All Chapters of หย่ารักมาเฟียร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

"ไม่ต้อง ถือว่าฉันให้ทิป สำหรับคืนนี้ก็แล้วกัน มาทำหน้าที่ของเธอซะ"เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นยังจับจ้องเขา ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ“อย่างน้อย...ก็ไม่ได้เสียตัวฟรี”แล้วคนตัวเล็กก็ค่อย ๆ ก้าวไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานข้างหน้าต่าง เธอเอื้อมมือไปดันพนักเก้าอี้เบา ๆ ให้เลื่อนชิดริมกระจก แสงไฟจากเมืองด้านนอกสะท้อนเข้ามา สร้างเงาตกกระทบบนใบหน้าคมเข้มของเขา‘จะทำให้คุ้มกับเงินแสนที่คุณให้มาเลย’เธอนั่งลงบนตักเขาช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวแตะสัมผัสใบหน้าของเขาเบา ๆ ไล้จากขมับลงมาถึงแนวกราม ก่อนจะก้มลงแตะริมฝีปากอย่างเชื่องช้าคิรินทร์ไม่ขยับ ไม่ผลัก ไม่ห้าม เขาแค่นั่งนิ่งราวกับจะรอดูว่าเธอจะทำยังไงต่อไปเมื่อสัมผัสจูบแรกผ่านไป เขาก็จูบตอบกลับอย่างแนบแน่น ริมฝีปากบดเบียดเข้าหากัน ลิ้นทั้งสองเกี่ยวพันอย่างเชี่ยวชาญและเร่าร้อน เสียงจูบดูดดื่มดังชัดเจนในห้องเงียบสงัดเธอเลื่อนริมฝีปากลงไปที่แก้มไล้เบา ๆ แล้วลากต่ำลงมาที่ติ่งหู ก่อนจะเม้มเบา ๆ พลางเป่าลมหายใจร้อนผ่านหูเขา“อึ่ก...” เขาครางต่ำในลำคอ ขนลุกวาบจากแรงกระตุ้นช่อฝันไม่หยุดเพียงเท่านั้น เธอลงมาที่ลำคอ ใช้ริมฝีปากดูดเบา ๆ จนขึ้นรอ

‘มาทำของโปรดฉันให้มันกินงั้นหรอ!’กลิ่นหอมของข้าวต้มหมูร้อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวหรูหราของคฤหาสน์ แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดกระจกบานใหญ่สะท้อนบนหม้อสแตนเลสเงาวับ ช่อฝันยืนอยู่หน้าเตา มือขวาคนข้าวต้มในหม้อใหญ่ด้วยจังหวะนิ่งมั่นและสายตาจดจ่อ เธอใส่ใจในทุกรายละเอียดของอาหารจานนี้ ทั้งจากสัญชาตญาณของความเป็นแม่ และหัวใจที่ยังอ่อนโยนต่อหน้าที่ แม้จะถูกกดอยู่ในสถานะที่ไม่อาจพูดได้เต็มเสียงเธอไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนยืนอยู่ตรงทางเข้าครัว ตั้งแต่เมื่อไหร่...“ทำไมวันนี้ทำข้าวต้มหม้อใหญ่ขนาดนี้”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังของห้องครัว ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยเธอหันไปช้า ๆ พบว่าคิรินยืนพิงกรอบประตูอยู่ ดวงตาคมนั้นจ้องมองตรงมาอย่างจับผิด ริมฝีปากเหยียดเล็กน้อยเหมือนคนไม่ไว้ใจช่อฝันกลั้นใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงเรียบเย็น ไม่มีอารมณ์ใดแฝง“ก็ไม่นี่ ปกติก็ทำแบบนี้ทุกเช้า”เธอหันกลับไปที่หม้อทันที พยายามไม่สบตาเขา เพราะรู้ดีว่าไม่ว่าเธอพูดหรือไม่พูด เขาก็หาความผิดจากเธอได้เสมอ“หรอ ไม่ใช่ว่าทำเผื่อใครด้วยใช่ไหม”คำถามนั้นฟังดูสบาย ๆ แต่มีน้ำเสียงประชดประชันแฝงอยู่ไม่ต่างจากคมมีด‘รู้แล้วจะมาถามทำ

