All Chapters of ทัณฑ์สวาทจักรพรรดิมืด: Chapter 31 - Chapter 40

คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นที่เคยโอ่อ่าและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา บัดนี้กลับเงียบเหงาและเยียบเย็นราวกับสุสาน หลังจากเหตุการณ์กวาดล้างผู้ช่วยหลี่และบอร์ดบริหารระดับสูงเมื่อคืน บรรดาคนรับใช้และบอดี้การ์ดที่เหลืออยู่ต่างทำงานกันอย่างเงียบเชียบราวกับไร้ตัวตน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะกลัวว่าจะกลายเป็นเหยื่ออารมณ์คลุ้มคลั่งของประธานเสิ่น แสงแดดอึมครึมของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์ 01หลินอวี่ซินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นัยน์ตาจ้องมองเงาของตัวเองในกระจก… หญิงสาวในชุดเดรสผ้าไหมสีดำเรียบหรู ลำคอระหงสวมปลอกคอแพลทินัมที่มีไฟสีแดงกะพริบ นิ้วนางข้างซ้ายสวมแหวนเพชรสีชมพูเม็ดงาม เธอเปลี่ยนจาก 'เชลย' มาเป็น 'นายหญิง' อย่างสมบูรณ์แบบ… และในขณะเดียวกัน เธอก็เปลี่ยนเสิ่นเหยียนเฉินจาก 'จักรพรรดิ' ให้กลายเป็น 'กษัตริย์ตาบอด' ที่ถูกขังอยู่ในกรงแห่งความหวาดระแวงของตัวเองภาพสะท้อนในกระจกปรากฏร่างสูงใหญ่ของเสิ่นเหยียนเฉินเดินเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทว่าความเหนื่อยล้าและรอยคล้ำใต้ตายังคงฉายชัด เขาดูซูบผอมลงไปถนัดตาภายในเวลาแค่ไม่กี่วัน เขาโน้มตัวลงมาสวมกอดเธอจากด

ความวุ่นวายในห้องประชุมใหญ่ของเสิ่นอวี้กรุ๊ปค่อย ๆ สงบลงเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจสากลเคลียร์พื้นที่และควบคุมตัวบอร์ดบริหารทั้งหมดไปสอบปากคำ กู้ข่ายก้าวเดินข้ามเศษซากเอกสารและเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาด ตรงเข้ามาหาหลินอวี่ซิน ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทสีเทาของตนออก คลุมทับลงบนไหล่บางที่กำลังสั่นสะท้านน้อย ๆ จากความตึงเครียดที่เพิ่งปะทุไปเมื่อครู่"อวี่ซิน… เธอปลอดภัยแล้วนะ"น้ำเสียงของกู้ข่ายอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความโล่งใจ เขายกมือขึ้นสัมผัสรอยถลอกเล็ก ๆ ที่หางตาของเธอซึ่งเกิดจากเศษปูนที่กระเด็นตอนเสิ่นเหยียนเฉินยิงปืนพลาดเป้า นัยน์ตาทอประกายเจ็บปวด "ฉันขอโทษที่มาช้า… ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องทนอยู่ในขุมนรกนั่นตั้งหลายวัน"หลินอวี่ซินส่ายหน้าช้า ๆ เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติของ 'แบล็กโรส' ให้กลับมามั่นคงดังเดิม "ฉันไม่เป็นไรค่ะ รุ่นพี่กู้… แผนของเราสำเร็จ เสิ่นเหยียนเฉินถูกจับแล้ว อาณาจักรของเขากำลังจะถูกทำลาย" หญิงสาวยกมือขวาขึ้น หมายจะถอด 'แหวนเพชรสีชมพู' เม็ดเขื่องที่นิ้วนางข้างซ้ายออก ทว่าทันทีที่เธอออกแรงดึง…กริ๊ก!แหวนวงนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อน! หนำซ้ำ โลหะแพลทินัมที่ซ่อนอยู่ใต้ท้องวงแหวนยังบีบรัด

