All Chapters of รัก(ลับ)ของมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

12 ชั่วโมงต่อมา ณ ท่าอากาศยานฮีทโธรว์ กรุงลอนดอน เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวสุดหรูสัญชาติยุโรป ล้อแตะรันเวย์และค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนจอดสนิท ณ ลานจอดเครื่องบินวีไอพี อากาศภายนอกในยามดึกสงัดของลอนดอนหนาวเหน็บจับใจ อุณหภูมิลดต่ำลงจนเวลาพ่นลมหายใจออกมากลายเป็นไอควันสีขาว ประตูเครื่องบินเปิดออก ร่างสูงใหญ่ของอคินในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำสนิทก้าวลงมาจากบันไดเครื่องบินด้วยท่วงท่าที่สง่างามและแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ลานจอด ทันใดนั้น รถตู้เมอร์เซเดสเบนซ์สีดำคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดเทียบ ชายชาวไทยในชุดสูทสุภาพรีบก้าวลงจากรถมาโค้งคำนับให้เขาทันที "สวัสดีครับคุณอคิน ผม กวินคนของท่านประธานอัครเดชครับเชิญขึ้นรถเลยครับ อากาศข้างนอกหนาวมาก" กวินให้การต้อนรับอย่างนอบน้อม อคินพยักหน้ารับเรียบๆ ชายหนุ่มก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังของรถตู้ พายุที่ติดตามมาด้วยจัดการยกกระเป๋าสัมภาระขึ้นรถ ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน มุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางมหานครลอนดอน ตลอดเส้นทางที่รถแล่นผ่านแสงไฟสลัวของเมืองหลวงที่หลับใหล อคินแทบจะนั่งไม่ติดเบาะ หัวใจของเขาเต้นแรงและเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทางที่หดส

"พี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ ออกไปนะ ออกไปเดี๋ยวนี้?" เสียงเล็กตวาดไล่เขาลั่นห้อง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดผวา ตื่นตระหนก และรังเกียจอย่างปิดไม่มิด ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง การปรากฏตัวของเขาในเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด มันทำให้ภาพจำอันโหดร้ายในอดีตย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจเธออีกครั้งเเต่การออกแรงตะเบ็งเสียงและขยับตัวหนีอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้มดลูกเกิดการหดรัดตัวอย่างรุนแรงขึ้นอีกระลอก! "โอ๊ยยยย !!" เชอเบลล์กรีดร้องเสียงหลง ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง หญิงสาวงอตัวคู้กุมหน้าท้องแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานแสนสาหัส น้ำตาไหลพรูอาบแก้ม อคินเห็นสภาพของหญิงสาวที่รักกำลังเจ็บปวดทุรนทุราย หัวใจของเขาก็เหมือนถูกมีดกรีดนับพันเล่ม ชายหนุ่มก้าวพรวดเข้าไปหาเธอทันที ไม่สนใจเสียงขับไล่ไสส่งของเธอแม้แต่น้อย "เดี๋ยวเบลล์ ใจเย็นๆ ก่อนเบลล์โทรหาพี่เองนะ " อคินพยายามอธิบายเสียงร้อนรน มือหนายื่นออกไปหมายจะประคองร่างของเธอ "เธอกำลังปวดท้องจะคลอดนะ ไปโรงพยาบาลกับพี่ก่อนเถอะพี่ขอร้องละ " "ไม่เอา ปล่อยนะ อย่ามาแตะต้องตัวเบลล์" เชอเบลล์สะบัดมือของเขาออกอย่างแรงแม้จะไร้เรี่ยวแรงก็ตาม หญิงสาวพยายา

