Todos los capítulos de คุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง : Capítulo 1 - Capítulo 10

กลิ่นเหม็นอับของฟางแห้งปะปนกับกลิ่นไอชื้นจากพื้นดิน เป็นสิ่งแรกที่กระทบจมูกทันทีที่สติเริ่มฟื้นคืน‘เหวินซูซิน’ แพทย์นิติเวชหญิงมือหนึ่งแห่งกองพิสูจน์หลักฐานพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกบดขยี้แล้วนำมาต่อเข้าด้วยกันใหม่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ห้องชันสูตรปลอดเชื้อซึ่งนางคุ้นเคย หากเป็นเพดานไม้ผุพังของวัดร้างแห่งหนึ่ง หลังคาหลายจุดแตกร้าวจนหยดน้ำเย็นเฉียบซึมผ่านลงมากระทบกองฟางเป็นระยะ“คุณหนูรอง ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ คุณหนูรองฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย” เสียงร้องไห้โฮของเด็กสาววัยราวสิบห้าหรือสิบหกปีดังขึ้นข้างกายซูซินขมวดคิ้ว พยายามใช้แขนยันร่างกายให้ลุกขึ้นนั่ง ทว่าเพียงขยับตัว ความทรงจำสายหนึ่งก็พลันทะลักเข้าสู่สมองอย่างรุนแรง จนนางต้องหลับตากัดฟันรับความเจ็บปวดร่างนี้มีนามว่า ‘เกาซูซิน’ คุณหนูรองแห่งตระกูลเกา เป็นบุตรสาวสายตรงของอดีตฮูหยินใหญ่ ซึ่งมารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่นางยังเยาว์วัยหลังจากมารดาสิ้นลม เกาซูซินก็ถูกแม่เลี้ยงและ ‘เกาเพยผิง’ พี่สาวคนโตคอยกดขี่รังแก ทั้งยังลอบวางยาพิษทำลายระบบประสาท แล้วสร้างสถานการณ์ใส่ร้ายว่านางสติวิปลาสท้

เซียวเทียนเล่ยก้าวเข้าไปหยุดข้างศพ พลางทอดสายตามองหมอชันสูตรประจำศาลอาญา"แน่ใจหรือว่าเขาถูกฆ่าด้วยมีดโต้ของชายตัดไม้ผู้นี้""เรียนท่านผู้บัญชาการ" หมอชันสูตรรีบก้มศีรษะตอบอย่างมั่นใจ"ข้าน้อยตรวจสอบแล้ว บาดแผลทั้งกว้างทั้งลึก ขนาดสอดคล้องกับใบมีดโต้ของชายตัดไม้ทุกประการ อีกทั้งบนเสื้อผ้าของมันยังมีคราบเลือดติดอยู่ คดีนี้หลักฐานชัดเจน ไม่มีทางผิดพลาดขอรับ""ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ นะขอรับท่านแม่ทัพ" ชายตัดไม้ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่น"ข้าเพียงออกมาหาฟืน พอเดินมาถึงก็เห็นศพนอนอยู่ ด้วยความตกใจจึงทำมีดหลุดมือไปโดนศพเท่านั้นเอง ข้าไม่ได้ฆ่าผู้ใด"หมอชันสูตรขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ก่อนสะบัดแขนเสื้อ"ปิดปากมันเสีย แล้วลากตัวไปขังคุกหลวง รอประหารในวันพรุ่งนี้" น้ำเสียงนั้นเย็นชาไร้เมตตา ราวกับชีวิตคนผู้หนึ่งไร้ค่ากว่าเศษหญ้า"ห่วยแตก" เสียงพึมพำแผ่วเบา หากกลับดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ราวกับลอยลงมาจากความมืดเหนือศีรษะ"ผู้ใด" เซียวเทียนเล่ยตอบสนองฉับไว มือใหญ่จับด้ามกระบี่ ชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง ก่อนสะบัดกระแสปราณพุ่งขึ้นไปยังต้นไม้ใหญ่ทันทีฟึ่บเงาร่างหนึ่งพลิ้วลงจากกิ่งไม้ราวกับนกนางแ

