All Chapters of หย่ารักมาเฟียร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ลอดผ่านผ้าม่านผืนบาง สาดลงบนพื้นห้องทำงานด้วยประกายอุ่นจาง ๆ แม้จะเป็นแสงที่เคยคุ้น แต่มันกลับไม่สามารถปลุกให้ห้องแห่งนี้ตื่นขึ้นได้เหมือนทุกวัน‘ปวดหัวจังวะ’ร่างสูงใหญ่ของคิรินค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นจากโซฟาหนัง กลิ่นแอลกอฮอล์ยังอวลอยู่รอบตัว พร้อมกับแรงปวดหนึบในศีรษะจากฤทธิ์เหล้าที่ยังไม่จาง มือหนายกขึ้นกดขมับเบา ๆ พยายามสะลัดอาการงัวเงียออกจากหัว แต่สิ่งที่รบกวนใจเขามากกว่านั้น...คือความเงียบไม่ใช่แค่เงียบ...แต่มันเงียบผิดปกติ ผิดไปจากทุกเช้าที่เขาคุ้นเคยในคฤหาสน์หลังนี้‘บ้านหรือป่าช้าวะ’ปกติเวลานี้ เขาจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเด็กชายวัยกำลังโตที่มักเดินมากวนประสาทหรือแกล้งคนในบ้านเล่น บางครั้งเสียงหัวเราะ บางครั้งเสียงโวยวาย แต่วันนี้...ไม่มีอะไรเลยไม่มีแม้แต่เสียงขยับของผ้าม่านที่ถูกแง้มเล่น ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้า หรือเสียงหัวเราะหยัน ที่เขาทำเป็นรำคาญแต่กลับฟังทุกวันจนกลายเป็นนิสัย‘อย่าบอกนะว่ายังไม่ตื่นกันอีก’เขาขมวดคิ้วแน่น หัวใจมันเริ่มรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เหมือนมีเงาอะไรบางอย่างลอยวนอยู่รอบตัว...ไม่หนัก ไม่เบา แต่พอจะทำให้หายใจได้ไม่สุดปอด‘ต้องข

แสงแดดยามเช้าในวันนี้อาจดูสดใสกว่าทุกวัน... ท้องฟ้ากว้างอาจไร้เมฆบดบัง อากาศอาจเย็นสบาย เสียงนกร้องประสานจังหวะกับเสียงหัวเราะของผู้คนในร้านกาแฟข้างทาง ทุกอย่างอาจดูเต็มไปด้วยชีวิตชีวาแต่ไม่ใช่สำหรับเขาคิรินผู้ชายที่เคยยืนอยู่บนยอดอำนาจ แต่ตอนนี้กลับจมลึกอยู่กลางความว่างเปล่า ความสดใสของเช้านี้ไม่ต่างจากมีดที่มากรีดซ้ำลงบนหัวใจที่ยังไม่หายดี มันเป็นเหมือนนรกที่เขาต้องเผชิญ...ซ้ำแล้วซ้ำอีกในทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมา โดยที่ไม่เจอหน้าเธอ‘คิดถึงลูกคิดถึงเมียวะ’คนอื่นอาจมองว่าเขาเพิ่งแวะมาจิบกาแฟ เติมพลังเพื่อเริ่มต้นวันใหม่ แต่ความจริงคือ...เขาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อคืนตีสี่ของวันที่ท้องฟ้ามืดสนิท รถหรูแล่นฝ่าสายฝนมาติดจอดอยู่หน้าคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เงียบงันร้านกาแฟเก่า...ของช่อฝันสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยอบอวลด้วยกลิ่นหอมของกาแฟ เสียงหัวเราะหวานของเธอ และรอยยิ้มที่เขา...เคยแอบเห็นทุกเช้า แต่ตอนนี้...กลับเหลือเพียงความเงียบ และประตูที่ปิดสนิท‘ช่อฝัน ร้านกาแฟเธอร้างแล้วนะ ไม่คิดถึงเฮียไม่เป็นไร แต่เธอไม่คิดถึงลูกค้าหรอ พูดไปเรื่อยแล้วกู มึงสั่งให้เขาปิดร้านไอ้เหี้ย!’หลอดไฟดวงหนึ่งหน้าร้าน

