All Chapters of ทัณฑ์สวาทจักรพรรดิมืด: Chapter 51 - Chapter 60

เปรี้ยง!เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องพร้อมกับสายฟ้าที่แลบปลาบ สาดแสงสว่างวาบไปทั่วเพนต์เฮาส์ที่มืดมิด เสิ่นเหยียนเฉินยืนอยู่ตรงระเบียงท่ามกลางสายฝนที่สาดกระหน่ำ เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำเปียกชุ่มแนบลู่ไปกับมัดกล้ามเนื้อแกร่ง ดวงตาของเขาจ้องทะลุกระจกเข้ามา จับจ้องไปที่หลินอวี่ซินราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะเขาไม่ได้ใช้ปืนระเบิดกระจก หรือใช้กำลังพังเข้ามา… ชายหนุ่มเพียงแค่ยกสมาร์ตโฟนในมือขึ้นมากดรหัสผ่านเพียงไม่กี่ตัวคลิก… วืดดด…ประตูกระจกนิรภัยที่ควบคุมด้วยระบบสมาร์ตโฮม ซึ่งหลินอวี่ซินมั่นใจนักหนาว่าแฮกเปลี่ยนรหัสไปแล้ว กลับเลื่อนเปิดออกอย่างง่ายดาย ลมพายุและสาดฝนพัดกรรโชกเข้ามาในห้อง หอบเอากลิ่นอายของความตายและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ จากตัวเขาเข้ามาด้วย"อย่าขยับ!" หลินอวี่ซินตะโกนลั่น มือทั้งสองข้างกำปืนพกเล็งตรงไปที่หน้าอกของเขา ปลายกระบอกปืนสั่นระริก "ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันยิงคุณแน่ เสิ่นเหยียนเฉิน!"เสิ่นเหยียนเฉินชะงักฝ่าเท้า เขาเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก แทนที่จะหยุด ชายหนุ่มกลับก้าวเดินเข้ามาในห้องอย่างช้า ๆ รองเท้าคอมแบทสีดำเหยียบย่ำลงบนพรมหรูหรา ทิ้ง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีทึบเข้ามาตกกระทบเตียงนอนคิงไซส์ หลินอวี่ซินสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้นมา ลมหายใจของเธอหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งหนีจากฝันร้าย แต่เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงด้วยศิลปะยุโรปคลาสสิก… เธอก็ตระหนักได้ว่า ฝันร้ายของจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากเสื้อผ้าเปียกชุ่มของเธอถูกเปลี่ยนเป็นชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ รอยช้ำที่ข้อมือจากการถูกบีบเมื่อคืนยังคงปรากฏชัดเจน หญิงสาวรีบก้าวลงจากเตียง วิ่งถลาไปที่หน้าต่างกระจกบานยักษ์สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ตึกระฟ้าของมหานคร แต่เป็นผืนน้ำทะเลสีครามที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ไร้ซึ่งเกาะแก่ง ไร้ซึ่งเรือประมง มีเพียงขอบฟ้าที่เวิ้งว้างว่างเปล่า คฤหาสน์หลังนี้ตั้งอยู่บนหน้าผาสูงชัน และเบื้องล่างนั้นคือโขดหินแหลมคมที่เกลียวคลื่นซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ริมกำแพงหินรอบคฤหาสน์ มีชายชุดดำถือปืนกลเดินลาดตระเวนอย่างแน่นหนาที่นี่คือ 'อีเดน'… กรงทองกลางมหาสมุทรที่ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง! หลินอวี่ซินกัดริมฝีปากแน่น เธอหมุนตัววิ่งไปที่ประตูห้องนอน จับลูกบิดหมุน… มันไม่ได้ล็อค หญิงสาวผลักประตูออกไป

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนหรูหรา เสิ่นเหยียนเฉินลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียง แต่พื้นที่ข้างกายกลับว่างเปล่า ผ้าห่มเย็นชืดบ่งบอกว่าคนตัวเล็กที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ ลุกออกไปนานแล้วพยัคฆ์ร้ายดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาฉายแววระแวดระวัง หรือว่าหลินอวี่ซินจะแอบลอบเข้าไปในศูนย์บัญชาการใต้ดินเพื่อแฮกระบบ หรือเธอกำลังวางแผนขโมยเรือหลบหนี สัญชาตญาณความโหดเหี้ยมที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมาเมื่อคืน ต้องทำให้เธอเริ่มเคลื่อนไหวลงมือแน่ ๆชายหนุ่มรีบคว้าปืนพกใต้หมอน สับเท้าเดินแกมวิ่งออกจากห้องนอน พุ่งตรงไปที่ห้องโถงใหญ่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนปัง!เสิ่นเหยียนเฉินถีบประตูห้องอาหารเปิดออกกว้าง ปืนในมือยกขึ้นเตรียมพร้อมปะทะ!"อวี่ซิน! คุณอยู่ไห—"คำพูดของซาตานร้ายถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ภาพตรงหน้าทำเอาสมองของบอสใหญ่แห่งโลกมืดถึงกับประมวลผลไม่ทัน และเกือบจะทำปืนลั่นใส่เท้าตัวเองณ กลางห้องอาหารหินอ่อนที่เคยเต็มไปด้วยความเงียบขรึมและกดดัน บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนยสดและวานิลลาหลินอวี่ซินในชุดเดรสสีขาว นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะ ในมือถือไม้บรรทัดเหล็กยาวหนึ่งฟุต สายตาของเ

