Ang mga Pintuan ay Nagsasara

Ang Pananaw ni Reylap

Narinig ko ang musika bago pa man ako makarating sa mga gate, at alam kong isa itong pagdiriwang. Naririnig ko ang mga tambol at boses at ang partikular na uri ng kagalakan na nararamdaman sa buong bakuran ng grupo kapag may magandang balita, at sa isang walang kabuluhan at hingal na segundo ay gumaan ang loob ko, dahil inakala kong para sa akin iyon.

Akala ko nagsimula na si Malik nang wala ako, na sabik na sabik siyang simulan ang aming gabi kaya hindi na siya naghintay, at nakangiti na ako habang binibilisan ko ang aking lakad at tinawag ang mga guwardiya.

"Buksan ninyo ang gate. Huli na ako, at kung magrereklamo si Malik, pareho ko kayong sinisisi." Ngumisi ako.

Wala sa kanilang dalawa ang gumalaw.

Bahagyang nawala ang ngiti sa aking mukha.

Bumagal ako. "...Ang cute. Ngayon buksan ninyo ang gate."

Wala.

Tumigil ako sa paglalakad. "Narinig mo ba ako?"

"Narinig ka namin," sabi ng una. "Hindi ka pinapayagang pumasok."

Nawala ang ngiti. "Pasensya na — ano?"

"Bawal pumasok." Wala man lang siyang disenteng magmukhang hindi komportable tungkol dito. "Iyan ang mga utos namin."

Tiningnan ko siya nang matagal, pagkatapos ay sa gate, pagkatapos ay bumalik sa kanya, dahil tiyak na ito ay isang uri ng pagkakamali. Tama ba??"Ako si Reylap Stark. Dito ako nakatira. 'Yung musika diyan?" Itinuro ko ang kanyang balikat. "Iyan ang seremonya ko. Buksan mo na ang gate na ito bago ko masigurong pagsisihan mo ang araw na itinalaga ka sa pwestong ito."

Tumigas ang panga ng guwardiya ngunit hindi siya gumalaw.

Naku, nakakabaliw ito.

At doon ko narinig ang mga yabag at lumingon ako para makita si Roman na naglalakad papunta sa akin. Si Roman, ang enforcer ni Malik, ay lumilitaw lamang sa mga sitwasyon na may kinalaman sa awtoridad ng grupo o pagpapatupad.

"Roman." Huminga ako nang maluwag. "Sabihin mo sa kanila na papasukin ako."

Huminto siya sa harap ko at walang sinabi nang ilang segundo.

Natigilan ako. "Roman. Anong nangyayari?"

"Ipinatawag ka sa konseho," sabi niya. "Kasong kriminal."

Ang mga salita ay bumagsak na parang mga batong nahuhulog sa tubig na payapa. "Na-interview na ako sa Dark Moors. Isa itong pagkakamali —"

"Hindi ito pagkakamali. Huwag kang mag-ilusyon."

"Kung gayon, hayaan mong makausap ko si Malik. Ngayon na. Dalhin mo siya rito."

Ngumisi si Roman. "Hindi siya available."

"Kaibigan ko siya, si Roman. Palagi siyang available para sa akin."

"Hindi ngayong gabi," mahina niyang sabi.

Hinawakan ni Roman ang braso ko at hinayaan ko siya, dahil parang walang saysay ang pakikipaglaban sa gate kapag si Malik ay nasa loob at maaari ko pa ring ayusin ito kung maaabot ko lang siya.

Dumaan kami sa gilid na pasukan at nanatili akong nakatingin sa unahan, pinanatili ang aking paghinga nang maayos, paulit-ulit na sinasabi sa sarili ko na ito ay isang hindi pagkakaunawaan na matatapos sa loob ng sampung minuto.

Pagkatapos ay dumaan kami sa malaking bintana ng bulwagan.

Hindi ko talaga alam kung ano ang nagpatingin sa akin, ngunit ginawa ko at ang nakita ko sa kabilang panig ng salamin na iyon ay tuluyan akong napahinto kaya't lumakad si Roman ng dalawang hakbang paabante bago niya namalayan na hindi ako gumagalaw.