ร่างบอบบางของเชอเบลล์ที่ความเหนื่อยล้าหลังจากการคลอดก่อนกำหนด ถูกบุรุษพยาบาลและทีมแพทย์เข็นย้ายออกจากห้องคลอดอย่างระมัดระวัง เพื่อพาไปยังห้องพักฟื้นสังเกตอาการสำหรับมารดา เนื่องจากสภาพร่างกายของเธอค่อนข้างอ่อนแอและสูญเสียเลือดไปพอสมควรจากการเบ่งคลอดส่วนอคินที่ยังคงสวมชุดกราวน์สีเขียวของห้องคลอดและหน้ากากอนามัยที่ถูกดึงร่นลงมาใต้คาง ก้าวเท้ายาวๆ เดินตามหลังเตียงเข็นของเมียรักมาติดๆ แทบจะไม่ยอมห่างไปไหน สายตาคมมองดวงหน้าหวานที่ซีดเซียวและหลับสนิทของเชอเบลล์ด้วยความรักและความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง มือหนายังคงกอบกุมมือเล็กที่เย็นเฉียบของเธอเอาไว้แน่น คอยบีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นตลอดทางเดินยาวของโรงพยาบาลเมื่อมาถึงหน้าห้องพักฟื้น พยาบาลสาวชาวต่างชาติก็หันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับคุณพ่อป้ายแดง พร้อมกับเอ่ยขอร้องอย่างสุภาพ"Sir, we need to clean her up and monitor her vitals. Please wait outside for a moment. We will let you in as soon as she is settled." (คุณผู้ชายคะ ทางเราต้องขออนุญาตทำความสะอาดร่างกายและติดเครื่องมอนิเตอร์สัญญาณชีพให้คนไข้ รบกวนรออยู่ด้านนอกสักครู่นะคะ ทันทีที่เรียบร้อ

ในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเซนต์แมรี ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสว่างจางๆ เพื่อสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเหมาะสมที่สุดสำหรับการพักผ่อนของทารกแรกเกิด บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ และเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินวนไปตามจังหวะเวลาแห่งการรอคอยบนโซฟาบุหนังตัวใหญ่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่ของอคิน มาเฟียหนุ่มผู้เคยทำให้คนทั้งวงการใต้ดินต้องหวาดกลัว บัดนี้กลับนั่งตัวเกร็งหลังตรงแด่ว นัยน์ตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวและดุดันดั่งพญาเหยี่ยว ทอดมองสิ่งมีชีวิตตัวเล็กจิ๋วในตู้อบใสอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหนเลยแม้แต่วินาทีเดียวนับตั้งแต่พยาบาลเข็นทารกน้อยมาส่งให้ถึงห้องและสอนวิธีการดูแลเบื้องต้นไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน อคินก็แทบจะไม่ได้ขยับตัวลุกไปไหน เขาเฝ้ามองดูลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับตาพริ้ม สูดดมกลิ่นเด็กอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกซึมซับความรู้สึกของการเป็น พ่อคนครั้งเเรก ความหวาดกลัวและความประหม่าในตอนแรกเริ่มหายไป ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณความรักและการปกป้องที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว โชคดีเหลือเกินที่ลูกสาวตัวน้อยของเขาเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมาก แกไม่งอแง ไม่

ยิ่งดึก ความมืดมิดและเงียบสงัดของยามดึกสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งโรงพยาบาลเซนต์แมรี ภายในห้องพักฟื้นกลับมีแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่างลอดออกมา บรรยากาศไม่ได้เต็มไปด้วยความเงียบเหงาอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับอบอวลไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขของ คุณพ่อป้ายแดงคืนนี้เขาได้เรียนรู้และสัมผัสกับคำว่า หน้าที่ของคนเป็นพ่ออย่างเต็มรูปแบบและไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตตลอดระยะเวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมา มาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยต้องตื่นมากลางดึกเพื่อทำอะไรนอกจากดื่มเหล้าหรือเคลียร์งาน บัดนี้เขากลับต้องกลายเป็นคุณพ่อฟูลไทม์ที่ต้องคอยตื่นทุกๆ สองชั่วโมงเพื่อดูแลลูกสาวตัวน้อย สภาพของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลในตอนนี้ จึงอยู่ในโหมด 'หลับๆ ตื่นๆ' ตลอดทั้งคืน เด็กลูกครึ่งคลอดก่อนกำหนดอย่าง 'น้องนิริน' มีกระเพาะอาหารที่ยังเล็กมาก ทำให้แกตื่นขึ้นมางอแงหิวนมบ่อยครั้ง และไหนจะปัญหาเรื่องผ้าอ้อมเปียกชุ่มที่ต้องคอยเปลี่ยนให้ใหม่อยู่เสมอแง๊... แง๊...เสียงร้องงอแงเบาๆ ของทารกน้อยดังขึ้นอีกครั้งในเวลาตีสองครึ่ง อคินที่เพิ่งจะเอนหลังงีบหลับไปได้ไม่ถึงสี่สิบนาที ก็สะดุ้งสุดตัวลุกพรวดขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเ