เสียงสะอื้นไห้ที่ยังคงสั่นสะท้านอยู่บริเวณตักของมารดา ค่อยๆ สงบลงทีละน้อย เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยและร่องรอยความเปียกชื้นบนเนื้อผ้า เชอเบลล์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าหวานที่ซีดเซียวและบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วง ปรากฏแววตาที่เด็ดเดี่ยวและแน่วแน่จนน่าใจหาย ความลังเลใจทั้งหมดถูกปัดเป่าทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความจริงอันเจ็บปวดที่เธอต้องรีบตัดสินใจกระทำก่อนอคินจะเดินทางกลับมาถึงประเทศไทยในอีกสามวันข้างหน้ามือเรียวบางที่ยังคงสั่นเทายกขึ้นพนมไหว้ลงไปที่ตักของประไพผู้เป็นแม่ด้วยความเคารพรักและสำนึกบุญคุณ ก่อนจะเบนสายตาไปทางอัครเดชผู้เป็นพ่อเลี้ยง แล้วยกมือไหว้ลาท่านด้วยความซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือเรื่องบริษัทของพ่อ แม้ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะต้องสละสิทธิ์มันเพื่อแลกกับอิสรภาพก็ตาม"เบลล์กราบลาคุณแม่.และขอขอบคุณคุณลุงอีกครั้งนะคะสำหรับทุกอย่างคะ " เสียงหวานเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ ทว่ากลับหนักแน่นและมั่นคงในความรู้สึก "เบลล์ขอตัวขึ้นไปเก็บของบนห้องก่อนนะคะ ขอร้องล่ะค่ะแม่ อย่าเพิ่งห้ามเบลล์เลยนะ ให้เบลล์ได้ทำตามทางที่เลือกเถอะนะคะ"ประไพยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากพ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-13
