คุณหนูรองผู้นี้คือหมอศพอันดับหนึ่ง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

"เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้าย เสนาบดีเกาจิน สำนักคุ้มกันภัยเหยียบเมฆ หรือผู้สมรู้ร่วมคิดคนใด ก็จะไม่มีโอกาสโยนความผิดให้ผู้อื่นอีก"เซียวเทียนเล่ยมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้าๆ"ตกลง" คำตอบสั้นๆ เพียงคำเดียว แต่หนักแน่นราวกับคำมั่นสัญญา"ข้าจะรอวันนั้น"ซูซินเก็บแท่งเงินตราประทับคลังหลวงกลับลงในหีบ จัดวางเกราะ กระบี่ และถุงสมุนไพรทุกชิ้นให้กลับสู่ตำแหน่งเดิมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน จากนั้นจึงล็อกสลักเหล็กกลับเข้าที่จนแนบสนิท ราวกับไม่เคยมีผู้ใดเปิดมันมาก่อนเซียวเทียนเล่ยมองทุกการกระทำของนางด้วยความชื่นชมสตรีผู้นี้มิได้มีเพียงความรู้ด้านนิติเวช หากยังละเอียดรอบคอบจนแทบไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้ให้คนจับพิรุธได้"ท่านแม่ทัพ" ซูซินเอ่ยขึ้นพลางหันไปมองเขา"คืนนี้ถือเสียว่าท่านไม่เคยมาที่นี่ ส่วนข้าก็ไม่เคยพบผู้ใด""แล้วหากมีคนถามข้าเล่า""ท่านก็เพียงตอบว่า ไม่พบสิ่งผิดปกติ"เซียวเทียนเล่ยยกยิ้มมุมปาก "ได้"ทั้งสองสบตากันเพียงชั่วครู่ ต่างฝ่ายต่างเข้าใจโดยไม่จำเป็นต้องกล่าวสิ่งใดเพิ่มเติมเป้าหมายของพวกเขาเหมือนกัน นั่นคือการลากตัวการที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดออกมารับโทษซูซิน

"เหลวไหล ข้าเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายซ้าย ดูแลราชการฝ่ายบริหาร เจ้ามีหลักฐานอันใดมาปรักปรำข้าต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้"เซียวเทียนเล่ยมิได้ตอบโต้ เขาเพียงหันสายตาไปยังรถม้าเจ้าสาวอย่างสงบนิ่งทันใดนั้น ประตูรถม้าก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกแต่สตรีที่ก้าวลงมาจากรถม้ากลับมิใช่เจ้าสาวในชุดแดงที่หมดสติไร้เรี่ยวแรง หากเป็นเกาซูซินในชุดกระโปรงป่านสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ใบหน้าสงบนิ่ง แววตาแจ่มกระจ่าง ปราศจากอาการของผู้ต้องพิษแม้แต่น้อยข้างกายนางคือเสี่ยวชุ่ย ซึ่งกำลังช่วยยกหีบไม้ใบเล็กลงมาจากรถม้าภาพตรงหน้าทำให้เสนาบดีฝ่ายซ้าย รวมถึงเกาจิน ฮูหยินใหญ่หลิว และเกาเพยผิงที่เพิ่งตามขบวนมาถึง ต่างเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงเสนาบดีฝ่ายซ้ายยกมือชี้ไปยังซูซิน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ"เจ้า เหตุใดเจ้าจึง..."ซูซินคลี่ยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นสงบนิ่ง หากกลับเย็นเยียบจนผู้พบเห็นรู้สึกหนาวสะท้าน นางก้าวออกมายืนกลางลานต่อหน้าขุนนางและชาวบ้านนับร้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ"ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายคงกำลังแปลกใจ ว่าเหตุใดข้าจึงมิได้สลบไสลด้วยผงหญ้าดับจิตที่ท่านร่วมมือกับฮูหยินใหญ่หลิวแช่ไว้ในชุดแต่งงานใช่หรือไม่เ

