหวังคิรินแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับปลายคางเหมือนไม่รู้สึกอะไร“กูเคยบอกแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับน้องกู!”ผัวะ!หมัดที่สองซ้ำลงมาก่อนที่ใครจะทันห้าม เสียงกระแทกสะท้อนเข้าหูช่อฝันจนเธอกรีดร้องทั้งน้ำตา“พอเถอะ! หยุดได้แล้ว!!”เสียงเธอสั่นพร่า น้ำตาไหลพรากจนเปื้อนหมอน แต่เหมือนทั้งสองคนไม่ได้ยิน“น้องมึง แต่เมียกูไอ้เหี้ย!”คำพูดของคิรินเหมือนระเบิดใส่หน้าเพื่อนสนิท ความท้าทายในน้ำเสียงของเขายิ่งทำให้วายุกำหมัดแน่น“มึงบังคับขืuใจน้องกูหรอไอ้สันดาน!”“กูบังคับเหี้ยไร! กูกับช่อฝันเดี๋ยวก็เป็นผัวเมียถูกต้องตามกฎหมาย มึงเป็นแค่พี่ อย่ามาเสือก!”ทุกคำที่หลุดจากปากคิริน ร

‘กูจะบ้า มึงมาชี้โด่ชี้เด่อะไรแบบนี้วะ แค่เห็นหน้ายัยนั่นรอบเดียวมึงตื่นตัวขนาดนี้เลย’ไฟในห้องทำงานสลัวลงตามแสงแดดยามบ่ายที่ร่วงโรยหลังม่านทึบผืนหนา คิรินยืนอยู่ริมหน้าต่าง มือหนึ่งถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้ราคาแพง อีกมือล้วงกระเป๋าอย่างเคยชิน ร่างสูงสง่าในสูทสีเข้มยังคงส่งออร่าความเย็นชาแบบไม่ต้องใช้คำพูดใด ๆก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูทำให้คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย“เข้ามา!” เขาตอบเรียบ ๆ โดยไม่หันกลับดิน บอดี้การ์ดหนุ่มร่างกำยำก้าวเข้ามา ค้อมหัวต่ำหลบสายตานายจ้างผู้มีอารมณ์ขึ้นง่ายยิ่งกว่าสวิตช์ระเบิด“เรื่องที่ให้ไปสืบมา ได้หรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำถามโดยยังไม่หันมา“เอ่อ…คือ…” บอดี้การ์ดอึกอักเพล้ง!เสียงแก้วคริสตัลปาใส่ผนังดังสนั่น เศษแก้วกระจายลงพื้นเป็นประกายเลือด“กูถามว่าได้หรือไม่ได้!”ชายชุดดำสะดุ้งเฮือก เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนรีบตอบเสียงสั่น“ได้ครับ ๆ ผมสืบมาแล้วว่า ผู้หญิงคนนั้น...คุณช่อฝัน ไม่มีสามีครับ”“หืม?” คิรินหันกลับมาช้า ๆ แววตาทอประกายบางอย่าง “พูดใหม่ดังๆอีกทีสิ”“เธอไม่มีสามีครับ อยู่กับลูกชายมาตามลำพัง สามีตายไปตั้งแต่เด็กเกิดได้ไม่กี่เดือน ส่วนพ่อเด็ก