Partager

บทที่ 2

Auteur: ช็อกคลิส
หลังจากซ่งเจาหนิงกลับถึงบ้านได้ไม่นาน ลู่ซูฮั่นก็กลับมา

เขาวางนมผงนำเข้าราคาแพงลิบลิ่วกับโสมตะวันตกไว้บนโต๊ะ ก่อนหยิบเงิน 300 หยวนจากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มือซ่งเจาหนิง

ซ่งเจาหนิงเงยหน้ามองเขาอย่างสงบ “นี่หมายความว่ายังไง ค่าชดเชยเหรอ”

ลู่ซูฮั่นเงียบไปครู่หนึ่ง “ใช่”

“เรื่องลูก ผมผิดกับคุณ ที่ปิดบังฐานะของตัวเอง เพราะกลัวว่าถ้าคุณรู้ว่าหลิงหลิงได้รับสิทธิประโยชน์ของภรรยาหัวหน้าทีมแทนคุณ คุณจะเสียใจ แต่ผมจำเป็นต้องดูแลเธอ ต่อไปเงินเดือนทั้งหมดของผมจะยกให้คุณ ผมจะทำให้คุณเป็นภรรยาหัวหน้าทีมที่น่าอิจฉาที่สุด”

ซ่งเจาหนิงยิ้มเยาะเบา ๆ ความเศร้าปกคลุมหัวใจ

ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็ไม่มีวันแลกหัวใจที่ตายไปแล้วกับลูกของเธอกลับมาได้

ยิ่งกว่านั้น ตลอดห้าปีของการแต่งงาน สิ่งที่เธอต้องการไม่เคยเป็นตำแหน่งหรือเงินของลู่ซูฮั่นเลย

เธอยังจำพายุหิมะเมื่อห้าปีก่อนได้ ตอนที่เธอหนาวจนหมดสติอยู่กลางถนนในหมู่บ้าน ลู่ซูฮั่นถอดเสื้อโค้ตคลุมให้ แล้วแบกเธอออกมาจากความสิ้นหวัง ราวกับแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตของเธอ

ตลอดหนึ่งเดือนที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัย เธอเอาน้ำร้อนไปให้เขาทุกวัน พร้อมมอบผ้าพันคอและถุงมือที่ถักด้วยมือตัวเอง

ความรักของเด็กสาวในตอนนั้นเรียบง่ายเหลือเกิน ขอแค่ได้มองเขาอีกสักหน่อย เธอก็พอใจแล้ว

ไม่คิดเลยว่าก่อนจากกัน ชายสูงวัยคนหนึ่งจะมองความในใจของเธอออก แล้วพูดหยอกว่าเธออยากแต่งงานกับลู่ซูฮั่น ย้ายเข้าเมืองไปใช้ชีวิตด้วยกันหรือเปล่า

ซ่งเจาหนิงกะพริบตา “หนูยอมค่ะ”

เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วเต็นท์

ลู่ซูฮั่นเองก็หัวเราะ “คุณยังไม่รู้เลยว่าผมชื่ออะไร ทำงานตำแหน่งไหน ถ้าเกิดผมเป็นแค่พนักงานรับสายตัวเล็ก ๆ ล่ะ”

ซ่งเจาหนิงก้มหน้าทั้งแก้มแดง “อย่างนั้นหนูก็ยอมค่ะ”

หลังแต่งงานอยู่ด้วยกันห้าปี เธอเชื่อมาตลอดว่าลู่ซูฮั่นเป็นเพียงพนักงานรับสาย

เขางานยุ่ง เธอจึงเรียนรู้ที่จะดูแลทุกอย่างในบ้าน

เงินเดือนเขาน้อย เธอจึงใช้จ่ายอย่างประหยัดทุกสตางค์

ลู่ซูฮั่นเองก็เคยดูแลเธออย่างเก้ ๆ กัง ๆ ตอนเธอมีประจำเดือน เขาจะเตรียมถุงน้ำร้อนไว้ให้ วันครบรอบแต่งงานก็ซื้อครีมบำรุงผิวกล่องหนึ่งให้ พอได้หยุดอยู่บ้านก็ช่วยเติมน้ำใส่โอ่ง ซ่อมหลอดไฟให้เธอ

