All Chapters of Maid At Your Service:Mr.Billionaire's Biggest Regret: Chapter 11 - Chapter 20

"Bakit hindi ka man lang sumisigaw, Ayesha?"Nakahawak ako sa gilid ng bintana ng study room ko habang nakatanaw sa ibaba. Kitang-kita ko siya mula rito... isang maliit na anino sa gitna ng malakas na buhos ng ulan, nakaluhod sa gilid ng swimming pool habang hawak ang maliit na brush. Basang-basa na ang manipis at punit na uniform na ibinigay ko sa kanya. Nanginginig ang buong katawan niya, pero patuloy pa rin siya sa pagkuskos ng sahig ng pool na tila ba wala siyang nararamdamang lamig."Sir Keith, baka magkasakit na po ang bata," bulong ni Manang Sol sa likuran ko, bakas ang labis na pag-aalala sa boses nito. "Kanina pa po siya riyan sa ilalim ng bagyo... hindi pa po siya kumakain mula tanghali.""Hayaan mo siya," malamig kong sagot, bagamat may hindi maipaliwanag na kirot na biglang gumapang sa dibdib ko. "Utang niya sa akin ang buhay ng tatay niya. Kung gusto niyang matapos ang kontrata, titiisin niya ang lahat ng utos ko."Humarap ako sa lamesa ko at pilit na ibinalik ang atensyo

"Umalis ka na sa harap ko bago ko pa makalimutang katulong lang kita rito," tabig ko sa sarili kong kamay pababa sa kanyang panga habang pilit kong ibinabalik ang malamig kong awtoridad.Tumitig si Ayesha sa akin gamit ang kanyang namumula at nanginginig na mga mata, ngunit walang kahit anong luha ang pumatak mula rito. Tumayo siya mula sa aking leather sofa, marahan niyang binalot ng panyo ang kanyang palad na patuloy pa ring natatagusan ng sariwang dugo, at sumaludo sa akin sa pamamagitan ng isang bahagyang yuko."Salamat sa paggamot, Sir Keith... babalik na po ako sa trabaho," mahinang tugon niya, ang boses niya ay halos bulong na lang dahil sa matinding lagnat na pumupuksa sa kanyang katawan."Hukas ka muna at mag-isip bago ka humawak ng kahit ano riyan," bulyaw ko habang mariing nakatalikod sa kanya, pilit na nakatitig sa police report ni Kiara sa aking monitor upang takpan ang matinding kabog sa aking dibdib. "Hindi ko kailangan ng pilay o baldado sa pamamahay na ito.""Kakayani

"Huwag mong subukang gumawa ng eksena kung ayaw mong kaladkarin kita pabalik sa sasakyan," bulong ng bodyguard na si Roy habang mariing nakahawak sa siko ko. Ang boses niya ay walang emosyon, parang robot na prinegrama para lang sirain ang natitira kong bait."Kuya, sandali naman. Kita mong nagdadalamhati ang tao, di ba? Konting empathy naman, kahit two percent lang," pabalang kong sagot sa pagitan ng hikbi ko. Lagnat at matinding trauma na ang kausap ko pero nakuha ko pang pumalag. Ewan ko ba, siguro defense mechanism ko na lang din itong kaunting katarayan para hindi ako tuluyang magcollapse sa harap ng dalawang naglalakihang lalaking ito.Tiningnan ko ang simpleng kahoy na kabaong ni Papa na unti-unting ibinababa sa hukay. Ang ulan ay tila nakikiramay, sumasabay sa aking pagdadalamhati. Basang-basa na ang suot kong lumang itim na dress, at ang aking buhok ay nakadikit na sa aking pisngi. Pero wala akong nararamdamang lamig kumpara sa panginginig ng aking puso. Sa magkabil

"Plantsahin mo ito nang walang kahit isang lukot, Ayesha... dahil kapag pumangit ang bagsak ng tuxedo na ito sa katawan ko, doblehin ko ang trabaho mo buong linggo," malamig na utos ni Keith habang marahas na ibinababa ang isang napakamahaling itim na designer tuxedo sa gilid ng aking working table.Tiningnan ko ang mamahaling tela na tila kumikislap sa ilalim ng ilaw ng study room. Nananatiling blangko ang mukha ko, walang bakas ng emosyon, habang ang aking mga kamay ay marahang hinawakan ang kwelyo ng suit. Kakalabas ko lang mula sa matinding lagnat kahapon, at kahit ramdam ko pa rin ang bahagyang pagkirot ng aking ulo dahil sa pagluluksa kay Papa, mas pinili kong maging isang masunuring robot sa loob ng kanyang mansyon. Walang kibot. Walang kibo."Masusunod po, Sir... sisiguraduhin kong mukha kayong perpekto para sa tech gala niyo mamaya," sagot ko sa isang patag na boses, pilit kong iniwasan ang kanyang mga mata na kanina pa nakatitig sa akin nang may matinding intensity

"Lumuhod ka rito at dilaan mo ang sapatos ko kung gusto mong patawarin kita sa ginawa mo kay Kiara, Jimenez," uyam ni Victoria, habang ang kanyang matutulis na kuko ay mariing nakabaon sa aking balikat, pinupwersa akong sumubsob sa basang sahig ng marangyang sala.Nangangatog ang aking mga tuhod hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding panghihina ng aking katawan. Amoy na amoy ko ang mamahaling alak na itinapon niya sa aking mukha kanina, at ang bawat salita ng mga bisita ni Keith ay parang mga kutsilyong sumasaksak sa aking pagkatao. Nasa gilid lang si Mark, tumatawa habang pinapanood ang aking kalagayan, tila ba isa itong libreng palabas bago ang kanilang marangyang gala."Victoria, tama na iyan, baka mapagod ang mamahaling paa mo sa maruming nilalang na iyan," tataya-tayang dugtong ni Mark, bago niya marahas na itinulak ang aking likod gamit ang dulo ng kanyang sapatos. "Pero kung gusto mo talaga siyang maturuan ng leksyon, mas maganda kung kaladkarin natin siya palabas para