บทที่ 2

ผมรู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมา “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณรับปาก”

เธอคว้ามือผมไว้ มองผมด้วยสายตาจริงจังวิงวอน

“ครั้งนี้ฉันทำได้แน่!”

“เหมือนทุกครั้งที่ออกภารกิจเมื่อก่อน ที่คุณฝากแผ่นหลังไว้กับฉัน โจวอวี่ เชื่อฉันเป็นครั้งสุดท้ายอีกสักครั้งนะ”

ผมมองมือข้างนั้นของเธอ มือที่เคยกุมมือผมไว้แน่นท่ามกลางห่ากระสุน ก่อนจะได้ยินเสียงตัวเองตอบออกไปว่า

“ได้ ครั้งสุดท้าย”

เจียงเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“คุณกลับไปพักก่อน ฉันจะไปจัดคนกับวางเส้นทางสำหรับพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น”

ผมหันหลังเดินออกไปโดยไม่หันกลับ

เพิ่งพ้นประตูมา ผมก็ได้ยินเฉินเจ๋อลดเสียงพูดว่า

“เยว่เยว่ เมื่อกี้เขาน่ากลัวมาก หรือว่าเขาจะ...”

เจียงเยว่เอ่ยปลอบเขา “ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ยังไม่เป็นไร”

ผมกลับมาที่ห้องกักตัว พิงกำแพงแล้วค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

ความรู้สึกแสบร้อนที่แขนขวารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

นี่เป็นวันที่สองหลังจากผมติดเชื้อไวรัสซอมบี้

ตามกระบวนการติดเชื้อทั่วไป ตอนนี้ผมควรเริ่มมีสัญญาณกล้ามเนื้อแข็งเกร็งและประสาทสัมผัสเสื่อมถอยแล้ว

แต่ผมกลับไม่มีอาการเหล่านั้น

นอกจากความร้อนแผดเผาและอาการเจ็บแปลบเป็นครั้งคราว สติของผมกลับแจ่มชัดอย่างผิดปกติ

ที่แปลกที่สุดคือ ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างในร่างกายกำลังตื่นขึ้น

เสียงคำรามของซอมบี้ดังมาจากซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไป ระงมขึ้นเป็นระลอกไม่ขาดสาย

เสียงขนาดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฝูงซอมบี้กลุ่มเล็ก ๆ จะก่อขึ้นได้

แนวป้องกันรอบนอกของค่าย หากไม่มีพลังพิเศษของผมช่วยเสริมไว้ ไม่มีทางต้านทานได้นาน

ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

พรุ่งนี้คือวันที่สาม

เจียงเยว่ นี่คือโอกาสสุดท้ายที่ผมจะให้คุณ

ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ผมก็พุ่งออกจากห้องกักตัว

ลายสีเทาซีดบนแขนขวาลามขึ้นมาปกคลุมหัวไหล่ไปครึ่งหนึ่งแล้ว

เพียงข้ามคืน กลิ่นเหม็นเน่าในอากาศก็ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

ผมสัมผัสได้ว่าฝูงซอมบี้ด้านนอกกำลังคืบเข้ามา เมื่อขาดกำลังรบหลักอย่างผม ค่ายแห่งนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องแตกแน่

ประตูห้องของเจียงเยว่แง้มอยู่

ผมผลักประตูเข้าไป

แล้วก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น

เจียงเยว่ขดตัวอยู่บนเตียงสนาม เฉินเจ๋อนอนอยู่ข้างเธอ ทั้งคู่ห่มผ้าห่มผืนเดียวกัน

มือของเฉินเจ๋อพาดอยู่บนเอวเจียงเยว่ ส่วนเธอซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา หลับสนิทอย่างสงบ

สมองผมว่างเปล่าไปสามวินาที

ก่อนสมองจะระเบิดตูมขึ้นมา

“เจียงเยว่!”

ผมตะโกนลั่น ก่อนพุ่งเข้าไปกระชากเฉินเจ๋อขึ้นมาแล้วซัดหมัดใส่หน้าเขาเต็มแรง

เฉินเจ๋อร้องลั่น ก่อนกลิ้งตกจากเตียง เลือดกำเดาพุ่งออกมาทันที

เจียงเยว่สะดุ้งตื่น พอเห็นภาพตรงหน้าก็หน้าซีดเผือด “โจวอวี่! คุณทำอะไรของคุณ?!”

ผมชี้ไปที่เฉินเจ๋อ เสียงสั่นระริก “ผมทำอะไร?”

“คุณแม่งยังมาถามผมอีกเหรอว่าผมทำอะไร?! เจียงเยว่ ดูสิว่าพวกคุณกำลังทำอะไรกัน!”

เฉินเจ๋อเอามือกุมหน้าแล้วลุกขึ้น ก่อนหลบไปอยู่ด้านหลังเจียงเยว่

“ผมแค่...เมื่อคืนจู่ ๆ ก็มีอาการติดเชื้อ เลยกลัวนิดหน่อย ถึงได้มาหาหัวหน้าเพื่อปรึกษาเรื่องยาแก้พิษ...”

ผมหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “ถึงกับต้องนอนเตียงเดียวกันเลยเหรอ? ถึงกับต้องกอดแฟนของคนอื่นด้วย?”

เจียงเยว่ขยับมาขวางหน้าเฉินเจ๋อ แววตาเจือความลนลาน แต่แฝงความขุ่นเคืองมากกว่า

“โจวอวี่ พอได้แล้ว! เมื่อคืนเฉินเจ๋อมีอาการติดเชื้อระยะแรกจริง ๆ ฉันเป็นหัวหน้าทีม จะดูแลสมาชิกในทีมหน่อยผิดตรงไหน?”

“พวกเราไม่ได้ทำอะไรกันทั้งนั้น!”

ผมจ้องคอเสื้อที่ยุ่งเหยิงของเธอ “เจียงเยว่ คุณคิดว่าผมโง่หรือไง?”

เจียงเยว่ขึ้นเสียงทันที

“ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ! ระแวงไปหมด แถมยังหุนหันใช้ความรุนแรง! คุณยังจำได้ไหมว่าตัวเองเป็นรองหัวหน้าทีม?!”

ผมชะงักไป

ผมนึกถึงช่วงก่อนวันสิ้นโลก ตอนอยู่ที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนทหาร ผมฝึกหนักจนบาดเจ็บเก่ากำเริบ มีไข้สูงถึง 39 องศา

เจียงเยว่โดดเรียนตลอดช่วงบ่ายเพื่อเฝ้าผมอยู่ข้างเตียง คอยเปลี่ยนผ้าเช็ดตัวให้ ป้อนน้ำให้ผม สุดท้ายก็ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงของผม