บทที่ 4

วันรุ่งขึ้น ตอนที่ผมลากกระเป๋าเดินทางผ่านห้องหนังสือ ประตูห้องปิดไม่สนิท

ด้านในมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาของเสิ่นชิงถังดังลอดออกมา

หน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังเปิดวิดีโอคอลอยู่

เวินเยี่ยนโจวในชุดนอนเอนกายพิงหัวเตียง ในมือถือเอกสารคำปฏิญาณในงานแต่งงานเอาไว้

“ชิงถัง ท่อนนี้เธอเขียนดูเป็นทางการเกินไปหน่อยนะ”

“จือหยวน ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอดเจ็ดปี”

พอเขาอ่านจบ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

“เหมือนเจ้านายขึ้นกล่าวสุนทรพจน์เลย”

เสิ่นชิงถังก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

“ฉันไม่ถนัดเขียนอะไรพวกนี้นี่นา”

เวินเยี่ยนโจวเท้าคางมองเธอ

“เธอเขียนประมาณว่านายเหมือนกับฤดูใบไม้ผลิ ที่ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายก็ได้นี่”

“แบบนี้ดูโรแมนติกขึ้นมาหน่อยไหม”

เสิ่นชิงถังเงียบไปหลายวินาที น้ำเสียงอ่อนลง

“ประโยคนี้เหมือนหมายถึงนายมากกว่านะ”

ปลายสายฝั่งนั้นเงียบไปชั่วครู่

เวินเยี่ยนโจวเอ่ยถามเสียงเบา “งั้นเธอยืนยันจะเขียนให้จือหยวนเหรอ”

เสิ่นชิงถังไม่ได้ตอบกลับในทันที

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเอ่ยปาก

“ตอนอยู่ในงานแต่ง จะอ่านให้ใครฟังก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“คิดซะว่าฉันแอบอ่านให้นายฟังก็แล้วกัน”

ผมยืนอยู่หน้าประตู กลางอกคล้ายกับถูกอะไรบางอย่างกรีดเบา ๆ

เพื่อคำปฏิญาณฉบับนั้น ผมแอบซุ่มเขียนไปถึงสามหน้ากระดาษ

แก้แล้วแก้อีก

ลบประโยคที่ดูน้ำเน่าเกินไปทิ้ง เก็บไว้เพียงถ้อยคำที่จริงใจที่สุดไม่กี่ย่อหน้า

ผมเคยถามเสิ่นชิงถังว่า

“เรามาช่วยกันเขียนคำปฏิญาณไหม”

เธอบอกว่า “เรื่องพิธีรีตองแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นเลย”

ที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าไม่จำเป็น

แค่ไม่จำเป็นสำหรับผมเท่านั้น

จู่ ๆ เวินเยี่ยนโจวก็ขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ หัวเราะเสียงเบา

“งั้นเธอขยับเข้ามาใกล้ ๆ หน่อยสิ”

เสิ่นชิงถังขมวดคิ้ว “ทำไมเหรอ”

เขาไม่ได้ตอบ

เพียงแค่จูบลงบนกล้องเบา ๆ ผ่านหน้าจอ

ราวกับเป็นรอยจูบที่ทั้งไร้สาระและคลุมเครือ

เสิ่นชิงถังไม่ได้หลบ

เธอเพียงแค่เงียบไปหลายวินาที แล้วถอนหายใจออกมา

“เวินเยี่ยนโจว”

“วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

“ฉันใกล้จะแต่งงานแล้ว”

เวินเยี่ยนโจวหลุบตาลง น้ำเสียงน้อยใจ

“ฉันรู้”

“ฉันถึงอยากจะเอาแต่ใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เธอจะแต่งงานไง”

เสิ่นชิงถังไม่ได้เอ่ยคำพูดทำร้ายจิตใจอะไรออกมาอีก

ความเงียบของเธอ เปรียบเสมือนการตามใจรูปแบบหนึ่ง

ปลายนิ้วของผมค่อย ๆ เย็นเฉียบ

หากรู้สึกได้ถึงการล้ำเส้นจริง ๆ

ทำไมเธอถึงไม่วางสายไปตั้งแต่แรกล่ะ

ไม่นานเวินเยี่ยนโจวก็เปิดไปดูภาพแบบร่างของมุมภาพงานแต่งงาน

“ในงานแต่งจำเป็นต้องเอารูปคู่ตอนพวกเธอคบกันไปแปะไว้ด้วยเหรอ”

