Ang pagsubok sa isang manggagamot

TATLO

“Hindi."

Bahagyang nabawasan ang ngiti ni Farida. “Sabi ko, lumuhod ka.”

Dahan-dahan ko siyang tiningnan, ang pagod ay biglang bumalot sa akin nang labis na halos matawa na naman ako. “Ninakaw mo ang seremonya ko, ang aking kabiyak, ang aking titulo, at ngayon gusto mo rin ang aking dignidad?” Inihilig ko ang aking ulo. “Sakim.”

Isang matalim na bulong ang kumalat sa buong silid.

Tumigas ang mga mata ni Farida. “Mag-ingat ka sa iyong dila.”

“Oh, ngayon mahalaga na ba natin ang kagandahang-asal?” mahina kong tanong. “Naglagay ako ng mga buto nang walang anesthesia,” masayang sabi ko. “Nanganak ako ng mga punggok sa hatinggabi. Naupo kasama ang mga naghihingalong lalaki para hindi sila tumawid nang mag-isa.” Inihilig ko ang aking ulo nang eksakto sa paraan ng kanyang pagyuko. “Hindi ako lumuluhod para sa mga taong hindi pa nagdugo para sa kahit ano sa kanilang buhay.”

“Mga matatapang na salita,” mahinang sabi ni Farida, “para sa isang taong nakatayo sa isang puddle.”

“Matapang na upuan,” tugon ko, “para sa isang taong hindi karapat-dapat.”

Mariing tumikhim ang isang matanda. "Luna Farida, humihingi kami ng paumanhin para sa —"

Natawa ako nang malakas dahil doon. "Humihingi ka ng paumanhin sa kanya?" Hindi makapaniwalang tumingin ako sa paligid ng silid. "Ako ang nakatayo rito na basang-basa at inakusahan ng pagpatay at ikaw naman ang humihingi ng paumanhin sa kanya?"

Walang sumagot, at ang katahimikang iyon ang nagsabi sa akin kung saan eksaktong nakapuwesto ang katapatan ng lahat.

Humarap ako sa kanya at iniunat ang aking mga kamay. "Sige, ayos lang. Sabihin ang iyong ebidensya. Pangalanan ang iyong mga saksi. Simulan na natin. Ibigay mo sa akin ang pagdinig na nararapat sa akin." Dahan-dahan kong inilibot ang aking tingin sa paligid ng silid. "O ang due process ba ay para lamang sa mga taong napagpasyahan mo nang inosente?"

Katahimikan.

Isa pang elder ang dahan-dahang tumayo mula sa kanyang upuan, ang buong silid ay tumahimik kasama niya.

"Reylap Stark ng Emerald Diamond Pack," pormal niyang panimula, "ikaw ay inakusahan ng pagbibigay ng wolfsbane habang ginagamot si Elder Koran, na nagresulta sa kanyang pagkamatay. Dito ka kinasuhan ng pagpatay, pang-aabuso sa awtoridad ng manggagamot, at pagtataksil sa neutralidad ng manggagamot."

Umalingawngaw ang mga salita sa silid.

“Wolfsbane.” Tiningnan ko nang diretso ang matanda. “Isa akong siruhano. Walong taon na akong siruhano. Alam mo ba kung ano ang nagagawa ng wolfsbane sa isang katawan sa antas ng selula?” Hindi ko na hinintay ang sagot niya. “Alam ko. Kaya nga hindi ko ito hinawakan, niresetahan, o itinago sa loob ng sampung talampakan mula sa aking medical bag.” Sandaling tumigil ako. “Sinumang sumulat ng ulat na iyon ay hindi pa nakakakilala ng tunay na manggagamot.”

Humarap ako kay Malik, hindi na makayanan. “Ilang oras,” sabi ko, garalgal ang boses. “Nawala ako nang ilang oras, Malik. Umalis ako kaninang umaga bilang iyong kasama at bumalik para hanapin siya sa aking lugar.” Tumawa ako, ngunit walang nakakatawa doon. “Minarkahan mo siya. Kinoronahan mo siya. Ginawa mo ang lahat ng iyon sa parehong araw na dapat ay gagawin mo ito sa akin.”

Naninikip ang lalamunan ko. “Napakaliit ba ng ibig kong sabihin sa iyo na ang ilang oras at salita ng isang tao ay sapat na para burahin ang lahat?”

Wala siyang sinabi. Mas lalong nag-alab ang katahimikan kaysa sa anumang masasabi niya, dahil minahal ko ang lalaking ito. Binuo ko ang buong kinabukasan ko sa ideya niya. Tinanggihan ko ang ibang grupo, ibang pagkakataon, ibang buhay — dahil naniniwala ako sa kanya, sa amin, sa aming binubuo nang magkasama.

At sinira niya ang lahat ng iyon bago pa man ako makauwi.