เธอเคยโง่เขลาคิดว่า ขอแค่มีความรัก ชีวิตต้องดีขึ้นสักวัน

แต่สุดท้าย คนที่หลงคิดไปเองมีแค่เธอ ในหัวใจของลู่ซูฮั่น ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงเฉินหลิงคนเดียว

ที่เคยดีกับเธอ ก็เพราะตอนนั้นเฉินหลิงยังมีสามี

พอสามีของเฉินหลิงเสียสละชีวิต เขาก็ไม่คิดจะเสแสร้งอีก และคร้านแม้แต่จะแสร้งทำ

ซ่งเจาหนิงไม่ได้ตอบอะไร เพียงวางเงินลงในลิ้นชักอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดเบา ๆ “นอนเถอะ”

“หนิงหนิง”

ลู่ซูฮั่นขมวดคิ้วแน่นอย่างหงุดหงิด

ทั้งฐานะภรรยาหัวหน้าทีม เงิน ค่าชดเชย ความเอาใจใส่ เขาให้เธอหมดแล้ว ทำไมซ่งเจาหนิงถึงยังไม่เลิกงอนเสียที

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมเสียงร้อนรนของลูกน้อง “หัวหน้าครับ คุณหนูเฉินบอกว่าอยากดื่มน้ำแกงไข่ใส่น้ำตาลทรายแดงที่พี่สะใภ้เคยทำ”

หัวใจของซ่งเจาหนิงสั่นสะท้าน

เมื่อก่อน ทุกครั้งก่อนลู่ซูฮั่นกลับเข้ากอง เธอจะต้มไข่ใส่น้ำตาลทรายแดงให้เขาหนึ่งชาม เพื่อให้เอาไปกินที่กอง

น้ำตาลทรายแดงหายาก ไข่ก็มีค่า เธอประหยัดจนไม่ยอมกินเองสักคำ

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า ความใส่ใจที่เธอทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า จะถูกเขายกให้เฉินหลิงอย่างไม่ใส่ใจ

ลู่ซูฮั่นพูดอย่างรีบร้อน “หนิงหนิง เรื่องของเราค่อยคุยกันทีหลัง รีบไปต้มให้หน่อย”

“เดี๋ยวผมซื้อน้ำตาลทรายแดงกับไข่คืนให้คุณเอง ต้องรีบหน่อยนะ หลิงหลิงเพิ่งคลอด ร่างกายยังอ่อนแอ อย่าให้เธอรอนาน”

เขาลืมไปเสียสนิทว่า ซ่งเจาหนิงกับเฉินหลิงคลอดลูกวันเดียวกัน

ร่างกายของเธอเอง ก็ยังอ่อนแอไม่ต่างกัน

ซ่งเจาหนิงกดความขมขื่นในใจไว้ ก่อนหันเดินเข้าครัว

ถ่านติดไฟช้าเกินไป เสียงลู่ซูฮั่นเดินวนไปมาด้วยความร้อนใจดังราวกับเร่งชีวิต เธอจึงเทน้ำมันก๊าดลงในเตาเล็กน้อยเพื่อเร่งไฟ

แต่ทันทีที่จุดไม้ขีดแล้วเอาเข้าไปใกล้ "ตูม" เปลวไฟระเบิดขึ้นในพริบตา

ซ่งเจาหนิงถูกคลื่นความร้อนซัดกระเด็น ศีรษะด้านหลังฟาดเข้ากับกำแพงอย่างแรง

ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เปลวไฟจะกลืนร่างเธอ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางไว้ตรงหน้า

“หนิงหนิง คุณเป็นยังไงบ้าง พูดอะไรสักคำสิ”

ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความร้อนใจ แทบจะตะโกนออกมา

แม้แผ่นหลังของตัวเองจะถูกไฟลวกเป็นบริเวณกว้าง เขาก็ไม่รู้ตัวเลย

เลือดไหลอาบลงมาตามลำคอไม่หยุด ซ่งเจาหนิงมองเขาอย่างเลื่อนลอย แต่ไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบกลับ โลกตรงหน้าค่อย ๆ เลือนราง จมสู่ความมืดมิด