Malik at Farida.

Nakasuot siya ng puti, ang puti ko, ang kulay na pinili ko para sa gabing ito, at ang mga kamay niya ay nasa mukha niya na parang isa siyang mahalagang bagay, na parang hindi niya matiis na ilayo ang tingin, at ang ulo niya ay nakayuko patungo sa leeg niya nang may mabagal at lambing ng isang lalaking lubos na umiibig.

Minarkahan niya siya!

Ang parehong leeg…ang parehong posisyon. Lumipad ang kamay ko papunta sa sarili kong leeg nang hindi nag-iisip, hinahanap ng mga daliri ang maliit na markang idinikit niya sa mga labi niya tatlong buwan na ang nakalilipas sa dilim, ang ibinigay niya sa akin nang palihim bago pa kami maghanda para sa anumang bagay, at naroon pa rin ito, mainit sa ilalim ng aking mga daliri, akin pa rin.

O iyon ang naisip ko.

"Hindi." Napunit ang mga salita mula sa akin. "Hindi, iyon — hindi iyon —"

"Reylap." Humigpit ang kamay ni Roman sa braso ko.

"Tumabi ka sa akin." Humiwalay ako at idiniin ang aking kamay sa salamin nang hindi nag-iisip, na parang kaya kong abutin ito, na parang mapipigilan ko ang nangyayari na. "Iyan ang seremonya ko. Iyan ang — Malik!" Naputol ang pangalan niya bago ko pa ito mapigilan. "MALIK!"

Hindi siya tumingala o nag-alangan. Pero si Farida nga. Dumausdos ang mga mata niya patungo sa bintana at nakita ang akin sa salamin, at ngumiti siya nang may kasiyahan.

Pagkatapos, bumaba ang maitim niyang mga mata sa tiyan ko, bago muling bumangon.

Hinila ako ni Roman palayo bago pa ako makasigaw muli at hinayaan ko siya sa pagkakataong ito dahil tumigil na sa paggana nang maayos ang mga binti ko, at wala na akong magagawa tungkol dito mula sa maling bahagi ng salamin.

Nilabanan ko ang mga luhang nagbabadyang kumawala sa aking mga mata at nabigo ako.

Hindi ko kailanman tinanggihan ang grupong ito. Ni minsan sa walong taon. Bawat panawagan, bawat emergency, bawat batang nilalagnat sa kalagitnaan ng gabi, palagi akong pumupunta. Pumupunta ako dahil ito ang aking tahanan at sila ang aking mga tao at itinayo ko ang lahat ng aking pagkatao sa loob ng mga pader na ito.

At alam iyon ni Malik. Alam na alam niya kung ano ang kanyang tatanggapin nang ilagay niya si Farida sa aking lugar.

Iginiya ako ni Roman pasulong at doon ako natagpuan ng mga tao.

Nagsimula ito sa isang boses.

"Ayan na siya."

Sumunod ay isa pa. Pagkatapos ay isa pa. At biglang ang daan sa unahan ay puno ng mga mukhang kilala ko, mga mukhang pinagaling ko, mga batang iniligtas ko mula sa bingit ng kamatayan — at wala ni isa sa kanila ang tumingin sa akin na parang ako na ang taong iyon.

"Mamamatay-tao!"

May tumama sa gilid ng aking balikat at sumabog. Dumulas ang bulok na itlog sa harap ng aking amerikana.

Naamoy ko ang amoy pagkalipas ng ilang segundo. Ilang tao ang napanganga. May tumawa nang kinakabahan.

"Mamamatay-tao!"

"Umalis ka sa aming bag!"

Tumigil ako sa paglalakad. Hinila ako ni Roman pasulong ngunit nakalimutan ng aking mga paa kung paano gumalaw dahil nakatingin ako sa isang babae malapit sa harap ng karamihan, si Sera, na ang anak na lalaki ay ipinanganak ko dalawang taglamig na ang nakakaraan gamit ang aking mga kamay nang hindi dumating ang komadrona sa oras.