“ฉันกลัวว่าถ้าเห็นพวกเธอมีความสุขกันขนาดนั้นแล้ว จะรู้สึกแย่นิดหน่อยน่ะ”

เสิ่นชิงถังมองหน้าจอ เงียบไปหลายวินาที

สุดท้ายก็เอ่ยว่า “งั้นก็ยกเลิกไปเถอะ”

“ยังไงจือหยวนก็เป็นผู้ใหญ่ เขาไม่เก็บมาใส่ใจหรอก”

จู่ ๆ ขอบตาผมก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรุนแรง

มุมภาพงานแต่งงานนั้น คือส่วนที่ผมอยากเก็บไว้มากที่สุด

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา หิมะแรกที่เราดูด้วยกัน

การเดินทางท่องเที่ยวครั้งแรกที่เธอจับมือผมไว้

วันเกิดของผม เธอลงมือทำเค้กให้ด้วยตัวเอง

รูปถ่ายแต่ละใบ ผมใช้เวลาเลือกอยู่นานมาก

เพราะผมหลงคิดไปว่า นั่นคือหลักฐานแห่งความรักของเรา

แต่มาตอนนี้ แค่เวินเยี่ยนโจวบอกว่ารู้สึกแย่

เสิ่นชิงถังก็ยกเลิกมันไปง่าย ๆ

ช่วงเวลาที่ผมหวงแหนมาตลอดเจ็ดปีเต็ม

ที่แท้เวลาที่คนเราเสียใจจนถึงขีดสุด หัวใจกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป

เหลือเพียงความด้านชาที่เจ็บลึกถึงกระดูก

ผมลากกระเป๋าเดินทางหมุนตัวเดินจากมาอย่างสงบ

จังหวะนั้นโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้นมา

ออร์แกไนเซอร์จัดงานแต่งส่งข้อความมาหา

“คุณเจียงคะ เมื่อครู่คุณเสิ่นเพิ่งจะคอนเฟิร์มว่าขอยกเลิกมุมกำแพงรูปถ่ายค่ะ”

“นอกจากนี้ ในส่วนของคำปฏิญาณ คุณเวินก็ช่วยแก้ไขให้เรียบร้อยแล้วนะคะ”

“คุณยังยืนยันที่จะยกเลิกงานแต่งอยู่ไหมคะ”

ผมมองตัวอักษรเหล่านั้น จู่ ๆ ก็หลุดยิ้มออกมา

ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า “ยืนยันครับ”

สายลมยามเช้ามืดพัดโชยมาจากสุดทางเดิน

ผมลากกระเป๋าเดินทาง ก้าวเดินออกไปข้างนอกทีละก้าว

กำแพงรูปถ่ายตลอดเจ็ดปี ถูกเสิ่นชิงถังลบทิ้งไปเพียงแค่คำพูดประโยคเดียว

ดังนั้นเสิ่นชิงถังที่คบกันมาเจ็ดปีเต็มก็ถูกผมทิ้งไว้เบื้องหลังเช่นกัน

ตอนที่ผมเตรียมจะขึ้นเครื่อง ในที่สุดข้อความแจ้งเตือนยกเลิกงานแต่งก็ถูกส่งไปยังโทรศัพท์มือถือของเสิ่นชิงถัง

เธอรีบโทรหาออร์แกไนเซอร์ทันที น้ำเสียงเข้มขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น”

ออร์แกไนเซอร์ตกใจยิ่งกว่าเสิ่นชิงถังเสียอีก

“งานแต่งถูกยกเลิกโดยคุณเจียงเองค่ะ เขาบอกว่าจะไปทำงานที่ไอซ์แลนด์ และคงจะไม่กลับมาอีกแล้ว”

“คุณเสิ่นไม่ทราบเรื่องเหรอคะ”