Todos los capítulos de พันธะวิวาห์เถื่อน : Capítulo 151 - Capítulo 160

“หนี้เก่าห้าล้านและดอกเบี้ยพ่อเธอเอาบ้านแม่เธอมาใช้หนี้แทนแล้ว สินสอดค่าตัวเธอสองล้านกับทองอีกสิบบาท ทั้งๆ ที่มองยังไงค่าตัวเธอก็ไม่มีทางถึงสองล้านกับทองที่ฉันให้พ่อกับแม่เลี้ยงเธอไปแน่นอน อ้อ...พ่อกับแม่เลี้ยงเธอขอกู้เพิ่มจากฉันอีกแปดล้านบาท ยังไม่รวมดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายทุกเดือนนะ แล้วเด็กเรียนจบสายอาชีพอย่างเธอจะเอาปัญญาที่ไหนหาเงินมาใช้คืนฉันได้มาลี ลำพัง ‘นอนถ่างขา’ ให้ฉันเอาทั้งชีวิตก็ยังใช้หนี้ไม่หมดด้วยซ้ำ และรู้ไหมว่าดอกเบี้ยเงินแปดล้านที่ขอกู้ไปนั้นเป็นอะไร...” เขาหยุดพูดไปแล้วสบจ้องตาคนใต้ร่างแล้วพูดต่อ “คือเธอไงล่ะดอกเบี้ย พ่อแม่เธอยกเธอเป็น ‘เมีย’ ฉันและเป็น ‘ดอกเบี้ยบำเรอ’ ให้ฉันอีกด้วย”“ไม่จริง พ่อฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน” เธอบอกเขาเสียงสั่นเครือพร้อมกับน้ำตาไหลอาบล้นออกทางหางตา       “เมื่อกี้ก็ได้ยินที่พ่อเธอพูดแล้วนี่ว่าให้เป็นเด็กดี เชื่อฟังฉัน” &

“คิดได้เต็มที่เลย เท่าไหร่ฉันก็จะหามาคืน ถึงรู้ว่ามันยาก แต่ฉันจะพยายามหาเงินมาคืน”       “ดอกเบี้ยที่ฉันต้องการไม่ใช่เงิน แต่เป็น ‘เนื้อหนัง’ ของเธอมาลี”       “หมายความว่ายังไง?” เธอหันหน้ามาสบตาคนนอนตะแคงข้างตนเองอย่างไม่เข้าใจในความหมายที่แฝงในประโยคคำพูดของคนต่ำทราม       “ก็ตัวเธอไง ‘ปรนเปรอ’ จนฉันพอใจ ฉันจะลดดอกเบี้ยให้เดือนละห้าเปอร์เซ็นต์” น้ำเสียง แววตาเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้เธอรู้ทันทีว่าคนคนนี้เป็นนายทุนหน้าเลือด       “นายทุนหน้าเลือด”       “แน่นอน จะให้ฉันเสียเปรียบเด็กน้อยอย่างเธอได้ยังไงมาลี ว่าแต่มีแค่นี้ใช่ไหมที่ต้องการ”       อือ!       สาวเจ

