All Chapters of รัก(ลับ)ของมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

"เชอเบลล์!! เสร็จหรือยังลูก? รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า เดี๋ยวคนของคุณอัครเดชจะมารับแล้วนะ" เสียงเรียกของคุณแม่ที่ดังขึ้นจากนอกห้องนอน กระชากฉันให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันแสนเจ็บปวด ค่ำคืนตลบแตลงในห้อง VIP วันนั้นผ่านพ้นไปหลายวันแล้ว แต่กลิ่นกายของเขายังคงหลอกหลอนฉันอยู่ตลอดเวลารอยยิ้มถือดีของชายหนุ่มปริศนาใต้แสงไฟสลัวยังคงหลอกหลอนฉันอยู่ทุกครั้งที่หลับตา เงินก้อนนั้นของเขาที่จ่ายให้เธอมาในวันนั้นมันเยอะมากจนเธอเองไม่เข้าใจว้าทำไมเขาถึงให้เธอขนาดนี้ทั้งที่เธอไม่ได้ขายให้เขาซักหน่อย เเต่ก็ช่างเถอะ วันนี้เเม่ของฉันตัดสินใจมีครอบครัวใหม่กับใครอีกคนซึ่งเขาก็เคยมีครอบครัวเเล้วเเละมีฐานะร่ำรวยเพื่อความอยู่รอด "เสร็จแล้วค่ะคุณแม่เบลล์กำลังลงไปคะ" ฉันตอบรับพลางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะสำรวจตัวเองในกระจก ชุดเดรสยาวสีครีมเรียบหรูไร้รอยแหวกดูสุภาพ เหมาะสำหรับงานดินเนอร์ทางการในคืนนี้ วันที่คุณแม่จะได้แนะนำฉันให้รู้จักกับครอบครัวของคุณอัครเดช เศรษฐีใหญ่นักธุรกิจผู้เป็นมีเบื้องเป็นมาเฟียเก่าเพื่อนเก่าสมัยเรียนต่างประเทศของคุณพ่อ และกำลังจะกลายมาเป็นพ่อเลี้ยงของฉันหลังจากที่คุณ

แม้การย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หรูหราของตระกูลอัครเดชจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของฉันกับแม่สบายขึ้นผิดหูผิดตา แต่ลึกๆ แล้วฉันกลับไม่เคยรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่วินาทีเดียว สายตาเกลียดชังและรอยยิ้มเหยียดหยันของ อคินที่มองตรงมายังฉันทุกครั้งที่เดินผ่านกันในบ้าน มันตอกย้ำว่าฉันเป็นเพียงตัวซวยที่เขาแสนเกลียดชัง และที่สำคัญความลับเรื่องคืนนั้นที่ผับยังคงเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายชีวิตฉันได้ทุกเมื่อ ฉันไม่ต้องการเป็นพวกเกาะกิน หรือพึ่งพาเงินทองของครอบครัวใหม่อย่างที่อคินปรามาสไว้ ฉันจึงแอบลักลอบออกจากบ้านในยามวิกาล เพื่อกลับมาทำงานพาร์ตไทม์เป็นเด็กดริ้งก์สวมหน้ากากที่ผับไฮเอนด์แห่งเดิม อย่างน้อยเงินค่าทิปที่ได้มาก็ช่วยให้ฉันพอมีเงินเก็บสำรองของตัวเองโดยไม่ต้องง้อใคร "เชอเบลล์ ซวยแล้ว " เสียงพี่ผู้จัดการร้านดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก ขณะเปิดประตูห้องพักพนักงานเข้ามา ร่างของเธอสั่นเทาด้วยความพรั่นพรึง "เกิดอะไรขึ้นคะพี่?" ฉันรีบลุกขึ้นถามด้วยความตกใจ "คนของคุณอคิน มาเฟียเจ้าของห้องVIP คืนนั้นน่ะ เขาติดใจเธอ ส่งคนมารับตัวเธอไปหาคุณอคินที่สนามแข่งรถเดี่ยวนี้เลย" คำพูดนั้นทำเอาหน้าของฉ

