Se connecterผู้คนต่างกรีดร้องและพากันหนีไปคนละทิศละทาง ชั่วขณะหนึ่งฝุ่นฟุ้งกระจาย ทุกอย่างวุ่นวายไปหมดสีหน้าของลู่ซูฮั่นเคร่งขรึม สัญชาตญาณเข้าครอบงำทุกอย่างเขาตัดสินใจทันทีแล้วตะโกนออกมา“แยกย้าย ทุกคน ปกป้องสหายผู้หญิง”เมื่อเขาตะโกนออกมา วัยรุ่นที่ก่อเรื่องก็ด่าขึ้นอย่างโมโห ดวงตาแดงก่ำ ก่อนถือมีดสั้นพุ่งตรงเข้ามาทางพวกเขาลู่ซูฮั่นตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย ก่อนคว้าข้อมือของวัยรุ่นคนหนึ่งเอาไว้ แล้วจัดการควบคุมตัวเขาซ่งเจาหนิงมองมีดสั้นที่สะท้อนแสงเย็นเยียบ ความทรงจำที่เคยถูกฟันถึงสี่สิบครั้งก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งเธอควบคุมร่างกายไม่ได้ ตัวสั่นไปทั้งตัว อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนแล้วถอยหลังซ้ำ ๆแต่กลับสะดุดก้อนหินโดยไม่ทันระวัง ล้มลงนั่งกับพื้นอย่างแรงวัยรุ่นอีกคนเห็นดังนั้น แววตาก็เปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยม ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนพุ่งเข้ามาหมายจะแทงเธอซ่งเจาหนิงหลบไม่ทันแล้วเธอทำได้เพียงกอดเด็กไว้แน่น ปกป้องเขาในอ้อมแขน แล้วหลับตาลง“อึก”ด้านหลัง เสียงครางเจ็บดังขึ้นจากลู่ซูฮั่นซ่งเจาหนิงหันกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อ ภาพที่เห็นคือมีดสั้นเล่มนั้นปักอยู่ที่หลังเอวของลู่ซูฮั่น
พูดจบ ซ่งเจาหนิงก็หันหลังเดินจากไป แต่กลับชนเข้ากับแผ่นอกอันกว้างของใครบางคนพอดีเฉิงเหวินยวนยิ้มบาง ๆ ก่อนรับของในมือของซ่งเจาหนิงไป“ไปกันเถอะ เวลาเหลือน้อย”เขา...ได้ยินที่เธอพูดงั้นหรือซ่งเจาหนิงนิ่งอึ้งไปทั้งคน ปล่อยให้เฉิงเหวินยวนพาเธอขึ้นรถรถเคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวล ซ่งเจาหนิงประหม่าจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าอึดอัดอยู่นาน กว่าจะรวบรวมความกล้าพูดออกมาได้ “คุณ...คุณหมอเฉิง คุณ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่”น้ำเสียงของเฉิงเหวินยวนอ่อนโยนดุจหยก“คำพูดเมื่อกี้ของคุณ ผมได้ยินทั้งหมด”ซ่งเจาหนิงชะงักลมหายใจ “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ฉันหมายความแบบนั้น”เฉิงเหวินยวนเอ่ยขัด น้ำเสียงจริงจังและจริงใจ“ผมอยากคบกับคุณ อยากสร้างความสัมพันธ์ดี ๆ ที่มุ่งไปสู่การแต่งงาน ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ”“เจาหนิง ผมรู้ว่าคุณเคยเจ็บปวดมา แต่ผมไม่เหมือนลู่ซูฮั่น เมื่อผมเลือกคุณแล้ว ในชีวิตผมก็มีแค่คุณ ผมไม่มีความสัมพันธ์วุ่นวายกับผู้หญิงคนอื่น และไม่มีใครอยู่ในใจ ผมจะดูแลลูกของคุณเหมือนเป็นลูกของตัวเอง”“คุณจะให้โอกาสเราได้ทำความรู้จักกันไหม ถ้าเราเข้ากันได้ ผมจะยื่นเรื่องขอแต่งงาน แล้วแต่งงานกับคุ