“ไอ้ลูกไม่มีพ่อ ไอ้เด็กกำพร้า!”ตึกร้างหลังหนึ่งริมเนินเขา ไม่ไกลจากโฮมคาเฟ่กลางป่า พื้นคอนกรีตแตกร้าวตามกาลเวลา เสียงฝีเท้าหนัก ๆ วิ่งกระแทกพื้นอย่างเร่งร้อนสะท้อนก้องไปทั่วลานกว้างที่เคยเป็นโรงงานมาก่อน“เฮ้ย! มึงปากดีนักใช่มั้ย ไอ้เด็กเหลือขอ!”เสียงตะโกนปะทะอากาศดังลั่น ตามมาด้วยเสียงสบถอีกชุดจากกลุ่มวัยรุ่นสามคนที่กำลังรุมใครบางคนอยู่“จัดมันเลย ลูกพี่!!”ร่างเล็กในวงล้อมกลับไม่ได้ดูหวาดหวั่น ตรงกันข้ามเขาคือฝ่ายที่เข้าหาและต่อยกลับด้วยสัญชาตญาณของคนที่ไม่เคยขอความเมตตา หมัดของเด็กชายฟาดเข้าหน้าคู่ต่อสู้อย่างแม่นยำ ราวกับร่างกายของเขาจำได้ดีว่าจะอยู่รอดต้องสู้ยังไงไม่ใช่ใครอื่น...คามินทร์เลือดในกายเดือดพล่าน แต่ดวงตากลับวาวโรจน์เยือกเย็นราวคนที่ไม่ได้แค่โมโห ...แต่แบกบางอย่างเอาไว้ในใจจนมันระเบิดออกมา‘ไม่มีแล้วกูเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่หรอพวกไอ้เวร เดี๋ยวกูจะกระทืบพวกมึงให้จมตีนเลย’ขณะเดียวกัน ที่ถนนเลียบหลังเขาคิรินขับรถมาด้วยท่าทีเร่งรีบ เขาตั้งใจจะแวะกลับไปหาลูกชาย แต่เพียงแค่พวงตามองไปทางกระจกฝั่งซ้าย...ร่างของเด็กคนหนึ่ง กำลังถูกรุมอยู่กลางลานร้าง‘เด็กสมัยนี้มันว่างทำต

“เรียนแล้วปวดหัวจังวะ อยากจะนอนเล่นเกมทั้งวันจังเลย”เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอย่างแผ่วเบา คามินทร์ก้าวเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเดิม เขาวางมันลงข้างเตียงอย่างเคยชิน แต่สายตากลับสะดุดกับบางอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนที่ริมหน้าต่าง... มีตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีขาวสะอาดวางอยู่ ขนาดมันแทบจะเท่ากับเด็กมัธยมคนหนึ่ง นุ่มฟูชวนกอด เขาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ‘มาจากไหนเนี่ย’ไม่เคยมีใครวางของอะไรแบบนี้ไว้ในห้องเขาโดยไม่บอกมาก่อน เขาเดินเข้าไปช้า ๆ นิ้วเรียวเอื้อมสัมผัสผ้ากำมะหยี่นุ่ม ๆ ด้วยความลังเล“ของขวัญวันเกิดจากม๊าหรอ...แต่เราเป็นเด็กผู้ชายม๊าไม่น่าจะซื้อตุ๊กตาให้ มันสิ้นคิดเกินไป”เสียงพึมพำของเขาเบาแทบไม่ถึงปลายลิ้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังนาฬิกาแขวนผนัง แล้วพูดต่ออย่างไม่แน่ใจ“แต่...เราเกิดพรุ่งนี้นี่”เขาขยับร่างลงนั่งบนพื้น ประคองตุ๊กตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูรายละเอียดใกล้ ๆ แค่ไม่กี่วินาที...สายตาก็หยุดอยู่ที่หน้าอกของมันบริเวณนั้น มีข้อความหนึ่ง เย็บด้วยด้ายสีแดงสด ตัวอักษรเรียงเป็นระเบียบ ราวกับตั้งใจจะสื่อสารทุกคำจากใจคนเขียน“พ่อเลว แต่หมีตัวนี้กอดอุ่นนะ ลองกอดสักหน่อยได้ไหม”มือที่กำผ้าของตุ๊กตาไ

‘หวังว่าจะไม่เสนอหน้ามาเป็นมลพิษในชีวิตเราอีกนะ’แสงแดดอุ่นยามเช้าทาบลงบนพื้นไม้หน้าร้าน กลิ่นของเช้าใหม่ปะปนกับกลิ่นหอมบาง ๆ ของกาแฟที่ยังไม่ถูกชง ช่อฝันเดินออกมาเปิดร้านเหมือนเช่นทุกวัน เสื้อยืดสีขาวกับผ้ากันเปื้อนลายกาแฟเก่า ๆ คล้องอยู่บนคอ ผมถูกรวบหลวม ๆ แบบไม่ได้จัดเต็ม แต่ก็พอให้ดูเรียบร้อยแต่แล้วสายตาเธอก็ชะงัก...กับช่อดอกลิลลี่สีขาวสดที่วางเด่นอยู่หน้าร้านอย่างจงใจ‘สวยจัง’ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น ไม่มีเงาคนที่เธอคุ้น มีแค่ดอกไม้ที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงยามเช้า“เอ๊ะ... ตั้งแต่เราปฏิเสธวาโยไป เขาก็ไม่ได้ส่งดอกไม้อีกเลย แล้วทำไมวันนี้ถึงส่งมานะ...?”เธอก้มลงหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมา มือสัมผัสกับกลีบเนียนนุ่มที่เย็นจากอากาศเช้าตรู่ ดอกไม้ช่อนี้ไม่มีการ์ด ไม่มีข้อความแนบ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ...แต่กลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ ที่อบอุ่น“หอมจัง...”เสียงนั้นหลุดออกจากริมฝีปากอย่างไม่ตั้งใจ เธอก้มลงดมดอกไม้เงียบ ๆ ราวกับโลกกำลังหมุนช้าลงในชั่วครู่แต่แล้ว...“หอมดอกไม้แล้ว... หอมคนให้ด้วยสิครับ~”เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังพร้อมกับอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบรัดเธอแน่นจากด้านหลัง ความร้อนจากฝ่ามือและแผงอกข