Kung nakakagaan ng loob ko, wala siyang inihagis. Pero hindi rin niya pinigilan ang taong nasa tabi niya.

Hinila ako ni Roman paharap. "Tuloy lang."

Hindi nila ako pinaalam. Hindi na nila kailangan dahil lahat ng tao sa silid na iyon ay nakaharap na sa p***o nang itulak ako ni Roman papasok, at ang pagkakita sa akin, basang-basa, nanginginig, at nawalan ng dignidad na kasama ko sa pagpasok sa grupong ito, ay tila nakapagbigay-kasiyahan sa lahat.

Nakatayo ako sa gitna ng silid na iyon at tiningnan silang lahat. Mga matatandang tinawag ako sa pangalan. Mga mandirigma na ang mga sugat ay tinakpan ko gamit ang sarili kong mga kamay. Mga miyembro ng grupo na nagpadala ng kanilang mga anak sa akin noong gabing iyon at nagtiwala sa akin na ibabalik sila.

Wala ni isa sa kanila ang umiwas ng tingin dahil sa hiya.

At pagkatapos ay natagpuan ko si Malik. Nakatayo siya sa harap ng silid, si Farida ay komportableng nakaupo sa tabi niya, at nakatingin siya sa akin nang may malamig at walang ekspresyon na nagpakuba sa dibdib ko.

Bakit siya nandito??

"Malik." Lumabas ang pangalan niya sa akin, pilit. "Pakiusap."

Wala siyang sinabi.

Tumingin si Farida at tumingin sa akin na parang basura ako.

Tumikhim ang isang matanda. "Reylap Stark. Nakatayo ka sa harap ng konsehong ito na inakusahan ng pagpatay kay Elder Koran sa pamamagitan ng sinasadyang pangangasiwa kay Wolfsbane." Tumigil siya. "Paano ka tutugon?"

Naghintay ang silid.

Muli kong tiningnan si Malik, hinihiling na itigil niya ito, na tumayo, na maging ang lalaking inakala kong kilala ko, ngunit tumingin lang siya pabalik sa akin gamit ang mga matang walang laman at walang sinabi.

Nabasag nito ang natitira sa akin.

Itinaas ko pa rin ang aking baba.

"Sumasagot ako," dahan-dahan kong sabi. "sa pamamagitan ng pagsasabi sa bawat tao sa silid na ito na may nagsisinungaling. At bago matapos ito —" hinanap ng aking mga mata si Farida at nanatili roon, "— malalaman ng lahat kung sino talaga."

Unti-unting lumawak ang ngiti ni Farida, at nang sa wakas ay nagsalita siya ay napakahina ng kanyang boses, napakatamis, na marahil ay inakala ng kalahati ng silid na mabait siya.

"Bakit hindi ka magsimula sa pagyuko sa iyong Luna?" Ikiniling niya ang kanyang ulo, ang maitim na mga mata ay nakatingin sa akin. "Hindi mo ako kayang respetuhin nang tama, 'di ba, Rey? Kahit noong mga bata pa tayo." Bumuntong-hininga siya na parang tunay na ikinalulungkot niya. "Palagi kong iniisip na selos lang iyon."

Tunay na tahimik ang silid.

Nagsimulang tumunog ang aking mga tainga. Luna? Ngayon ko lang napagtanto na ang seremonya ay nagsimula na bago pa ako dumating at tapos na. Habang kinakaladkad ako ni Roman sa sarili kong bakuran na may bulok na itlog sa aking amerikana, si Farida ay nasa bulwagan na iyon na nagiging lahat ng dapat kong maging.

At pagkatapos ay pumunta siya rito para panoorin akong mahulog.

"Natapos mo na ang seremonya," mahina kong sabi, "at may lakas pa rin ng loob na pumunta rito."

Ngumiti siya. "Bakit hindi ako? Ang pinakamagandang bahagi ay palaging ganito. Ngayon, lumuhod ka, ate. At halikan mo ang aking mga paa.”

Agad na nanikip ang aking lalamunan.