ค่ำคืนบนเกาะอีเดนถูกย้อมด้วยแสงไฟสีส้มทองจากแชนเดอเลียร์คริสตัลที่สว่างไสวไปทั่วคฤหาสน์ โถงจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นลานกามารมณ์อันวิจิตรตระการตา โต๊ะอาหารยาวเหยียดเต็มไปด้วยไวน์ชั้นเลิศและอาหารหรูหรา เหล่าบอดี้การ์ดและมือสังหารในชุดสูทสีดำยืนเรียงรายอยู่รอบห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่บันไดหินอ่อนกว้างกลางโถง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องกังวานหลินอวี่ซินก้าวเดินลงมาจากบันได ในชุดเดรสผ้าไหมสีแดงสดที่เว้าลึกอวดแผ่นหลังขาวเนียน กระโปรงผ่าสูงถึงต้นขาเผยให้เห็นเรียวขายาวสลวยทุกย่างก้าว ริมฝีปากถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงเลือดนก ผมลอนยาวสยายปรกไหล่ เธอสวยงาม เย้ายวน และอันตรายราวกับดอกกุหลาบอาบยาพิษเสิ่นเหยียนเฉินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมตัวใหญ่ที่หัวโต๊ะราวกับราชา นัยน์ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เปลวไฟแห่งความปรารถนาลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่อาจปิดบัง เขาเหยียดยิ้ม ยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้า ๆ ขณะมองดู 'เหยื่อ' เดินเข้ามาหาที่ตะแลงแกง"งดงามมาก… ภรรยา" เขาเอ่ยชมเสียงพร่า เมื่อหลินอวี่ซินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มวางแก้วไวน์ลง ก่อนจะคว้าข้อมือบางและออกแรงกระชากร่างของเธอให้ล

ความมืดมิดกลืนกินเรือบรรทุกสินค้า 'เลอเวียธาน' อย่างเต็มรูปแบบ มีเพียงเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดกระแทกตัวเรือดังก้องวังเวงราวกับเสียงกลองแห่งความตาย ในห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ร้อนอบอ้าว หลินอวี่ซินไม่มีเวลามานั่งสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่าประตูที่ถูกปลดล็อกจะต้านทานทหารรับจ้างที่กำลังคลั่งแค้นได้ไม่เกินสามนาทีหญิงสาวคว้าปืนพกและวิทยุสื่อสารที่ขโมยมาเหน็บไว้ที่เอว ก่อนจะกระโดดเหยียบโต๊ะคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปกระชากตะแกรงเหล็กของช่องแอร์บนเพดานออก ร่างบางตวัดตัวปีนขึ้นไปในท่อระบายอากาศแคบ ๆ อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุดปัง! โครม!วินาทีเดียวกับที่เธอเก็บขาเข้าไปในท่อ ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ถูกถีบพังครืนเข้ามา ลำแสงจากกระบอกไฟฉายนับสิบสาดส่องไปทั่วห้อง"มันไม่อยู่ที่นี่! นังนั่นหนีไปแล้ว" เสียงทหารรับจ้างตะโกนลั่น"บอสสั่งให้จับเป็น กระจายกำลังออกไป! ปิดตายทางขึ้นดาดฟ้าเรือทุกจุด ไล่ต้อนมันลงไปที่ระวางบรรทุกสินค้าชั้นล่างสุด มันหนีไปไหนไม่ได้หรอก เรือลำนี้เป็นอัมพาตไปแล้ว" กัปตันบอริสสั่งการด้วยความเกรี้ยวกราดหลินอวี่ซินกลั้นหายใจ ค่อย ๆ คลานฝ่าฝุ่นและหยากไย่ไปตามท่อแอร์อันมืดมิด เสียงฝีเท้าหนักตึงตั