บรื้นนนน ...เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังครางกระหึ่มสะเทือนไปทั่วทั้งคันรถ รถสปอร์ตหรูราคาหลายสิบล้านพุ่งทะยานออกจากคลับด้วยความเร็วสูงลิ่ว ลมที่ปะทะตัวถังรถดังพัดผ่านด้านนอกอย่างบ้าคลั่ง แสงไฟนีออนริมถนนสายหลักสาดส่องซ้อนผ่านกระจกที่ติดฟิล์มมืดสนิท วูบวาบกระทบใบหน้าคมคายและโครงหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย อคินเหยียบคันเร่งจมมิดระบายอารมณ์หงุดหงิดที่ยังคงคุกรุ่น อารมณ์เสียทั้งเรื่องผู้หญิงหน้ากากลูกไม้ที่หนีหายไป ทั้งเรื่องพ่อที่บังคับให้เขาคอยดูแลคนข้างกาย และเรื่องที่เขาต้องเสียเวลาขับรถมาส่ง "ภาระ" ก้อนนี้กลับคฤหาสน์ ฉันนั่งเกร็งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะข้างคนขับ สองมือประสานทับกันไว้บนตักและกำเข้าหากันแน่นจนข้อเนื้อเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด หัวใจเต้นตึกตักสะท้อนก้องอยู่ในอกจนแทบทะลุออกมา ทุกครั้งที่รถสปอร์ตเหวี่ยงเลี้ยว หรือทุกจังหวะที่อคินเปลี่ยนเกียร์แล้วเหลือบสายตาคมกริบด้านข้างมามองฉัน ร่างกายของฉันจะตอบสนองด้วยความหวาดกลัวจนชาไปหมดตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคมคู่นั้นทำเอาฉันหายใจไม่ทั่วท้อง เขาจะจำได้ไหม?... คำถามนี้ซ้ำเวียนหล

เช้าวันรุ่งขึ้น... บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยามเช้าอบอวลไปด้วยความใจดีของคุณลุงอัครเดชและรอยยิ้มของคุณแม่ แต่สำหรับฉัน มันกลับแฝงไปด้วยความอึดอัดจนกลืนอาหารไม่ลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออคินเดินลงมาร่วมโต๊ะในชุดสูทสีเข้มเรียบหรู ใบหน้าคมคายเรียบตึงไร้รอยอารมณ์ใดๆ เหมือนเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "อคิน วันนี้น้องบอกว่าต้องเข้าเมืองไปทำธุระและหางานพาร์ตไทม์ทำเพิ่ม แกพอจะมีเวลาว่างแวะไปส่งน้องไหม?" คุณลุงอัครเดชเอ่ยขึ้นขณะจิบกาแฟ ฉันชะงัก ช้อนในมือแทบหลุดร่วง "เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง เชอเบลล์นั่งรถโดยสารไปเองได้ค่ะ..." "ไปกับพี่เขานั่นแหละลูก ถนนแถวนั้นตอนเย็นมันอันตราย" คุณแม่เอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม หวังอยากให้ฉันกับลูกชายของพ่อเลี้ยงสนิทสนมกันมากขึ้น อคินที่นั่งฝั่งตรงข้ามคลี่ยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก รอยยิ้มอบอุ่นที่ดูเป็นพี่ชายแสนดีจนคุณลุงและคุณแม่ต่างพยักหน้าอย่างพอใจ แต่สายตาคมกริบที่ส่งผ่านโต๊ะมายังฉันกลับเย็นชาและแฝงไปด้วยรังสีคุกคามอย่างเปิดเผย "ได้สิครับพ่อ เรื่องแค่นี้เอง" อคินตอบเสียงทุ้มหวานนุ่มนวลต่อหน้าผู้ใหญ่ "เดี๋ยวตอนเย็นผมจะไปรับ น้องเชอเบลล์ด้วยตัวเองเลย

ในห้องทำงานด้านหลัง... 'เจ๊แอนนี่'ผู้จัดการสาวสองทรวดทรงเจ้าเนื้อยืนสั่นพริ้วไปทั้งร่าง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางหรูหราตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อจากความหวาดกลัว มือที่ทาเล็บสีสดสั่นระริกขณะกดล็อกประตูห้องเอกสารเบาๆ รังสีฆาตกรรมของอคินและลำกล้องปืนเงาวับในมือลูกน้องเขามันคือของจริง! ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้พูดขู่ หากเธอยังลีลาไม่ยอมส่งตัวคนที่เขาต้องการ ร้านนวดแห่งนี้คงถูกเผาวายวอด และทุกคนในนี้คงไร้ชีวิตรอดออกไป ด้วยความกลัวตายขึ้นสมอง เจ๊แอนนี่รีบคว้าโทรศัพท์มือถือออกมา กดต่อสายหาเชอเบลล์ด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา (ติ๊ด... ติ๊ด...) "ฮัลโหลค่ะเจ๊ " น้ำเสียงใสหวานของเชอเบลล์ดังมาจากปลายสาย "เชอเบลล์! ฮือ ช่วยเจ๊ด้วยลูก" เจ๊แอนนี่กระซิบกระซาบพลางยกมืออุดปาก น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดผวา "คุณอคิน.คุณอคินมาเฟียคนนั้นเขาบุกมาที่ร้าน เขาพาคนถือปืนมาขู่จะเผาร้าน จะฆ่าพวกเราทุกคนถ้าไม่ได้ตัวแม่สาวหน้ากาก คืนนี้!" " ว่าไงนะคะ "ชอเบลล์ที่ยืนอยู่กลางห้างสรรพสินค้าถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างบางเย็นวาบไปทั้งตัว "เจ๊ขอร้องล่ะเชอเบลล์... เจ๊จำเป็นต้องเอาตัวรอดจริงๆ ไม่งั้นพวกเ