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีอีกครั้ง ดวงตาคมกริบเปล่งประกายทั้งความท้าทาย ความสนใจ และความกระหายที่จะค้นหาความจริง"หมอศพไร้หน้างั้นหรือ" เซียวเทียนเล่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ"ฝีมือการชันสูตรระดับนี้ คารมคมคายเช่นนี้ และยังกล้าต่อกรกับศาลอาญาหลวงต่อหน้าข้า" เขากำลูกดอกพิษในมือแน่น"ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในเมืองหลวง" ริมฝีปากบางของแม่ทัพหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แฝงความมุ่งมั่น"ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ข้าก็จะหาตัวเจ้าให้พบ"เสียงล้อรถม้าไม้เก่าแก่บดครูดไปตามพื้นอิฐหินของถนนสายหลักในเมืองหลวง ดังกุกกักเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผู้คนสองข้างทางต่างสัญจรขวักไขว่ ทั้งพ่อค้า ชาวบ้าน และขุนนางที่กำลังเร่งรีบไปทำธุระยามสายภายในรถม้า ซูซินในชุดกระโปรงป่านสีเทาอมม่วงเรียบง่ายนั่งหลับตาพิงผนังรถอย่างสงบนิ่ง แม้เรือนร่างยังคงซูบผอมจากการถูกทรมานและขาดสารอาหารมานานหลายปี แต่ผิวพรรณกลับเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวเริ่มแต้มสีชมพูอ่อน ดวงตาที่ลืมขึ้นอีกครั้งเต็มไปด้วยความกระจ่างใสและเฉียบคม ไม่เหลือเค้าของคนสติวิปลาสอย่างที่ผู้คนกล่าวหาแม้แต่น้อย"คุณหนูรองเจ้าคะ" เสี่ยวชุ่ยที่นั่งอยู่เคียงข้า

ซูซินหยิบมีดปลายแหลมขึ้นส่องกับแสงเทียน ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ"ใช้ได้" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ"อย่างน้อยก็ไม่ต้องใช้มีดทำครัวผ่าศพอีก"เสี่ยวชุ่ยหันมามองด้วยความสงสัย"คุณหนูรองเจ้าคะ" เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ"ใต้เท้าสั่งให้คนเฝ้าเรือนไว้ ห้ามพวกเราออกไปไหน แล้วคืนนี้"ซูซินวางเครื่องมือลง ก่อนลุกขึ้นยืน"เวรยามของตระกูลเกา" นางเดินไปเปิดหน้าต่าง แอบมองลานด้านนอกเพียงครู่เดียว"หละหลวมยิ่งกว่ากรงไก่เสียอีก" ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม"ผลัดเวรทุกหนึ่งเค่อ ช่องว่างระหว่างผลัดประมาณยี่สิบลมหายใจ ด้านหลังกำแพงมีต้นหวงหยางโน้มเข้ามา เหมาะสำหรับปีนออกไป ส่วนองครักษ์สองคนทางทิศตะวันตกติดสุรา ตั้งแต่หัวค่ำก็เริ่มง่วงแล้ว" เสี่ยวชุ่ยอ้าปากค้าง"คุณหนู ท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ""ตอนเดินเข้ามา ข้าดูไว้หมดแล้ว" ซูซินตอบเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับนาง การสำรวจสภาพแวดล้อมและทางหลบหนีเป็นสัญชาตญาณที่ติดตัวมาตั้งแต่ทำงานนิติเวชและร่วมสืบคดีในโลกเดิมนางหันกลับมาที่โต๊ะ หยิบกล่องไม้ใบเล็กซึ่งภายในบรรจุอุปกรณ์ชันสูตรที่เพิ่งทำเสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงเปิดห่อผ้าสีเข้มที่เตรียมไว

เซียวเทียนเล่ยหยุดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อด้วยแววตาครุ่นคิด"อีกเรื่อง" เขานึกถึงกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ที่ยังติดอยู่ในความทรงจำ"จงสืบด้วยว่า" สายตาคมกริบทอดมองไปยังสายน้ำเบื้องหน้า"ช่วงนี้ มีสตรีตระกูลใดในเมืองหลวงนิยมใช้ยาสมุนไพรที่ผสมดอกเหมยเป็นประจำบ้าง""ขอรับท่านผู้บัญชาการ"รุ่งเช้าของวันถัดมา แสงอาทิตย์อ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าของเรือนชิงจู กลุ่มละอองฝุ่นลอยระยิบระยับอยู่กลางลำแสง บรรยากาศภายในเรือนยังคงเงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้นริมแม่น้ำฉินหวายเมื่อคืนราวกับเป็นคนละโลกซูซินกลับมาได้ตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง นางเปลี่ยนอาภรณ์สีดำของ "หมอศพไร้หน้า" ออกเรียบร้อย เหลือเพียงชุดกระโปรงสีอ่อนเรียบง่ายของคุณหนูรองผู้แสนอ่อนโยนหากผู้ใดได้เห็นนางในเวลานี้ คงไม่มีวันเชื่อว่าสตรีที่กำลังนั่งสงบอยู่หน้าคันฉ่องไม้ คือคนเดียวกับผู้ที่เพิ่งทำให้ศาลอาญาหลวงทั้งกองต้องตะลึงเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนเสี่ยวชุ่ยยืนอยู่ด้านหลัง ค่อยๆ ใช้หวีไม้สางเส้นผมดำขลับของผู้เป็นนายอย่างเบามือ"คุณหนูรองเจ้าคะ" เด็กสาวยิ้มอย่างโล่งอก"เมื่อคืนท่านกลับมาโดยปลอดภัย ทำเอาบ่าวโล่งใจแทบแย่" ซูซ