ก็ต้องต่อสู้กับพิษร้ายและแผนการของผู้คนรอบกายเพียงลำพังแต่บุรุษตรงหน้า แม่ทัพผู้เย็นชาและเกรียงไกร กลับเป็นคนเดียวที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของนาง ยอมรับในความสามารถ มอบเครื่องมือชันสูตร คอยสนับสนุน และยืนเคียงข้างนางในยามอันตรายซูซินเอ่ยเสียงเบา แววตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย“ท่านแม่ทัพ ข้ามิใช่สตรีอ่อนหวานที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องหับ ข้าคลุกคลีกับศพ กลิ่นคาวเลือด และความตายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ท่านไม่หวาดกลัวหรือเจ้าคะ”เซียวเทียนเล่ยยกยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางกระชับมือของนางแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย“หากเจ้าต้องอยู่ท่ามกลางความตาย ข้าก็จะเป็นกระบี่ที่คอยปกป้องชีวิตเจ้า ข้าชอบที่เจ้าเป็นตัวของเจ้า ชอบความฉลาด ความเฉียบขาด และจิตใจอันเที่ยงธรรม ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคุณหนูรองหรือหมอศพไร้หน้า ข้าก็รักในทุกสิ่งที่เป็นเจ้า”คำว่า “รัก” จากปากแม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชา ทำให้พวงแก้มของซูซินค่อยๆ ซับสีแดงระเรื่ออย่างไม่อาจปิดบังนางหลบสายตาคมของเขาเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงจนวิชาแพทย์ใดก็มิอาจช่วยให้สงบลงได้ ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มอบอุ่นและจริงใจจากส่วนลึกของหัวใจ“ท่านแม่ทัพ การเกี้ยวสตรีด้วยดอกเหมยและสม

นับจากยามบ่ายอันอบอุ่นนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ทัพหนุ่มกับหมอชันสูตรหญิง จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงข่าวการเตรียมพิธีหมั้นหมายระหว่างเซียวเทียนเล่ย ผู้บัญชาการศาลอาญาหลวง กับเหวินซูซิน คุณหนูรองผู้ตัดขาดจากตระกูลเกาและกลับมาใช้สกุลเดิมของมารดา ทั้งยังดำรงตำแหน่งหมอชันสูตรประจำศาลอาญาหลวง แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็วขุนนางชั้นสูง พ่อค้าใหญ่ และชาวบ้านต่างพากันกล่าวถึงความเหมาะสมของคนทั้งสองด้วยความชื่นชม ทั้งคู่มิได้คู่ควรกันเพียงด้านฐานะและสติปัญญา หากยังมีความเด็ดขาด เที่ยงธรรม และเคยร่วมมือกันเปิดโปงขบวนการยักยอกเสบียงกองทัพครั้งใหญ่จนเหล่าขุนนางฉ้อฉลได้รับโทษตามกฎหมายยามเช้าของวันมงคล บรรยากาศภายในจวนตระกูลเหวิน ซึ่งเดิมคือจวนตระกูลเกา อบอวลไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี ประตูใหญ่ที่เคยเงียบเหงาและทรุดโทรม บัดนี้ได้รับการซ่อมแซมจนสง่างาม ประดับด้วยผ้าแพรสีแดงสดและโคมมงคลที่แขวนเรียงรายไปตามทางเดินขบวนสินหมั้นจากจวนแม่ทัพเคลื่อนผ่านถนนสายหลักอย่างสมเกียรติ หีบสินหมั้นนับสิบใบถูกขนเข้ามาจัดวางภายในเรือนโถงใหญ่ ภายในมีทั้งทองคำ ผ้าไหมเนื้อดี เครื่องประดับล้ำค่า และสมุนไพรบำรุงช

ทว่าชะตากลับชดเชยความทุกข์เหล่านั้น ด้วยการส่งบุรุษผู้จริงใจและมั่นคงอย่างเซียวเทียนเล่ยเข้ามาในชีวิต มอบครอบครัวอันอบอุ่น และทำให้คำว่า “บ้าน” มีความหมายอย่างแท้จริงสามเดือนต่อมา เสียงร้องของทารกแรกเกิดดังกังวานไปทั่วเรือนคลอด“อุแว้ อุแว้”ประตูห้องคลอดถูกเปิดออก เสี่ยวชุ่ยรีบก้าวออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาแห่งความยินดี ในอ้อมแขนมีทารกน้อยซึ่งถูกห่อด้วยผ้าเนื้อนุ่มอย่างมิดชิด“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ ฮูหยินคลอดแล้วเจ้าค่ะ เป็นคุณชายตัวน้อย ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงยิ่งนัก”เซียวเทียนเล่ยซึ่งเฝ้ารออยู่หน้าห้องมาเนิ่นนาน รีบก้าวเข้าไปด้านในทันทีที่ได้รับอนุญาต เขามุ่งตรงไปยังเตียงโดยยังไม่ทันรับลูกจากเสี่ยวชุ่ย สิ่งแรกที่ทำคือกุมมือซูซินซึ่งนอนอ่อนแรงและใบหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงไว้แน่น“ซูซิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่” น้ำเสียงของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นพร่าเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและสงสารอย่างไม่คิดปิดบังซูซินคลี่ยิ้มอ่อนแรง แต่ดวงตากลับเปล่งประกายสดใส นางกระชับมือของเขาเบาๆ“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่ ท่านดูลูกของเราก่อนเถิด”เซียวเทียนเล่ยจึงหันไปรับทารกน้อยจากเสี่ยวชุ่ยอย่า