Todos os capítulos de พันธะวิวาห์เถื่อน : Capítulo 141 - Capítulo 150

เจอหน้าคอยวนเวียนรอบตัวมาหนึ่งเดือนแล้ว เวลาออกไปข้างนอกไปทำธุระ ไปซื้อของอะไรมักเจอเขาเฝ้าติดตามคอยวนเวียนอยู่ใกล้ตลอด และชอบเข้ามาจะพูดคุยด้วย แต่เธอก็รีบเดินหนีหรือไม่ก็เมินเฉยทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศธาตุไร้ตัวตนเท่านั้น       “น้องพรีมวันนี้เราจะทำอะไรกันดีคะ?” น้อยถามเพราะว่าเย็นนี้พี่ชายข้างบ้านวัยเด็กของพรีมจะแวะมาทานมื้อเย็นด้วยอีก       “ครั้งก่อนแกงส้มปลาช่อนผักกระเฉดไปแล้ว ครั้งนี้ทำปลาช่อนลุยสวน ยำวุ้นเส้นโบราณ ไข่เจียวหมูสับและต้มจืดเต้าหู้ดีกว่าค่ะ เพราะในตู้เย็นมีวัตถุดิบพอดี” เธอบอกน้อย       “งั้นก็จัดตามน้องพรีมว่าเลยค่ะ เราช่วยกันทำเถอะค่ะ เนี่ยก็ห้าโมงเย็นแล้ว”       “ค่ะ พี่น้อย” โชคดีที่เธอไม่แพ้ท้องเหมือนคุณแม่คนอื่นๆ ที่เจอกันที่โรงพยาบาล ได้พูดคุยถามเรื่องการดูแลครรภ์กัน ทุกคนก็บอกแพ้ท้องกันหนักมาก บางคนก็สามีแพ้ท้องแทนบ้าง ส่วนเธอไม่มีอาการอะไ

       “เตรียมของเสร็จรึยังคะพี่น้อย”       “พี่เตรียมบดกล้วยหอมเสร็จแล้วค่ะน้องพรีม รอแค่น้องพรีมมาทำ” น้อยบอก       “งั้นเรามาเริ่มทำกันเถอะค่ะ จะได้มีขนมหวานทานหลังมื้อเย็น อีกอย่างต้องรีบทำแล้วรีบไปนอนพักกลางวันด้วยค่ะ พรีมต้องนอนกลางวันหลังทานมื้อเที่ยง”       “งั้นก็มารีบทำเถอะค่ะ”       “ค่ะ” แล้วทั้งสองก็ช่วยกันทำเค้กกล้วยหอม          เวลาผ่านไปสามสิบนาที เค้กกล้วยหอมก็ถูกส่งเข้าเตาอบ ตอนนี้ก็รอเวลาเค้กอบสุกเท่านั้น แต่เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น       “เดี๋ยวพรีมออกไปดูเองค่ะว่าใครมา”       “งั้นรบกวนน้องพรีมด้วยนะคะ”       “

“เรื่องระหว่างเราให้มันจบกันแค่นี้ ยังไงซะ นายก็เป็นลูกชายของเพื่อนรักฉัน ส่วนเรื่องของลูกฉัน ฉันให้โอกาสนายไม่ได้หรอก เพราะคนที่ตัดสินใจคือพรีมไม่ใช่ฉัน และอย่าคิดว่าฉันไม่ติดใจกับนายเรื่องที่นายเอาความแค้นมาลงผิดคนแล้วจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจำทุกอย่างไว้ในนี้แล้ว” เดชพูดพร้อมชี้นิ้วกับหัวตนเองและพูดต่อ “ฉันไม่ได้ชอบนายและไม่อยากได้นายเป็นลูกเขยด้วยซ้ำ แต่หากว่าลูกสาวฉันเลือกนาย ฉันก็ต้องยอมรับนาย เพราะฉันรักลูกสาวฉัน”       “ขอบคุณที่กรุณาผม และขอโทษด้วย ขอโทษจริงๆ กับสิ่งที่ผมทำพลาดไป แต่ผมอยากบอกให้คุณรู้ว่าตอนนี้ผม ‘รัก’ พรีม และต้องการพรีมจริงๆ”       “คำขอโทษฉันรับไว้ก็แล้วกันถึงไม่อยากจะรับก็เถอะ ส่วนคำ ‘รัก’ ไปบอกลูกสาวฉันนู่น บอกฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก อีกอย่างฉันดีใจนะที่นายโตมาดีขนาดนี้ เห็นนายแล้วคิดถึงเมฆ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับรองแขกของโรงงานไปสั่งพ

“พรีมให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม ให้พี่ได้กลับมาอยู่ข้างพรีมได้ไหม” ครามเอ่ยขอโอกาสจากคนตรงหน้าพร้อมกับจับมือน้อยที่โอบอุ้มประคองหน้าตนเองมาจูบแผ่วเบาบนหลังมือทั้งสองของพรีม       อือ!       พรีมพยักหน้าครางตอบ       “พรีม...พี่ขอโทษ ขอโทษกับที่ผ่านมาทุกอย่าง ขอโทษนะ ขอโทษ”       “ไม่เป็นไรค่ะ พรีมก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยค่ะ”       “ให้โอกาสพี่นะ ให้พี่ได้อยู่กับพรีมและลูกนะ”       อือ!       เธอครางตอบเขา       “พรีม...ขอบคุณนะ ขอบคุณมากๆ” ครามเอ่ยเสียงสั่นเมื่อน้ำตากำลังจะเอ่อล้นออกมาจากตาของเขาจนต้องแหงนเงยหน้ามองบน แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อน้ำตาไหลอาบสองแก้มสาก   &nb

“ที่นี่ที่ไหน?” เธอปรือตาตื่นขึ้นมาในห้องไม่คุ้นเคย จำได้ว่าก่อนหน้านี้นั่งทานมื้อเย็นกับพ่อและแม่เลี้ยงตนเองอยู่ที่บ้าน แล้วทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ ห้องไม่คุ้นเคยที่ตกแต่งเหมือนห้องคู่รัก เตียงที่นอนโรยด้วยกลีบกุหลาบ เท้าเล็กก้าวลงจากเตียงนอนเดินสำรวจห้องจนทั่วแล้วเดินกลับมาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงเมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาทางห้อง ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น กระเป๋าสะพาย โทรศัพท์ก็ไม่มี ข้าวของส่วนตัวของเธอไม่ได้อยู่ติดตัว เธอมั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านเธอแน่นอน ไม่ใช่ห้องนอนเธอแน่นอน หรือว่าฝันไปนะ มือน้อยยกขึ้นหยิกแก้มตนเองพร้อมกับประตูห้องนอนที่ตนเองอยู่ถูกเปิดผลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่องอาจยืนปรากฏตัวอยู่หน้าประตูที่ถูกเปิดผลักเมื่อกี้ มาลี เพราะดี วัย 20 ปี ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนที่เพิ่งทิ้งตัวลงนั่งก้นยังไม่ทันร้อนขึ้นทันทีด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนที่หน้าประตูห้องแล้วเขาก็กำลังเดินตรงมาทางตนเอง เท้าเล็กรีบก้าวเท้าจะเดินหนีออกจากห้อง แต่ขณะที่จะเดินผ่านเขาออกจากห้องไปนั้นก็ถูกมือใหญ่คว้าจับแขนเรียวเล็กฉุดดึงรั้งไว้ “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”