All Chapters of Mainit Na Pagmamahal (SSPG): Chapter 21 - Chapter 30

"Huwag kang basta-basta na lang tumanggi sa offer ko sa 'yo, Noime. Magsalita ka ay sabihin sa akin ang desisyon mo. Dahil nakahanda sa ano mang oras ang pera ko." Kahit mahinhin pa rin ang tono ng pananalita niya para sa akin hindi pa rin tama ang mga sinasabi niya. Muling nagtagpo ang mga mata namin. "Kiarra, asawa ako ni, Kurt. Kahit mababaw ang tingin mo sa akin alam ko sa sarili ko na hindi mababaw ang paningin sa akin ni, Kurt. Hindi mo ako mabibili kahit na malaking halaga. Kaya kong pasayahin si Kurt, ng walang alinlangan. Kaya kong ibigay sa kaniya ang lahat kahit buhay ko pa." Nawala sa isip ko at sa puso ko ang magpatalo ngayon sa babaeng ito. Hindi ako basta-basta papayag na isipin niyang mukhang pera lang ako, tsk! "What are you talking about? Ang buhay sa mundo ngayon ay umiikot na lang sa pera at kayamanan. Kaya huwag mong sasabihin sa akin na iba ka sa kanila. Kilala ko ang mga mahihirap, walang ibang laman ang mga utak nila kundi pera lang." Nakakainis ang ta

Para sa akin ang gulo kausap ni Dencio. Ang sakit naman niya sa ulo. "Ano? Pwede ka bang magkwento? Kung ayaw mo naman ayos lang sa akin hindi naman ako mamimilit. Pero huwag mo ulit isipin na nagtatampo ako dahil malabo naman 'yon mangyari," seryoso kong wika na may mahinhin na boses. Napangiti siya at deretsahan na naman tumitig sa mga mata ko. "Wala rin naman akong magagawa. Kaya sige magkukwento na lang ako habang wala pa ang gwapo kong kapatid." Hay naku gwapong gwapo talaga silang magkakapatid sa mga sarili nila. Katahimikan na lamang ang naging sagot ko. Handa na akong makinig. "Well, si kuya at si Kiarra malalim ang pag-iibigan nilang dalawa simula pa lang ng una. Tanging si Kiarra lamang ang babaeng minahal ng kuya ko. Halos ginawa na ni kuya ang lahat para lang kay Kiarra. 'Yong tipong tila isang ginto si Kiarra na lubos na iniingatan ni Kuya." Napakagat ako sa ibabang labi ko. Gano'n pala magmahal si Kurt, mukhang ngayon pa lang hindi na ako mananalo sa aming dalawa

Nakarating kami sa isang puting sasakyan. Maganda, maliit at kaakit-akit halatang mahal na mahal ang sasakyan na 'yon. "Get in, sumama ka sa akin sa racing." Binuksan ni Dencio ang pintuan ng sasakyan.Saglit akong napaisip bago pa man ako magsalita ulit. "May gusto sana akong kumustahin, ikaw na lang ang magracing," walang alinlangan kong sagot. Isinara niya ang pintuan, buntong hininga at lumapit sa akin. "Where? Ihahatid na kita kung saan man 'ya. It's okay for me, pwede ko naman ipagpaliban ang pagracing. I'm sure nag-umpisa na rin ang iba kong kapatid ngayon. Kaya hindi na rin ako makakahabol." Tingnan mo nga itong si Dencio. Kanina na mimilit tapos ngayon, hay naku ewan ko talaga sa lalaking ito."Sigurado ka ba Dencio? Baka makaabala lang ako sa gagawin mo, eh. Kaya ko naman ang sarili ko. Babalik rin naman agad ako kaya ako na lang mag-isa ang pupunta doon." Marahan akong tumanggi nang sa gano'n ay hindi na ako maka isturbo pa sa kaniya. Nakakahiya naman na ako pa ang magig

Nilisan na namin ang lugar. Sa loob ng sasakyan ay tahimik lang ako habang nagmamaneho si Dencio. Wala akong ibang maisip kundi ang pamilya ko. Nag-aalala talaga ako kung saan sila nagpunta. Paano kung nagugutom na sila ngayon? Saan ba sila kakain? Saan sila matutulog? Bigla kong naalala ang araw kung kailan ako pinalayas sa bahay. Muli ko na naman naramdaman ang mga karayom na paulit-ulit na tinutusok ang puso ko. Paulit-ulit na pinupunit ang dibdib ko. Masakit, masakit para sa akin na ito pa ang nadatnan ko. Ayos lang naman kung aawayin nila ako ulit. Dahil ang mahalaga para sa akin ay ang malaman na maayos lang sila. "Noime, tahimik ka naman diyan. Huwag mong isipin ang mga nangyari kanina. Ano? Na saan na ang tapang mo? Takot ka na ba sa akin ngayon, huh?" sabay tawa ng mahina ni Dencio. Bumaling sa kaniya ang paningin ko. "Hindi ka naman nakakatakot, huh. Kung natatakot sila sa 'yo, ako naman hindi. Kaya huwag mong iisipin na matatakot ako sa 'yo kahit isang beses, maliwanag?"

Napa-upo ako sa sofa habang nakatitig sa kamay ko. Ang sama kong babae dahil nagawa kong makasakit dahil lang sa emosyon ko. Pero bakit hindi ako pinatulan ni Kurt? Kung pwede rin naman niya akong saktan pabalik. Hay naku, bakit ko ba kasi iniisip ang bagay na 'yan. Tama lang naman siguro ang ginawa ko dahil nakakairita marinig na wala siyang pakialam. Syempre, masasaktan din ako sa sinasabi niya. Hindi naman kasi makatarungan na sabihin niya sa akin 'yon. Ibinaba ko ang kamay ko at saglit akong napatingin kay Kurt. Busy na naman siya sa mga papel tapos ako walang ginagawa. Paano kung gumawa ako ng paraan para makabawi sa kaniya? Kahit magtimpla lang ng kape sigurado naman ako na tatanggapin niya 'yon. ---Muli kong inilibot ang paningin ko sa loob ng opisina. Nahagilap ng mga mata ko ang isang pintuan sa pinakadulo. "Anong pintuan naman kaya 'yon?" tanong ko sa sarili ko. Imbis na magtanong ulit sa sarili tumayo na lang ako at naisip na maglakad patungo roon. Napatingin ako sa pint