หลังจากที่ช่อฝันหลับสนิทโดยไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นหลุดลอด ร่างสูงที่ยืนเฝ้ามองเธออยู่ก็ถอนหายใจช้า ๆ เหมือนปล่อยให้หัวใจได้ผ่อนแรงเพียงชั่วขณะหนึ่ง‘รอเฮียก่อนนะ’คิรินไม่กล้าอยู่ต่อนานกว่านี้ เขากลัวว่า...หากยังมองใบหน้าอ่อนล้าแบบนี้ของเธออีกเพียงนาทีเดียว หัวใจเขาจะอ่อนเกินไปจนย้อนกลับไปเป็นคนที่ปล่อยเธอไปอีกครั้ง‘อย่าพึ่งรักใครอื่นอีกเลยนะ’เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงช้อนร่างของเธอขึ้นมาแนบอกมือหนึ่งประคองแผ่นหลัง อีกมือประคองขาเรียว สัมผัสของเธออุ่นแต่แฝงไปด้วยความบอบบางที่ทำให้เขาไม่อาจวางเฉยน้ำหนักตัวเบาราวขนนก ปลายเท้าก้าวผ่านประตูไม้บานหนึ่งที่แนบเนียนอยู่หลังชั้นหนังสือใหญ่ในห้องทำงาน และนั่นคือทางลับ...สู่ห้องนอนส่วนตัวที่ไม่มีใครเข้าได้นอกจากเขาห้องที่เงียบ...หรูหรา...และเต็มไปด้วยความลับ ห้องที่ไม่มีใครเคยรู้ว่ามีอยู่ในคฤหาสน์นี้ ห้องที่เขาเก็บเธอไว้อย่างเงียบ ๆ เหมือนอยากให้เธอปลอดภัยจากทั้งโลกใบนี้...แม้ตัวเขาเองจะเป็นอันตรายที่สุดตลอดทาง เขาลอบเหลือบมองใบหน้าซีดเซียวของเธอเป็นระยะ ราวกับกลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาก่อนที่เขาจะได้จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยกลัวว่าเธอจะรู้ทัน กลัว

“ลืมจัดการไอ้ลุงนั่นอีกเรื่องหนึ่ง ยอมไม่ได้เรื่องนี้ต้องเคลียร์”เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นอย่างไม่รีบร้อนเพราะยังลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้คามินทร์จึงเดินตรงเข้ามาหาคิรินอีกครั้งหลังจากเก็บความไม่พอใจมาทั้งวัน สายตาของเขาจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าชายที่เป็นทั้งเจ้าของบ้าน...และคนที่เป็นต้นเหตุให้แม่ของเขาบาดเจ็บเมื่อวันก่อนแม้ปากไม่พูด แต่ดวงตาคู่นั้น...เต็มไปด้วยคำถามที่คั่งค้างในอก"ลุงทำร้ายม๊าทำไม?"คิรินชะงักนิ้วที่กำลังจับแก้วกาแฟ แผ่นหลังกว้างยังคงนิ่งไม่ไหวติง แต่กล้ามเนื้อบนขากรรไกรขยับตึงเครียดเล็กน้อย“เมื่อไหร่ ฉันทำแบบนั้นตอนไหน”เสียงตอบของเขาต่ำและแข็ง เหมือนพยายามสร้างเกราะบาง ๆ ให้ตัวเอง แต่ดวงตาคมกริบนั่น กลับมีแววสะท้อนบางอย่าง...บางอย่างที่ใกล้เคียงกับความรู้สึกผิด“เมื่อวานไง อย่ามาอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุเลย ถ้าลุงไม่เข้าไปหาเรื่อง ม๊าก็คงไม่เจ็บตัวแบบนี้”ถ้อยคำของคามินทร์ตรงไปตรงมาอย่างไม่อ้อมค้อม น้ำเสียงของเขาไม่ได้ขึ้นเสียง แต่หนักแน่นพอจะทิ่มแทงตรงใจ คิรินนิ่ง...เหมือนถูกตอกเข้ากลางอกอีกครั้ง แม้จะยังพยายามตั้งท่ารับมันแบบนิ่ง

เช้าวันใหม่มาเยือน…แสงแดดจาง ๆ ส่องลอดผ้าม่านลงบนพื้นไม้เนื้อเข้มของห้องทำงานอย่างเชื่องช้า แต่แทนที่จะปลุกชีวิตให้ตื่นจากค่ำคืน มันกลับดูราวกับกำลังเปิดโปงความเงียบเหงาและอึมครึมที่เกาะแน่นไม่ยอมจาง‘ไอ้วายุ มึงต้องปลอดภัยนะ’คิรินยังนั่งอยู่ที่เดิมที่โต๊ะทำงานซึ่งไม่เคยว่างเปล่าจากแผนการและภาระ แต่เช้านี้ไม่มีเอกสาร ไม่มีเสียงคลิกจากแป้นพิมพ์ มีเพียง...จอคอมเปล่าเปลือย กับกาแฟดำที่เย็นชืด และขวดเหล้าที่เปิดทิ้งไว้อย่างลืมตัวเขาไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืน ลมพายุที่พัดผ่านเมื่อคืนเพิ่งจะซา แต่พายุในใจเขา...ยังโหมกระหน่ำหนักยิ่งกว่าหัวใจของเขามันไม่ยอมจบมันไม่ยอมรับก๊อกๆๆ…เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบาและลังเล คล้ายคนที่ไม่แน่ใจว่าควรเรียกให้รู้ตัว หรือปล่อยให้จมอยู่กับสิ่งที่แบกไว้คนเดียวต่อไป“นายครับ...”เสียงของดิน ลูกน้องคนสนิทดังขึ้นอย่างนุ่มนวล แต่ฟังออกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติคิรินยังไม่เงยหน้า“เป็นยังไงบ้าง”คำถามนั้นออกจากริมฝีปากเรียบเย็น หากแต่ในใจ...กำลังเต้นรัวจนเจ็บ“เอ่อ...คือว่า…”เสียงของดินสั่นนิด ๆ เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้า ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมายื่นให้เจ้