พอเข้ามาในห้องและปิดประตู ซ่งเจาหนิงก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวเพื่อนร่วมห้องเห็นแก้มของเธอแดงระเรื่อ ก็รีบเข้ามาถามด้วยความอยากรู้“เจาหนิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุยอะไรกับคุณหมอเฉิงหรือเปล่า หรือเป็นเพราะผู้ชายที่จู่ ๆ พุ่งขึ้นเวทีวันนี้ เขาเป็นใคร”ซ่งเจาหนิงมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม “อย่าถามเลย ยังไงก็ไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้น”เพื่อนสาวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “งั้นก็เพราะคุณหมอเฉิงสินะ”ซ่งเจาหนิงซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม พลันรู้สึกเหมือนกำลังฝันซ่งเจาหนิงคนที่เคยหาบน้ำ แบกถ่าน ห่วงเงินเพียงหนึ่งเฟิน และใช้ชีวิตรอคอยสามีราวกับศิลาที่เฝ้ามองผัวกลับบ้าน คงไม่มีวันคิดว่าตัวเองจะได้มีชีวิตที่สดใส เปล่งประกาย และเต็มไปด้วยสีสันราวกับหญิงสาวเช่นนี้วันนั้น เธอลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลหนีออกมาจากสุสานร้าง แล้วรีบไปที่สถานีรถไฟยังไม่ทันที่ผู้กำกับจะเรียกชื่อเธอ ร่างกายก็หมดแรงจนสลบลงในความทรงจำอันเลือนรางของเธอ เหมือนจะมีชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ทำแผลและพันผ้าให้เธอการเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนและระมัดระวังอย่างยิ่งแม้ตอนที่เธอเจ็บจนเผลอกัดแขนของเขา ชายคนนั้นก็ไม่ผลักเธอออกหลายวันต่อมา เ
ลู่ซูฮั่นเงยหน้าขึ้นทันที “คุณเป็นใคร”ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า บุคลิกสุขุมอ่อนโยน“สวัสดีครับ สหายลู่ ผมชื่อเฉิงเหวินยวน เป็นแพทย์ประจำคณะศิลปะการแสดง และก็เป็น...เพื่อนที่ดีที่สุดของสหายเจาหนิง”สายตาที่เฉิงเหวินยวนมองลู่ซูฮั่นเต็มไปด้วยความดูแคลนและเป็นปฏิปักษ์ แต่เมื่อมองซ่งเจาหนิง กลับอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความอาลัยรักลู่ซูฮั่นจะดูไม่ออกได้อย่างไร ว่าผู้ชายคนนี้คิดอย่างไรกับซ่งเจาหนิง และกำลังยั่วยุเขาอย่างเปิดเผยเขาสูดหายใจลึก ปาดสีหน้าที่ดูอับอายของตัวเองออกไป “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับหนิงหนิง ต่อให้หมอเฉิงจะเป็นเพื่อนที่ดีแค่ไหน ก็ยังเป็นคนนอก คงไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง”เฉิงเหวินยวนยิ้มบาง ๆ“เรื่องส่วนตัวที่สหายลู่พูดถึง คือการตามรังควานคนที่ไม่อยากเจอคุณ บุกมาถึงสถานที่แสดง บังคับอีกฝ่าย และไม่รู้จักกาลเทศะงั้นเหรอ”รอยยิ้มของเขาแฝงคมมีด จนลู่ซูฮั่นพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวซ่งเจาหนิงส่งสายตาให้เฉิงเหวินยวนอย่างจนปัญญาเขาพูดถูกเธอไม่ใช่ซ่งเจาหนิงคนเดิม ที่ต้องพึ่งพาลู่ซูฮั่นในการใช้ชีวิตอีกแล้วตอนนี้เธอมีทะเบียนบ้าน มีเงินเดือน ต่อให้เลี้ยงลูกเพียงลำพัง เธอก็ท