“เธอไม่ได้มาที่นี่แต่ตัวนะมาลี เสื้อผ้า ข้าวของส่วนตัว พ่อกับแม่เลี้ยงเธอก็จัดส่งมาให้” เขาบอกเธอ แล้วน้ำตาเธอก็อาบคลอไหลอาบล้นเปื้อนแก้มนวลเนียนเมื่อนึกถึงพ่อที่ทอดทิ้งตนเอง ท่านทอดทิ้งเธอแล้วเลือกแม่เลี้ยงทั้งๆ ที่เธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาแท้ๆ อยากรู้จริงๆ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมายี่สิบปี พ่อเคย ‘รัก’ ลูกสาวคนนี้บ้างไหม ทำไมถึง ‘ขาย’ เธอให้กับคนลามกจกเปรตอย่างเขา “พ่อกับแม่ของฉันวางแผนมาดีจังเลยนะคะ อึก!” แล้วเธอก็ยกมือปาดเช็ดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนสองแก้มนวลทิ้งด้วยความเจ็บปวดใจ เธอรู้แล้วว่าตอนนี้เธอถูกพ่อที่ให้กำเนิดทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เธอก็แค่ ‘สินค้า’ ที่ท่านนำมาใช้หนี้เท่านั้นเอง “มันก็เป็นแบบนี้แหละ บนโลกนี้ไม่มีใครรักและหวังดีกับเราจริงๆ หรอก แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังหักหลังเรา ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงไปเตรียมมื้อเช้า” “แล้วกระเป๋าตังค์กับมือถือฉันอยู่ไหน อยู่กับคุณไหมคุณคินทร์?” ตอนนี้เธอได้แต่บอกตนเองให้เข้มแข็ง เธอจะอ่อนแอไม่ได้ เธอยังต้องมีชีวิตต่อไปและทำงานมาไถ่ตัวเองจากคนต่ำทรามตรงหน้า “เดี๋ยวฉันคืนให้ตอนทานข้าว เดี๋ยวฉันจะไปส่งทำงานเองวัน

“นอกจากพ่อที่จากไปและคุณตาคุณยายที่จากไป ก็มีแต่นมที่ใส่ใจผม ขอบคุณนะครับนมขิง”หากไม่ได้เกิดในตระกูลร่ำรวย เขาคงไม่ได้เป็นคินทร์อย่างทุกวันนี้แน่นอน ตอนนี้เขากับแม่เหมือนคนแปลกหน้าเข้าไปทุกวัน ท่านไม่เคยสนใจเขา ท่านจะโทรหาหรือมาหาเฉพาะ ‘เงินหมด’ เท่านั้น       “จริงๆ คุณแพรรักคุณคินทร์มากนะ เพียงแต่...”       “นมหยุดพูดให้แม่สักทีเถอะ ผมรู้ว่าท่านน่ะเห็นผมเป็นแค่เครื่องผลิตเงินให้ท่าน”       “งั้นนมไปเข้าครัวก่อนนะคนดีของนม อย่าคิดมากและน้อยใจคุณแพรท่านเลยนะคะ”       “ผมจะพยายามครับ มาลีตามนมขิงไปในครัว นมครับให้เธอทำมื้อเช้าให้ผมนะ นมห้ามช่วย” เขาตอบนมของตนเองและเห็นมาลีเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดีจึงบอกสั่งเธอและแม่นมของตน       “ไปทำมื้อเช้ากันจ้ะหนูมาลี” แล้วนมขิงก็ลุกขึ้นเดิน

“เหลือแล้วไง มันไม่ได้เสียสักหน่อย เสียดายของ อร่อยขนาดนี้จะกินทิ้งกินขว้างได้ไง ฉันไม่ถือและไม่รังเกียจของเหลือจากปากเมียตัวเองหรอกนะมาลี” แล้วคินทร์ก็ใช้ช้อนกับช้อนส้อมเธอตักทานข้าวในจานที่เหลือของมาลี       มาลีมองดูคนถ่อยทานข้าวที่เหลือจากตนเองพร้อมยื่นมือหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบดื่มมองเขาไปด้วย และนึกถึงคำที่เขาเรียกตนเองว่า ‘เมีย’ เขาพูดออกมาง่ายดายเสียจริง ไม่มีสะดุดหรือฉุกคิดแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เขาพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งๆ ที่เธอและเขาเพิ่งเคยเจอกันสองครั้งเอง และก็ไม่ได้เริ่มด้วยดีด้วย ยิ่งเห็นก็ยิ่งสงสัยและอยากรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของคินทร์เป็นยังไงกันแน่ บางครั้งก็เหมือนจะ ‘ดี’ บางครั้งก็เหมือนจะ ‘ร้าย’ เป็นเจ้าหนี้หน้าเลือด แต่บางทีก็ ‘อ่อนโยน’ กับเธอจนเธอปรับตัวตามไม่ทัน สรุปแล้วผู้ชายคนนี้เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ หากแค่ต้องการมี ‘เซ็กซ์