บททั้งหมดของ รัก(ลับ)ของมาเฟีย: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสียงหอบหายใจกระชั้นถี่และเสียงเนื้อกระทบกันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้างอย่างไม่ขาดสาย หยาดเหงื่อกาฬผุดพรายเคลือบไล้เรือนร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่จนมันวาวสะท้อนกับแสงไฟสลัว บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความใคร่และรสสวาทที่ถูกขับเน้นจนถึงขีดสุดเชอเบลล์ในยามนี้ราวกับถูกมนต์สะกดให้จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ที่มาเฟียหนุ่มเป็นผู้ชักใย แม้ในตอนแรกเธอจะขัดขืนและพยายามต่อรองเพื่อขอตัวไปทำโปรเจกต์ แต่ทว่าร่างกายและจิตใต้สำนึกกลับพ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนดิบเถื่อนที่อคินปรนเปรอให้อย่างราบคาบ สะโพกอิ่มกลมกลึงยังคงทำหน้าที่บดร่อนและขย่มโยกย้ายลงบนท่อนเอ็นร้อนระอุรอบที่สองอย่างต่อเนื่องรอบที่สองด้วยจังหวะที่ดุเดือดและเร้าใจยิ่งกว่าเดิมราวกัลว่าเธอไม่รู้สึกเหนื่อย อคินนอนพิงแผ่นหลังกับหมอนหนุนใบโต ดวงตากลมโตคมกริบทอดมองเรือนร่างอรชรที่กำลังควบขี่เขาอยู่เบื้องบนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงความรู้สึกในอกของชายหนุ่มเวลานี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด จากตอนแรกที่คิดว่าเธอเป็นเพียงแค่ของเล่นแก้เบื่อ เป็นตัวคั่นเวลาเพื่อความบันเทิง หรือแม้กระทั่งการมองเธอในฐานะ 'น้องสาวต่างแม่'

กลางดึกคืนเดียวกันภายในห้องนอนของเชอเบลล์ หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพายังคงสว่างวาบสะท้อนกับใบระเบียบแบบแปลนสถาปัตยกรรมที่เรียงรายอยู่เต็มโต๊ะทำงานตัวเล็ก นิ้วเรียวเล็กยังคงขยับคลิกเมาส์และพิมพ์ข้อความอย่างขะมักเขม้น แม้ความเหนื่อยล้าจากการผ่านศึกหนักมาตลอดทั้งคืนจะแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัดจนปวดร้าวไปหมดก็ตามก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังแผ่วเบาขึ้นที่หน้าห้อง ท่ามกลางความเงียบงัด ทำให้เชอเบลล์ที่กำลังจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าต้องสะดุ้งหลุดจากภวังค์ หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ นึกสงสัยว่าดึกดื่นป่านนี้ หรือใกล้รุ่งสางขนาดนี้แล้ว ใครกันที่จะมาเคาะประตูห้องของเธอเชอเบลล์วางปากกาในมือลง ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเชื่องช้า ร่างบางเดินตรงไปที่ประตูแล้วบิดลูกบิดเปิดออกดู ก็ต้องพบกับร่างของมารดาบังเกิดเกล้าอย่าง ประไพที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดปนความกังวลใจ ยืนรออยู่ด้านนอกในชุดนอนเรียบร้อยดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนแปลกใจ เมื่อเห็นผู้เป็นแม่มาปรากฏตัวอยู่หน้าห้องในยามวิกาลเช่นนี้"แม่...?" เชอเบลล์อุทานเรียกเสียงแผ่วเบา ขยับหลีกทางให้แม่ก้าวเข้ามาด้านใน

บ่ายวันั้น บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความพลุกพล่านของเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่กันเพื่อกลับหอพักหรือเดินทางกลับบ้าน ทว่าที่บริเวณลานจอดรถด้านหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ กลับมีรถสปอร์ตคันหรูจอดสงบนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมาที่ต้องเหลียวหลังมองด้วยความสนใจภายในห้องโดยสารที่ติดฟิล์มดำสนิท อวบอวนไปด้วยไอความหงุดหงิดและอารมณ์คุกรุ่นที่ยังคงสถิตอยู่ในอกของมาเฟียหนุ่มอคินนั่งไขว่ห้างอยู่หลังพวงมาลัย มือหนากำโทรศัพท์มือถือราคาแพงไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความโกรธขมุกขมัวแล่นริ้วขึ้นมาไม่หยุดหย่อนเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้าตรู่ที่ผ่านมา ให้ตายเถอะยัยเด็กดื้อเชอเบลล์กล้าดียังไงถึงแอบย่องหนีเขาออกจากคฤหาสน์ไปก่อนตั้งแต่ไก่โห่ ทั้งที่เมื่อคืนเพิ่งจะผ่านบทเรียนสวาทอันเร่าร้อนและยอมจำนนคาอกเขาแท้ๆ แต่พอตื่นมากลับชิ่งหนีราวกับกลัวเขาจะกินหัวซะอย่างนั้น ความคิดที่จะตามไปกระชากตัวเธอกลับมาลงโทษผุดขึ้นมาในหัวตั้งแต่บ่าย แต่ติดที่เขามีงานด่วนบางอย่างต้องเคลียร์ให้จบเสียก่อน จนกระทั่งล่วงเลยมาถึงเวลาเลิกเรียนในตอนนี้ อคินจึงตัดสินใจขับรถพุ่งตรงมาดักรอเธอถึงหน้าคณ

รถสปอร์ตคันหรูตลอดเส้นทางที่มุ่งหน้าออกจากศูนย์การค้า เต็มไปด้วยความอึมครึมและเยียบเย็นจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากอารมณ์กรุ่นโกรธและความหึงหวงที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุดของมาเฟียหนุ่ม ทำให้ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคำเดียว อคินเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านท้องถนนยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูงราวกับพายุคลั่ง ล้อรถบดถนนส่งเสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่ว ท่ามกลางความตื่นตระหนกและหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอกของเชอเบลล์ ที่ทำได้เพียงนั่งกอดตัวเองแน่นด้วยความหวาดหวั่นว่าชะตากรรมของเธอในค่ำคืนนี้จะต้องพบเจอกับบทลงทัณฑ์ที่โหดร้ายขนาดไหนเวลาผ่านไปไม่นานนัก รถสปอร์ตคันงามก็เบี่ยงตัวเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่เขตอุตสาหกรรมส่วนบุคคล พื้นที่ปิดตายที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา นั่นคือ ท่าเรือน้ำลึกขนาดใหญ่ ที่เป็นฐานธุรกิจสีเทาและโกดังเก็บสินค้าเถื่อนของอคินทันทีที่รถจอดสนิทดับเครื่องลง ยังไม่ทันที่เชอเบลล์จะได้ตั้งตัวหรือขยับหนี ประตูรถฝั่งของเธอก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี มือหนาราวกับคีมเหล็กของอคินพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากลากถูร่างบอบบางให้ก้าวลงมาจากรถทันที"ว้า

หลังเรื่องบนเตียงจบลง ร่างบางของเชอเบลล์ทอดกายทับนอนอยู่บนฟูกเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ยับย่นและเปรอะเปื้อนคราบหยาดน้ำสวาทอย่างน่าเวทนา ดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายความสดใส บัดนี้กลับเหม่อลอยไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะยกปลายนิ้วขึ้นมาขยับก็ยังทำได้ยากลำบาก เธอนอนนิ่งเป็นผักปลา ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลรินซึมลงสู่หมอนนุ่มเงียบๆ ในขณะที่เบื้องหน้าของเธอคือร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มที่กำลังยืนแต่งตัวอย่างสบายใจเฉิบอคินรูดซิปสแล็กสีเข้มขึ้นจนสุด จัดการสวมเสื้อเชิ้ตสีดำและติดกระดุมทีละเม็ดอย่างใจเย็น ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งระเบิดพายุอารมณ์ดิบเถื่อนและป่าเถื่อนใส่ใครจนบอบช้ำเจียนตาย ชายหนุ่มปรายสายตาคมกริบมองร่างบางที่นอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางด้วยแววตาราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยปากสั่งด้วยน้ำเสียงห้วนจัดตามนิสัยเดิม"ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้าได้แล้ว เชอเบลล์ อย่ามาทำสำออยนอนอืดอยู่ตรงนี้"เสียงทุ้มเอ่ยเร่งเร้าด้วยความรำคาญใจเล็กน้อย ทว่าเชอเบลล์กลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาเถียงกลับ หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ เปล่งเสียงแหบแห้งและสั่นเครือตอบกลับไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ"จะให้เบลล์ใส่อะไรล่ะคะพี่อคินจั