แสงสีเทาหม่นของรุ่งอรุณสาดส่องลอดลูกกรงหน้าต่างเข้ามาในห้องสันทนาการพิเศษ พายุฝนข้างนอกสงบลงแล้ว เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบหน้าผาหินของเกาะแบล็กเกตส์ เสิ่นเหยียนเฉินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความว่างเปล่าในอ้อมแขน ไออุ่นและกลิ่นหอมประจำตัวของหลินอวี่ซินจางหายไปแล้ว พยัคฆ์ร้ายผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปทั่วห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่มุมเคาน์เตอร์บาร์หลินอวี่ซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูง เสื้อเชิ้ตคอเต่าและเสื้อโค้ทตัวยาวของเธอถูกสวมกลับเข้าไปอย่างเรียบร้อยและมิดชิด หญิงสาวนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำที่ชงจากเครื่องชงอัตโนมัติในห้อง เธอจ้องมองเขาด้วยความเยือกเย็นและสงบนิ่ง… สงบนิ่งเสียจนน่าขนลุกเธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เธอเพียงแค่นั่งมองดูเขานอนหลับ… มองดูซาตานร้ายทิ้งคราบความอำมหิต กลายเป็นเพียงผู้ชายที่โหยหาความอบอุ่นอย่างน่าสมเพช"ตื่นแล้วหรือคะ…" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ไร้ร่องรอยของความหวาดกลัวเหมือนเมื่อคืน "แปดโมงสิบห้านาทีแล้ว… หมดเวลา 'ค้างคืน' ของฉันแล้วค่ะ ประธานเสิ่น"เสิ่นเหยียนเฉินหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างในตัวของหลินอวี่
Last Updated : 2026-09-05 Read more