All Chapters of ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น: Chapter 1 - Chapter 9

ผมลุกขึ้นยืน เอ่ยเสียงแผ่วเบา“ฉันเหนื่อยแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะ”ตอนเดินมาถึงประตูถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเสื้อคลุมไว้บนพนักโซฟาตอนที่เดินกลับไปเอา ประตูห้องปิดไม่สนิทด้านในมีคนกดเสียงต่ำเอ่ยเกลี้ยกล่อม“เสิ่นชิงถัง เธอจะไม่ตามไปจริง ๆ เหรอ”“เมื่อกี้จือหยวนหน้าซีดไปหมดแล้วนะ”เสิ่นชิงถังเงียบไปอึดใจหนึ่ง ทว่าน้ำเสียงกลับหนักแน่น“จือหยวนไม่โกรธจริงหรอก”“เขาเป็นคนซื่อจะตาย นอนตื่นหนึ่งก็หายแล้ว”มือของผมชะงักอยู่บนลูกบิดประตูชั่ววินาทีต่อมา เธอก็พูดขึ้นอีกว่า“เยี่ยนโจวต่างหากล่ะ เมื่อกี้โดนพวกนายโห่แซวซะจนทำตัวไม่ถูกแล้ว”“ฉันต้องง้อเขาสักหน่อย”ผมกำลูกบิดประตูไว้แน่น ปลายนิ้วค่อย ๆ เย็นเฉียบคำว่า 'รู้ความ' เหมือนกับมีดทื่อ ๆ เล่มหนึ่งฟันไม่เลือดตกยางออก แต่กลับค่อย ๆ กรีดเฉือนหัวใจทีละนิดผมไม่ได้เดินกลับเข้าไปอีก จังหวะนั้นเองโทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนขึ้นมาเป็นข้อความจากออร์แกไนเซอร์จัดงานแต่ง“คุณเจียงคะ ยืนยันที่จะยกเลิกงานแต่งงานใช่ไหมคะ”“คุณอุตส่าห์เตรียมการแผนงานแต่งนี้มากว่าครึ่งปีเลยนะคะ”“ตั้งแต่ดอกไม้ไปจนถึงแสงสี ตั้งแต่การ์ดเชิญไปจนถึงป้ายชื่อตั้

วันรุ่งขึ้น ตอนที่ผมลากกระเป๋าเดินทางผ่านห้องหนังสือ ประตูห้องปิดไม่สนิทด้านในมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาของเสิ่นชิงถังดังลอดออกมาหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังเปิดวิดีโอคอลอยู่เวินเยี่ยนโจวในชุดนอนเอนกายพิงหัวเตียง ในมือถือเอกสารคำปฏิญาณในงานแต่งงานเอาไว้“ชิงถัง ท่อนนี้เธอเขียนดูเป็นทางการเกินไปหน่อยนะ”“จือหยวน ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอดเจ็ดปี”พอเขาอ่านจบ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ“เหมือนเจ้านายขึ้นกล่าวสุนทรพจน์เลย”เสิ่นชิงถังก็หัวเราะออกมาเช่นกัน“ฉันไม่ถนัดเขียนอะไรพวกนี้นี่นา”เวินเยี่ยนโจวเท้าคางมองเธอ“เธอเขียนประมาณว่านายเหมือนกับฤดูใบไม้ผลิ ที่ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายก็ได้นี่”“แบบนี้ดูโรแมนติกขึ้นมาหน่อยไหม”เสิ่นชิงถังเงียบไปหลายวินาที น้ำเสียงอ่อนลง“ประโยคนี้เหมือนหมายถึงนายมากกว่านะ”ปลายสายฝั่งนั้นเงียบไปชั่วครู่เวินเยี่ยนโจวเอ่ยถามเสียงเบา “งั้นเธอยืนยันจะเขียนให้จือหยวนเหรอ”เสิ่นชิงถังไม่ได้ตอบกลับในทันทีผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเอ่ยปาก“ตอนอยู่ในงานแต่ง จะอ่านให้ใครฟังก็เหมือนกันนั่นแหละ”“คิดซะว่าฉันแอบอ่านให้นายฟังก็แล้วกัน”ผมยืนอยู่หน้าประตู กลางอกคล้า

