บททั้งหมดของ รัก(ลับ)ของมาเฟีย: บทที่ 41 - บทที่ 50

รถสปอร์ตคันหรูที่กำลังแล่นทะยานไปบนถนนยามดึกดื่น เต็มไปด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้งและน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ และเสียงลมที่พัดปะทะกระจกรถเป็นระยะๆ แสงไฟนีออนริมทางที่สาดส่องเข้ามาภายในรถวูบวาบ สะท้อนให้เห็นใบหน้าอันคมคายและไร้ซึ่งความรู้สึกผิดของมาเฟียหนุ่มผู้กุมอำนาจชีวิตเธอ เชอเบลล์นั่งกอดกระเป๋าเป้ของตัวเองแน่น เธอนั่งชิดติดประตูฝั่งซ้าย ทอดสายตามองออกไปนอกกระจกที่มีหยดน้ำค้างเกาะพราวอย่างไร้จุดหมาย ร่างกายที่เพิ่งผ่านพ้นมรสุมความป่าเถื่อนมาหมาดๆ ยังคงส่งสัญญาณความระบมและอ่อนล้าไปทั่วทุกอณูขุมขน ความเจ็บปวดทั้งทางกายและจิตใจมันผสมปนเปกันจนเธอแทบจะด้านชาไปหมดแล้ว ในขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขตพื้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่เข้าไปทุกที จู่ๆ อคนก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เยือกเย็น และเฉียบขาดราวกับคำสั่งประกาศิตที่ไม่อนุญาตให้ใครฝ่าฝืน "อย่าลืมทำตัวปกติเหมือนเดิมล่ะ... จะได้ไม่มีใครสงสัยเรื่องของเรา" อคินเอ่ยย้ำเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ชายหนุ่มปรายสายตาคมกริบเหลือบมองมาที่ร่างบางข้างกายแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปมองท้องถนนเบื้องหน้าต่ออย่า

พ่อรู้ได้ยังไง..." อคินเค้นเสียงถามลอดไรฟันด้วยความกรุ่นโกรธ ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองพ่อเขม็ง "หึ... คงส่งคนตามสืบผมงั้นเหรอครับ? เหลือเชื่อจริงๆ ที่พ่อว่างถึงขนาดเอาหูเอาตามาสอดส่องเรื่องส่วนตัวของผมแบบนี้" "ใช่! ฉันให้คนตามสืบเรื่องของแก " อัครเดชกระแทกเสียงตอบกลับอย่างไม่มีออมแรง ผู้เป็นพ่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วตบโต๊ะทำงานดังปัง "ก็เพราะเมื่อเช้าคำพูดและท่าทีแปลกๆ ของแกบนโต๊ะอาหารมันน่าสงสัยผิดวิสัยคนอย่างแกน่ะสิ ปกติแกเกลียดชังและไม่เคยชายตามองครอบครัวใหม่ของฉันเลยด้วยซ้ำ แต่จู่ๆ กลับออกปากถามหาหนูเชอเบลล์แถมทำท่าทางกระวนกระวาย มันทำให้ฉันสังหรณ์ใจไม่ดี เลยต้องให้คนคอยจับตาดู และสิ่งที่ลูกชายแท้ๆ ของฉันทำลงไป มันทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ อคิน " อคินแค่นหัวเราะเสียงดังลั่นห้อง แววตาดุดันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม "ผิดหวังงั้นเหรอครับ ฮ่าๆๆๆพ่อเนี่ยนะมาพูดคำว่าผิดหวังกับผม" อคินหัวเราะร่าด้วยความคับแค้นใจ น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างรุนแรง "ในเมื่อพ่อรู้อยแล้วผมก็จะไม่โกหกอะไรทั้งนั้นใช่ผมกับเชอเบลล์เราเกินเลยกันไปไกลกว่าคำว

เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเดินห่างออกไปจนกระทั่งลับสายตาไปจากความมืดมิดของทางเดินยาว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวที่เกาะกุมหัวใจของประไพจนแทบแหลกสลาย ร่างของคนเป็นแม่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงมุมมืดของกำแพง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น มือที่สั่นเทารีบยกขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นและเสียงกรีดร้องที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ภาพที่ลูกชายเลวทรามของสามีเดินออกมาจากห้องพักของลูกสาวในยามวิกาลเเบบนี้ความจริงอันน่ารังเกียจและบิดเบี้ยวนี้กระแทกเข้ากลางใจของคนเป็นแม่อย่างจัง ความรู้สึกผิดบาป ความช็อก และความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาจนสมองขาวโพลน ประไพเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า เธอกำลังพาตัวเองและลูกสาวก้าวเข้ามาสู่ขุมนรกตระกูลอัครเดชอย่างแท้จริง และคนที่ตกเป็นเหยื่อและรับเคราะห์กรรมอันแสนโหดร้ายนี้กลับไม่ใช่ใครอื่นแต่คือดวงใจของเธอเองประไพสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่ขาดสาย หัวใจของคนเป็นแม่ร้องระงมด้วยความเจ็บปวดและห่วงใยลูกสาวจับใจ เธอไม่อาจปล่อยให้เชอเบลล์ต้องทนแบกรับความอัปยศแล

กลิ่นอายยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศอันเย็นเยียบภายในห้องตรวจสูตินรีเวช ทำให้หัวใจของเชอเบลล์เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ร่างบางในชุดนักศึกษาเอี๊ยมกระโปรงยาวก้าวเดินตามหลังเอวาเข้าไปด้านในอย่างเชื่องช้า ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวนแห่งความกลัว แพทย์หญิงวัยกลางคนผู้ทำหน้าที่ตรวจรักษา เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติคนไข้ส่งยิ้มบางๆ ให้ความอบอุ่น ก่อนจะผายมือเชิญให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงาน "เชิญนั่งค่ะ วันนี้คุณน้องมีอาการยังไงบ้างคะ ถึงได้มาพบแพทย์?" คุณหมอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เชอเบลล์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากบวมเจ่อสั่นระริกเล็กน้อย เธอกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นบนตักเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก "เอ่อ... คือว่า.หนูมีอาการคลื่นไส้ อาเจียน เวียนหัว แล้วก็... เหม็นกลิ่นอาหารมาสักพักแล้วค่ะคุณหมอ" เชอเบลล์เอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงที่เธอพยายามหลบเลี่ยงออกไป "แล้วก็ประจำเดือนขาดหายไปนานกว่าหนึ่งเดือนเต็มแล้วค่ะ..." ทันทีที่ได้ยินประโยคหลัง คุณหมอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ สีหน้าไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย แต่กลับฉายแววความรอบคอบออกมาแท

หลังจากรับยาเละจ่ายเงินเสร็จทั้งคู่ก็พากันกลับภายในห้องโดยสารของรถแท็กซี่สาธารณะที่กำลังแล่นไปตามท้องถนนในชั่วโมงเร่งด่วน บรรยากาศรอบตัวช่างมืดมนและอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก แสงแดดจ้าภายนอกหน้าต่างรถไม่สามารถสาดส่องเข้ามาเยียวยาความหนาวเหน็บที่กัดกินขั้วหัวใจของเชอเบลล์ได้เลย ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง เปลือกตาดดวงโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักหน่วงมือเรียวเล็กที่ยังคงสั่นระริกยกขึ้นกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองไว้แน่น ราวกับต้องการปกป้องสิ่งมีชีวิตชิ้นเล็กๆ ที่เพิ่งก่อกำเนิดขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวในร่างของเธอเอวาเพื่อนรักนั่งอยู่เคียงข้างไม่ห่าง คอยใช้มือโอบไหล่บางของเชอเบลล์ไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและคอยลูบหลังปลอบโยนให้อย่างสม่ำเสมอ ทว่าเสียงสะอื้นไห้และหยาดน้ำตาของเชอเบลล์ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเบาลงเลยแม้แต่น้อย ความหวาดกลัว ความสับสน และความสิ้นหวังกำลังประเดประดอนเข้ามาถาโถมซัดสาดหัวใจดวงน้อยจนแตกสละไม่เหลือชิ้นดี"เอวา... ฮือ... แกบอกฉันทีว่าฉันควรจะทำยังไงดีอะ" เชอเบลล์เอ่ยถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแหบพร่า หัวใจดวงน้อยบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบไปหมด "ถ้าพี