ความเงียบในห้องสอบสวนพิเศษหนักอึ้งจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง หลินอวี่ซินนั่งตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวไปด้วยความยึดติดของเสิ่นเหยียนเฉิน ราวกับกำลังมองดูปีศาจที่หลุดขึ้นมาจากขุมนรก ข้อเสนอของเขาไม่ใช่แค่การต่อรอง แต่มันคือการ 'ฆ่า' ตัวตนของแบล็กโรสให้ตายทั้งเป็น และเป็นการ 'เหยียบย่ำ' หัวใจของกู้ข่ายให้แหลกสลายไปพร้อม ๆ กัน"ว่ายังไงล่ะ ภรรยา…" เสิ่นเหยียนเฉินเอียงคอ นัยน์ตาทอประกายท้าทาย "เวลาของเจ้าหน้าที่ยุโรปข้างนอกนั่นมีไม่มากหรอกนะ ถ้าคุณไม่รีบตัดสินใจ… หมายจับชื่อของคุณคงถูกปรินต์ออกมาในอีกไม่กี่นาทีนี้"อีกด้านหนึ่งของกระจกวันเวย์…กู้ข่ายยืนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เลือดสีสดไหลซึมออกมาโดยที่เขาไม่รู้สึกเจ็บ แม้กระจกบานนี้จะเก็บเสียงจากด้านนอกไม่ให้คนข้างในได้ยิน แต่ระบบลำโพงกลับถ่ายทอดทุกคำพูดของเสิ่นเหยียนเฉินออกมาให้คนข้างนอกได้ยินอย่างชัดเจน!"ไอ้ระยำเอ๊ย!" กู้ข่ายสบถลั่น ทุบกำปั้นลงบนกระจกอย่างบ้าคลั่ง "อวี่ซิน! อย่าไปฟังมัน! อย่าคุกเข่าให้มันเด็ดขาด!"เจ้าหน้าที่ DSI สองคนต้องรีบเข้ามาชาร์จตัวกู้ข่ายและดึงเขาถอยห่างออกจากกระจ

เรือนจำความมั่นคงสูงสุด 'แบล็กเกตส์' (Blackgate Penitentiary) ตั้งตระหง่านอยู่บนเกาะหินโสโครกกลางมหาสมุทรที่หนาวเหน็บ ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่หลายร้อยไมล์ ที่นี่คือสุสานคนเป็นที่คุมขังอาชญากรระดับชาติ มาเฟีย และนักโทษอุกฉกรรจ์ที่ไม่มีวันได้กลับออกไปเห็นแสงตะวัน เวลาบ่ายสองโมง ณ โรงอาหารกลางของเรือนจำบรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายของอันตราย นักโทษในชุดสีส้มกว่าสามร้อยคนกำลังนั่งทานอาหารกลางวัน ทว่าสายตาทุกคู่กลับลอบมองไปยังโต๊ะสแตนเลสตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมสุดของโรงอาหาร เสิ่นเหยียนเฉินนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังแม้จะอยู่ในชุดนักโทษซอมซ่อ และถูกตัดผมจนสั้นเกรียน แต่รังสีอำมหิตและความเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่กลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เขานั่งตักซุปข้าวโอ๊ตจืดชืดเข้าปากด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับกำลังนั่งทานไฟน์ไดนิ่งในภัตตาคารหรู"เฮ้ย! ไอ้เศรษฐีตกอับ!"เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังก้องขึ้น พร้อมกับร่างยักษ์ของ 'สการ์' (Scar) หัวหน้าแก๊งนักโทษที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแบล็กเกตส์ เดินกร่างเข้ามาหาพร้อมกับลูกสมุนหน้าเหี้ยมอีกสี่คน สการ์มีรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านตาซ้าย เขาเคยก่อคดี

เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของโกลบอล เวนเจอร์ส บินฝ่าพายุฝนและเมฆดำทะมึนที่ลอยต่ำเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก เสียงใบพัดตัดกับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องราวกับเสียงคำรามของปีศาจที่กำลังรอรับเครื่องสังเวย เบื้องหน้าของพวกเขา คือเกาะหินโสโครกสีดำทมึนที่ผุดขึ้นมากลางทะเลอันเวิ้งว้าง บนนั้นมีสิ่งปลูกสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดมหึมาที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูงลิ่วและหอคอยติดปืนกลสไนเปอร์ทุกมุมเรือนจำความมั่นคงสูงสุด แบล็กเกตส์ (Blackgate Penitentiary)หลินอวี่ซินนั่งมองภาพคุกนรกผ่านหน้าต่างกระจกที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดฝน ใบหน้าของเธอซีดเซียวแต่แววตากลับแน่วแน่ หญิงสาวสวมเสื้อคอเต่าสีดำทับด้วยเสื้อโค้ทตัวยาว กางเกงสแล็คทรงกระบอกปกปิดช่วงขาจนมิดชิด ทว่า… ทุกครั้งที่เธอขยับตัว โลหะเย็นเฉียบที่รัดแน่นอยู่รอบข้อเท้าซ้าย ก็จะส่งความเย็นวาบขึ้นมาตามไขสันหลัง เป็นเครื่องเตือนใจถึงสถานะ 'สัตว์เลี้ยง' ที่ถูกบังคับให้สวมปลอกคอชิ้นใหม่ใช่… เธอยอมสวม 'กำไลข้อเท้าแพลทินัม' เส้นนั้นมาด้วย"อวี่ซิน… เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ" กู้ข่ายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอื้อมมือมาบีบมือเธอแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวลจนแทบจะบ้าตาย "ที่นี่ม