โทรศัพท์มือถือดังขึ้นมาอีกครั้งครั้งนี้เป็นเอกสารที่ออร์แกไนเซอร์จัดงานแต่งส่งมา“คุณเสิ่นคะ นี่แผนสรุปสุดท้ายที่คุณเจียงยืนยันก่อนจะยกเลิกงานแต่งค่ะ”“เขาบอกว่า หากคุณเสิ่นต้องการ ก็เก็บไว้เป็นที่ระลึกได้ค่ะ”เสิ่นชิงถังกดเปิดดูหน้าแรก คืองานแต่งดอกคามิลเลียสีขาวในตอนเริ่มต้นหน้าที่สอง คือเวอร์ชันที่ถูกเปลี่ยนเป็นดอกกุหลาบสีแดงในภายหลังในหมายเหตุการแก้ไขแต่ละข้อที่อยู่ด้านข้าง ล้วนระบุเอาไว้ว่า“คุณเสิ่นบอกว่า คุณเวินเสนอ”“คุณเสิ่นบอกว่า คุณเวินชอบ”“คุณเสิ่นบอกว่า ให้เชื่อคุณเวิน”ข้อแล้วข้อเล่าเปรียบเสมือนการตบหน้าฉาดแล้วฉาดเล่าในที่สุดเสิ่นชิงถังก็เข้าใจไม่ใช่ว่าจู่ ๆ ผมก็ไม่อยากได้งานแต่งครั้งนี้ขึ้นมาแต่เป็นเธอต่างหากที่ค่อย ๆ เปลี่ยนตัวผมออกจากงานแต่งครั้งนี้ไปทีละนิดตั้งนานแล้วส่วนผมก็แค่ไม่อยากยืนอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้วเธอยกมือขึ้นปิดบังดวงตาทว่าน้ำตากลับยังคงร่วงหล่นลงมาตามง่ามนิ้วอีกด้านหนึ่งตอนเครื่องบินทะยานผ่านชั้นเมฆ เส้นขอบฟ้าพลันปรากฏแสงจาง ๆ อาบไล้ไปทั่วผมนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ทอดสายตามองเมืองด้านล่างที่ห่างไ

ต่อมาชื่อเสียงของเวินเยี่ยนโจวในแวดวงเพื่อนก็ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีตอนแรกแค่มีคนปล่อยคลิปวิดีโองานปาร์ตี้คืนนั้นออกมาเสิ่นชิงถังบอกข้อดีของเขาสิบข้อเสิ่นชิงถังคุยแชตกับเขามากที่สุดเสิ่นชิงถังค่อย ๆ เปลี่ยนงานแต่งงานของผม ให้กลายเป็นรูปแบบที่เขาชอบทีละนิดเรื่องพวกนี้ถ้าแยกพูดทีละเรื่อง บางทีอาจจะยังใช้คำว่า “เพื่อนสนิทกัน” มาบังหน้าได้แต่พอมารวมกันแล้ว กลับกลายเป็นความน่าสะอิดสะเอียนอย่างชัดเจนมีคนพูดจาประชดประชันในกลุ่ม“สนิทกันขนาดนี้ ทำไมถึงยังแทงข้างหลังแย่งแฟนคนอื่นได้อีกล่ะ”“เขาใกล้จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ยังไปช่วยแก้คำปฏิญาณอีก ไม่รู้จักวางตัวเลยจริง ๆ”“เพื่อนบ้าอะไรกัน นี่มันตั้งใจหยามหน้ากันชัด ๆ”ไม่นานนัก ก็มีคนเริ่มขุดเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาปีที่เป็นวันเกิดผม เสิ่นชิงถังบอกว่าบริษัทมีธุระด่วน เลยมาทานข้าวเป็นเพื่อนผมไม่ได้แต่เวินเยี่ยนโจวกลับโพสต์รูปที่เห็นแค่มือครึ่งท่อนนาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่บนมือนั้น คือของขวัญวันเกิดที่ผมซื้อให้เสิ่นชิงถังคืนที่ผมโรคกระเพาะกำเริบ เสิ่นชิงถังบอกว่าดึกเกินไปแล้ว ให้ผมเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเองแต่กลับมีคนถ่ายรูปตอนที่เธอยืน