"Sige, huwag kang sumagot. Hindi ko kailangang malaman, pero tingnan mo lang ako," bulong ko, habang may mga bagong luhang nagliliyab sa gilid ng aking mga mata at kinasusuklaman ko ang mga ito, kinasusuklaman na nakikita niya ang mga ito, kinasusuklaman na pagkatapos ng lahat ay mayroon pa rin siyang kapangyarihang pabagsakin ang mga ito. "Sabihin mo sa akin na naniniwala ka rito. Sabihin mo sa akin na walong taon mo nang tiningnan kung sino ako at nagpasya kang kaya kong pumatay." Nanginginig akong huminga. "Ano ang sinabi niya sa iyo, Malik? Ano ang nasabi niya na sulit sa lahat ng ito?"

Matagal niyang tinitigan ang aking mga mata, pagkatapos ay umiwas ng tingin. "Hindi ito tungkol sa sinabi sa akin ng sinuman," angil niya.

"Kung gayon, ano ang tungkol dito?" mariin kong sigaw.

Tumigas ang ekspresyon ni Malik. "Magsasalita ka nang may paggalang."

Napatitig ako sa kanya nang hindi makapaniwala. "Nang may paggalang?" ulit ko. "Pinalitan mo ako bago pa man ako makauwi."

Maingat na lumipat si Farida sa tabi niya, ngunit hindi ko na siya pinansin nang lubusan sa pagkakataong ito dahil kung titingnan ko siya nang matagal, talagang natatakot akong baka sumugod ako sa kabila ng silid.

Sa halip, nanatili akong nakatutok sa aking mga mata kay Malik.

"Kaninang umaga, tinawag mo akong kinabukasan mo," sabi ko, ang aking paghinga ay hindi pantay na ngayon. "Pagkalipas ng ilang oras, umuwi ako na inakusahan ng pagpatay at bigla siyang umupo sa tabi mo na nakasuot ng pwesto ko na parang bagay sa kanya."

"Walang kinalaman 'yan sa paglilitis na ito," malamig na sagot ni Malik.

"May kinalaman 'yan sa paglilitis na ito!" sumabog ako.

Ang lakas ng sarili kong boses ay nagulat kahit ako.

Natawa ako nang nanginginig pagkatapos, hinihila ang isang kamay sa aking basang buhok bago tumingin pabalik sa konseho. "Hindi mo ba nakikita kung gaano ito kabaliw? Ang tiyempo pa lamang ay dapat na magdulot sa iyo ng pagdududa."

“Nagsasalita na ang ebidensya,” sagot ng isang matanda.

“Anong ebidensya?” tanong ko agad. “Dahil sa ngayon, puro tsismis lang na nagkukunwaring awtoridad ang naririnig ko.”

Hindi komportable ang ilang tao.

Nanatiling hindi natinag si Malik. “Ikaw ang huling manggagamot na itinalaga kay Elder Koran.”

“Oo, dahil trabaho ko iyon!” singhal ko. “Alam mo ba kung ilang pasyente na ang nagamot ko? Kung sapat na ang pagiging malapit para mahatulan ang isang tao, binabati kita, bawat manggagamot sa kahariang ito ay suspek na ngayon.”

Bumuntong-hininga nang mahina si Farida na parang pinagpapawisan ko siya. “Nagiging emosyonal ka na.”

Dahan-dahan akong humarap sa kanya. “Alam mo ba? Emosyonal ako.” Nanginig ang boses ko sa kabila ng pagsisikap kong pakalmahin ito. “Dahil pinalitan ako ng kaibigan ko ng kapatid ko habang tinatawag ako ng barkada ko na mamamatay-tao, at kahit papaano ay inaasahan pa rin akong tumayo rito nang magalang habang sinisira ninyo ang buhay ko.”

Tiningnan ako ni Farida nang matagal, pagkatapos ay ngumiti. “Alam mo,” malumanay niyang sabi, “Sa tingin ko ito ang unang tapat na bagay na nakita mo mula sa iyo sa loob ng maraming taon.”

Napakunot ang noo ko. “Anong ibig sabihin niyan?”

“Ibig sabihin,” maayos niyang pagpapatuloy, “lagi mong itinatago kung ano talaga ang tunay mong pagkatao sa likod ng akto ng manggagamot na iyon. Kalmado. Maamo. Walang pag-iimbot.” Mahinang tumawa siya. “Pero ang malulupit na tao ay kadalasang mahusay magpanggap na may pakialam.”

Umiba ang takbo ng silid.

Naramdaman ko agad ang maliit na pagbabago sa kapaligiran kapag may mga taong gustong maniwala sa isang bagay na pangit.

Umiikot ang sikmura ko.

Ikiniling ni Farida ang kanyang ulo. “Palagi mo itong nasa loob, Rey. Sa palagay ko ay wala sa amin ang nakakaalam kung gaano ka kadelikado hanggang ngayon.”