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้   บทที่ 22

    ผู้คนต่างกรีดร้องและพากันหนีไปคนละทิศละทาง ชั่วขณะหนึ่งฝุ่นฟุ้งกระจาย ทุกอย่างวุ่นวายไปหมดสีหน้าของลู่ซูฮั่นเคร่งขรึม สัญชาตญาณเข้าครอบงำทุกอย่างเขาตัดสินใจทันทีแล้วตะโกนออกมา“แยกย้าย ทุกคน ปกป้องสหายผู้หญิง”เมื่อเขาตะโกนออกมา วัยรุ่นที่ก่อเรื่องก็ด่าขึ้นอย่างโมโห ดวงตาแดงก่ำ ก่อนถือมีดสั้นพุ่งตรงเข้ามาทางพวกเขาลู่ซูฮั่นตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย ก่อนคว้าข้อมือของวัยรุ่นคนหนึ่งเอาไว้ แล้วจัดการควบคุมตัวเขาซ่งเจาหนิงมองมีดสั้นที่สะท้อนแสงเย็นเยียบ ความทรงจำที่เคยถูกฟันถึงสี่สิบครั้งก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งเธอควบคุมร่างกายไม่ได้ ตัวสั่นไปทั้งตัว อุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนแล้วถอยหลังซ้ำ ๆแต่กลับสะดุดก้อนหินโดยไม่ทันระวัง ล้มลงนั่งกับพื้นอย่างแรงวัยรุ่นอีกคนเห็นดังนั้น แววตาก็เปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยม ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนพุ่งเข้ามาหมายจะแทงเธอซ่งเจาหนิงหลบไม่ทันแล้วเธอทำได้เพียงกอดเด็กไว้แน่น ปกป้องเขาในอ้อมแขน แล้วหลับตาลง“อึก”ด้านหลัง เสียงครางเจ็บดังขึ้นจากลู่ซูฮั่นซ่งเจาหนิงหันกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อ ภาพที่เห็นคือมีดสั้นเล่มนั้นปักอยู่ที่หลังเอวของลู่ซูฮั่น

  • ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้   บทที่ 21

    พูดจบ ซ่งเจาหนิงก็หันหลังเดินจากไป แต่กลับชนเข้ากับแผ่นอกอันกว้างของใครบางคนพอดีเฉิงเหวินยวนยิ้มบาง ๆ ก่อนรับของในมือของซ่งเจาหนิงไป“ไปกันเถอะ เวลาเหลือน้อย”เขา...ได้ยินที่เธอพูดงั้นหรือซ่งเจาหนิงนิ่งอึ้งไปทั้งคน ปล่อยให้เฉิงเหวินยวนพาเธอขึ้นรถรถเคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวล ซ่งเจาหนิงประหม่าจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าอึดอัดอยู่นาน กว่าจะรวบรวมความกล้าพูดออกมาได้ “คุณ...คุณหมอเฉิง คุณ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่”น้ำเสียงของเฉิงเหวินยวนอ่อนโยนดุจหยก“คำพูดเมื่อกี้ของคุณ ผมได้ยินทั้งหมด”ซ่งเจาหนิงชะงักลมหายใจ “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”“แต่ฉันหมายความแบบนั้น”เฉิงเหวินยวนเอ่ยขัด น้ำเสียงจริงจังและจริงใจ“ผมอยากคบกับคุณ อยากสร้างความสัมพันธ์ดี ๆ ที่มุ่งไปสู่การแต่งงาน ไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ”“เจาหนิง ผมรู้ว่าคุณเคยเจ็บปวดมา แต่ผมไม่เหมือนลู่ซูฮั่น เมื่อผมเลือกคุณแล้ว ในชีวิตผมก็มีแค่คุณ ผมไม่มีความสัมพันธ์วุ่นวายกับผู้หญิงคนอื่น และไม่มีใครอยู่ในใจ ผมจะดูแลลูกของคุณเหมือนเป็นลูกของตัวเอง”“คุณจะให้โอกาสเราได้ทำความรู้จักกันไหม ถ้าเราเข้ากันได้ ผมจะยื่นเรื่องขอแต่งงาน แล้วแต่งงานกับคุ

  • ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้   บทที่ 20

    พอเข้ามาในห้องและปิดประตู ซ่งเจาหนิงก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวเพื่อนร่วมห้องเห็นแก้มของเธอแดงระเรื่อ ก็รีบเข้ามาถามด้วยความอยากรู้“เจาหนิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุยอะไรกับคุณหมอเฉิงหรือเปล่า หรือเป็นเพราะผู้ชายที่จู่ ๆ พุ่งขึ้นเวทีวันนี้ เขาเป็นใคร”ซ่งเจาหนิงมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม “อย่าถามเลย ยังไงก็ไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนั้น”เพื่อนสาวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “งั้นก็เพราะคุณหมอเฉิงสินะ”ซ่งเจาหนิงซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม พลันรู้สึกเหมือนกำลังฝันซ่งเจาหนิงคนที่เคยหาบน้ำ แบกถ่าน ห่วงเงินเพียงหนึ่งเฟิน และใช้ชีวิตรอคอยสามีราวกับศิลาที่เฝ้ามองผัวกลับบ้าน คงไม่มีวันคิดว่าตัวเองจะได้มีชีวิตที่สดใส เปล่งประกาย และเต็มไปด้วยสีสันราวกับหญิงสาวเช่นนี้วันนั้น เธอลากร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลหนีออกมาจากสุสานร้าง แล้วรีบไปที่สถานีรถไฟยังไม่ทันที่ผู้กำกับจะเรียกชื่อเธอ ร่างกายก็หมดแรงจนสลบลงในความทรงจำอันเลือนรางของเธอ เหมือนจะมีชายหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา ทำแผลและพันผ้าให้เธอการเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนและระมัดระวังอย่างยิ่งแม้ตอนที่เธอเจ็บจนเผลอกัดแขนของเขา ชายคนนั้นก็ไม่ผลักเธอออกหลายวันต่อมา เ

  • ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้   บทที่ 19

    ลู่ซูฮั่นเงยหน้าขึ้นทันที “คุณเป็นใคร”ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า บุคลิกสุขุมอ่อนโยน“สวัสดีครับ สหายลู่ ผมชื่อเฉิงเหวินยวน เป็นแพทย์ประจำคณะศิลปะการแสดง และก็เป็น...เพื่อนที่ดีที่สุดของสหายเจาหนิง”สายตาที่เฉิงเหวินยวนมองลู่ซูฮั่นเต็มไปด้วยความดูแคลนและเป็นปฏิปักษ์ แต่เมื่อมองซ่งเจาหนิง กลับอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความอาลัยรักลู่ซูฮั่นจะดูไม่ออกได้อย่างไร ว่าผู้ชายคนนี้คิดอย่างไรกับซ่งเจาหนิง และกำลังยั่วยุเขาอย่างเปิดเผยเขาสูดหายใจลึก ปาดสีหน้าที่ดูอับอายของตัวเองออกไป “นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างผมกับหนิงหนิง ต่อให้หมอเฉิงจะเป็นเพื่อนที่ดีแค่ไหน ก็ยังเป็นคนนอก คงไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง”เฉิงเหวินยวนยิ้มบาง ๆ“เรื่องส่วนตัวที่สหายลู่พูดถึง คือการตามรังควานคนที่ไม่อยากเจอคุณ บุกมาถึงสถานที่แสดง บังคับอีกฝ่าย และไม่รู้จักกาลเทศะงั้นเหรอ”รอยยิ้มของเขาแฝงคมมีด จนลู่ซูฮั่นพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวซ่งเจาหนิงส่งสายตาให้เฉิงเหวินยวนอย่างจนปัญญาเขาพูดถูกเธอไม่ใช่ซ่งเจาหนิงคนเดิม ที่ต้องพึ่งพาลู่ซูฮั่นในการใช้ชีวิตอีกแล้วตอนนี้เธอมีทะเบียนบ้าน มีเงินเดือน ต่อให้เลี้ยงลูกเพียงลำพัง เธอก็ท

  • ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้   บทที่ 18

    ซ่งเจาหนิงเงียบไปครู่หนึ่งที่แท้ ลู่ซูฮั่นยังไม่รู้เรื่องที่พวกเขาหย่ากันก็จริงเพราะเขาไม่เคยรักเธอ ดังนั้นทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ เขาจึงไม่เคยใส่ใจแต่ซ่งเจาหนิงในตอนนี้ จะไม่เสียใจจนร้องไห้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วเธอพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น“เหตุผลที่ฉันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ก็เพราะฉันสอบเข้าคณะศิลปะการแสดงต่างถิ่นผ่านตั้งนานแล้ว และใช้หนังสือรับรองจากคณะไปยื่นขอหย่าโดยคำสั่งกับสำนักงานกิจการพลเรือน ใบหย่าของฉันได้มาตั้งนานแล้ว”“ส่วนใบหย่าของคุณ อาจจะถูกหนีบอยู่ในกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน หรือไม่ก็ทางสำนักงานกิจการพลเรือนยังไม่ได้ส่งไปที่หน่วย แต่ไม่ว่าคุณจะรู้หรือไม่ ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของเราสิ้นสุดลงแล้ว”“ยินดีด้วย ในที่สุดคุณก็ได้อยู่กับเฉินหลิง แล้วก็ลูกของพวกเรา...ไม่สิ ลูกของพวกคุณ อย่างเปิดเผยเสียที”เมื่อพูดถึงเด็กคนนั้นที่ไม่เคยเป็นของเธอ ซ่งเจาหนิงก็ยังอดปวดใจไม่ได้“ไม่”ดวงตาของลู่ซูฮั่นว่างเปล่า เขาพึมพำอย่างเลื่อนลอย “ไม่...เป็นไปไม่ได้”เพียงไม่กี่ประโยคที่ซ่งเจาหนิงพูดอย่างเรียบเฉย ก็เป็นการตัดสินความคิดถึงทั้งหมดของเข

  • ดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้   บทที่ 17

    ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไปเมื่อครู่นี้ซ่งเจาหนิงยังเต้นรำอยู่ แต่เพียงพริบตาเดียวก็ถูกมือแข็งแรงคู่หนึ่งคว้าข้อมือไว้“หนิงหนิง เป็นคุณจริง ๆ”ลู่ซูฮั่นกำมือเธอไว้แน่น ราวกับกำลังคว้าโลกทั้งใบของตัวเองเอาไว้“คุณไม่ตาย คุณยังไม่ตาย คุณไม่ตายแล้วทำไมไม่กลับมาหาผม ช่วงเวลาที่ผ่านมาคุณไปอยู่ที่ไหน คุณรู้ไหมว่าผมจัดงานศพให้คุณ ผมนึกว่าผมเป็นคนฆ่าคุณ”ไม่ได้เจอกันนาน ลู่ซูฮั่นราวกับกลายเป็นคนละคนเขาไม่มีท่าทางองอาจ สง่างาม และเปี่ยมด้วยความมั่นใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วดวงตาที่เคยลุ่มลึกและเฉียบคม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและว่างเปล่าแผ่นหลังที่เคยตั้งตรงก็ดูงอเล็กน้อยเมื่อมองดี ๆ ตรงขมับของเขา...กลับมีเส้นผมสีขาวขึ้นมาหลายเส้นลู่ซูฮั่นในตอนนี้ ช่างแปลกหน้าเหลือเกินแม้ซ่งเจาหนิงจะเตรียมใจไว้แล้วว่า เมื่อมาร่วมการแสดงที่นี่จะต้องได้พบลู่ซูฮั่นแต่เธอไม่คิดเลยว่า คนที่ได้พบจะเป็นลู่ซูฮั่นในสภาพแบบนี้แต่การกระทำอันหุนหันพลันแล่นของลู่ซูฮั่นทำให้การแสดงต้องหยุดลง เจ้าหน้าที่ด้านล่างเวทีรีบกรูเข้ามา ดึงตัวเขาลงจากเวทีทันทีแต่เขาไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ว่าจะอย่างไร สายตาคู่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status