ซ่งเจาหนิงเงียบไปครู่หนึ่งที่แท้ ลู่ซูฮั่นยังไม่รู้เรื่องที่พวกเขาหย่ากันก็จริงเพราะเขาไม่เคยรักเธอ ดังนั้นทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ เขาจึงไม่เคยใส่ใจแต่ซ่งเจาหนิงในตอนนี้ จะไม่เสียใจจนร้องไห้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเธอพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น“เหตุผลที่ฉันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก็เพราะฉันสอบเข้าคณะศิลปะการแสดงต่างถิ่นผ่านตั้งนานแล้ว และใช้หนังสือรับรองจากคณะไปยื่นขอหย่าโดยคำสั่งกับสำนักงานกิจการพลเรือน ใบหย่าของฉันได้มาตั้งนานแล้ว”“ส่วนใบหย่าของคุณ อาจจะถูกหนีบอยู่ในกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน หรือไม่ก็ทางสำนักงานกิจการพลเรือนยังไม่ได้ส่งไปที่หน่วย แต่ไม่ว่าคุณจะรู้หรือไม่ ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของเราสิ้นสุดลงแล้ว”“ยินดีด้วย ในที่สุดคุณก็ได้อยู่กับเฉินหลิง แล้วก็ลูกของพวกเรา...ไม่สิ ลูกของพวกคุณ อย่างเปิดเผยเสียที”เมื่อพูดถึงเด็กคนนั้นที่ไม่เคยเป็นของเธอ ซ่งเจาหนิงก็ยังอดปวดใจไม่ได้“ไม่”ดวงตาของลู่ซูฮั่นว่างเปล่า เขาพึมพำอย่างเลื่อนลอย “ไม่...เป็นไปไม่ได้”เพียงไม่กี่ประโยคที่ซ่งเจาหนิงพูดอย่างเรียบเฉย ก็เป็นการตัดสินความคิดถึงทั้งหมดของเข
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไปเมื่อครู่นี้ซ่งเจาหนิงยังเต้นรำอยู่ แต่เพียงพริบตาเดียวก็ถูกมือแข็งแรงคู่หนึ่งคว้าข้อมือไว้“หนิงหนิง เป็นคุณจริง ๆ”ลู่ซูฮั่นกำมือเธอไว้แน่น ราวกับกำลังคว้าโลกทั้งใบของตัวเองเอาไว้“คุณไม่ตาย คุณยังไม่ตาย คุณไม่ตายแล้วทำไมไม่กลับมาหาผม ช่วงเวลาที่ผ่านมาคุณไปอยู่ที่ไหน คุณรู้ไหมว่าผมจัดงานศพให้คุณ ผมนึกว่าผมเป็นคนฆ่าคุณ”ไม่ได้เจอกันนาน ลู่ซูฮั่นราวกับกลายเป็นคนละคนเขาไม่มีท่าทางองอาจ สง่างาม และเปี่ยมด้วยความมั่นใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วดวงตาที่เคยลุ่มลึกและเฉียบคม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและว่างเปล่าแผ่นหลังที่เคยตั้งตรงก็ดูงอเล็กน้อยเมื่อมองดี ๆ ตรงขมับของเขา...กลับมีเส้นผมสีขาวขึ้นมาหลายเส้นลู่ซูฮั่นในตอนนี้ ช่างแปลกหน้าเหลือเกินแม้ซ่งเจาหนิงจะเตรียมใจไว้แล้วว่า เมื่อมาร่วมการแสดงที่นี่จะต้องได้พบลู่ซูฮั่นแต่เธอไม่คิดเลยว่า คนที่ได้พบจะเป็นลู่ซูฮั่นในสภาพแบบนี้แต่การกระทำอันหุนหันพลันแล่นของลู่ซูฮั่นทำให้การแสดงต้องหยุดลง เจ้าหน้าที่ด้านล่างเวทีรีบกรูเข้ามา ดึงตัวเขาลงจากเวทีทันทีแต่เขาไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ว่าจะอย่างไร สายตาคู่