May kung anong pumutok sa loob ko nang napakabilis na hindi ko man lang naramdaman na nangyari iyon. Isang segundo ay nakatayo ako roon, at sa sumunod na sandali, gumagalaw na ako.

“Ikaw na aso—”

Sumabog ang mga hingal sa silid habang sumusugod ako patungo sa kanya, ang purong galit at dalamhati ay nagsalpukan nang napakalakas na hindi na ako makapag-isip nang maayos. Napaatras si Farida nang may gulat na tunog, at muntik ko na siyang maabutan bago may yumakap sa akin nang malakas.

Si Malik pala!

Kumapit ang kamay niya sa braso ko, at bago ko pa namalayan, malakas na sumalpok ang katawan ko sa sahig na bato kaya napigilan ko ang hininga ko.

Diyos ko. Inihagis niya ako!

Umabot ang sakit sa balikat ko, at walang tigil ang pag-agos ng luha sa mga mata ko.

Sumigaw ang kwarto.

“Sinalakay niya ang Luna!”

“Kontrolin mo siya!”

“Hindi siya matatag!”

Kumabog ang pulso ko. Sa isang iglap, hindi ako makahinga nang maayos. Nakahiga lang ako roon at tulala, bawat segundo ay pinupuno ng luha ang mga mata ko, nakatitig sa bato sa ilalim ko habang ang kahihiyan ay nag-aalab sa buong katawan ko kaya naduduwal ako.

Pagkatapos ay tumingala ako at nakita si Malik na nakatayo sa ibabaw ko, binabantayan si Farida mula sa akin.

Nawalan ako ng malay dahil sa realisasyon. “...Inihagis mo ako,” bulong ko, nang may matinding galit.

Nanatiling malamig ang ekspresyon ni Malik. “Pinilit mo ang kamay ko.”

Lumunok ako nang malalim at dahan-dahang itinulak ang sarili ko patayo, ang isang kamay ay banayad pa ring nakadikit sa tiyan ko bago ko ito pinilit na palayo. Tila walang nakapansin maliban kay Farida, na ang mga mata ay sandaling pumikit pababa bago halos hindi mahahalata ang pagkibot.

Gumapang ang takot sa aking lalamunan. Tatlong linggo ko pa lang nalaman. Wala pa nga akong oras para magdesisyon kung paano ko sasabihin sa kanya. May bahagi sa akin na gusto na maging perpekto ito.

Pero..ngayon? Hindi ko alam kung ano ang magiging kapalaran namin. Pinunasan ko ang aking mga luha gamit ang nanginginig na mga kamay.

Biglang tumayo ang isang matanda. "Ang pag-uugaling ito ay isa pang patunay ng kawalang-tatag—"

Bumukas nang malakas ang mga p***o ng silid, at lahat ay biglang napalingon.

Isang babae ang lumitaw sa may pintuan. Siya ay matanda, maliit at naglalakad na may bahagyang panginginig sa kanyang mga kamay na nagpapamukha sa kanya na hindi siya nakakasakit, at nakilala ko agad siya.

Siya si Maya, ang nagtitinda ng halamang gamot mula sa palengke. Bumili ako ng feverroot sa kanya nang dalawang beses, marahil tatlong beses, palaging nagmamadali, palaging papunta sa isang taong nangangailangan sa akin.

Hindi niya ako tiningnan nang pumasok siya, at iyon pa lang ay sinabi ko na ang lahat.

Itinuro siya ng matanda. "Ipahayag ang iyong patotoo."

Patotoo?? Ano??

Pinagsalikop ni Maya ang kanyang mga kamay at nagsalita sa sahig. "Lumapit siya sa akin. Ilang linggo na ang nakalipas, sinasabing kailangan niya ng isang bagay na malakas." Tumigil siya. "Alam ko kung sino siya. Isang respetadong manggagamot. Kaya nagtiwala ako sa kanya."

"Tama," maingat kong sabi. "Bumili ako ng feverroot —"

"Humingi siya ng wolfsbane," mahinang sabi ni Maya.

Sumigaw ang silid.

"Kasinungalingan iyan." Naputol ang boses ko sa ingay. "Humingi ako ng feverroot at Boneset.. Hindi ko pa kailanman —"

"Sinabi ko sa kanya na hindi ko na ito ginagawa," patuloy ni Maya, hindi pa rin tumitingin sa akin. "Pero bumalik pa rin siya. Patuloy na nagtatanong." Sa wakas ay tumingala siya, at basa ang kanyang mga mata sa paraang kinatatakutan ako. "Pinagkatiwala ko sa kanya ang aking mga apo. Pinagaling niya ang aking bunsong anak na lalaki." Nabasag ang kanyang boses nang tama ang hudyat. "At ginamit niya ang tiwalang iyon para makuha ang gusto niya mula sa akin."

Ang katahimikang sumunod ay ang pinakamalakas na bagay na narinig ko. Hindi..hindi!

Hindi ito nangyayari.