LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น บทที่ 9
วันนั้นที่ไอซ์แลนด์หิมะกำลังตกผมเพิ่งจะถ่ายวิดีโอไทม์แลปส์แสงเหนือเสร็จเซ็ตหนึ่ง นิ้วมือแข็งชาไปหมดเพราะความหนาวเหน็บปลายสายฝั่งนั้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่า“จือหยวน ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันจะพูดอะไรมันก็สายไปแล้ว”“แต่ฉันเสียใจจริง ๆ”“ฉันเอาแต่คิดทุกวันว่าถ้าในงานปาร์ตี้วันนั้น ฉันไม่ได้บอกว่านายแค่เป็นคนรู้ความแล้ว”“ถ้าฉันวิ่งตามนายออกไป”“ถ้าฉันไม่ได้ลบกำแพงรูปถ่ายทิ้ง”“ถ้าฉันรับรู้ถึงความเสียใจของนายให้เร็วกว่านี้...”ตอนที่พูดประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบไม่เป็นคำ“พวกเราก็จะไม่มีวันเดินมาถึงจุดนี้ใช่ไหม”ผมทอดสายตามองลานหิมะที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา“เสิ่นชิงถัง”“มันไม่มีคำว่าถ้าหรอกนะ”ปลายสายฝั่งนั้นเงียบเสียงลงผมพูดต่อ“เธอไม่ได้ทำร้ายจิตใจฉันแค่ครั้งเดียว”“มันหลายต่อหลายครั้งแล้ว”“และฉันก็ไม่ได้เลิกรักเธอในชั่วอึดใจ”“แต่มันเป็นความผิดหวังที่สะสมมาครั้งแล้วครั้งเล่า”“ดังนั้นการที่เธอมานั่งเสียใจในตอนนี้ มันก็เป็นแค่เรื่องของเธอ”“ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอีกต่อไป”เสิ่นชิงถังสะอื้นไห้พลางเรียกชื่อผม“จือหยวน...”ผมกดตัดสายทิ้งหลั
ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น บทที่ 8
ต่อมาชื่อเสียงของเวินเยี่ยนโจวในแวดวงเพื่อนก็ป่นปี้ไม่มีชิ้นดีตอนแรกแค่มีคนปล่อยคลิปวิดีโองานปาร์ตี้คืนนั้นออกมาเสิ่นชิงถังบอกข้อดีของเขาสิบข้อเสิ่นชิงถังคุยแชตกับเขามากที่สุดเสิ่นชิงถังค่อย ๆ เปลี่ยนงานแต่งงานของผม ให้กลายเป็นรูปแบบที่เขาชอบทีละนิดเรื่องพวกนี้ถ้าแยกพูดทีละเรื่อง บางทีอาจจะยังใช้คำว่า “เพื่อนสนิทกัน” มาบังหน้าได้แต่พอมารวมกันแล้ว กลับกลายเป็นความน่าสะอิดสะเอียนอย่างชัดเจนมีคนพูดจาประชดประชันในกลุ่ม“สนิทกันขนาดนี้ ทำไมถึงยังแทงข้างหลังแย่งแฟนคนอื่นได้อีกล่ะ”“เขาใกล้จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ยังไปช่วยแก้คำปฏิญาณอีก ไม่รู้จักวางตัวเลยจริง ๆ”“เพื่อนบ้าอะไรกัน นี่มันตั้งใจหยามหน้ากันชัด ๆ”ไม่นานนัก ก็มีคนเริ่มขุดเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาปีที่เป็นวันเกิดผม เสิ่นชิงถังบอกว่าบริษัทมีธุระด่วน เลยมาทานข้าวเป็นเพื่อนผมไม่ได้แต่เวินเยี่ยนโจวกลับโพสต์รูปที่เห็นแค่มือครึ่งท่อนนาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่บนมือนั้น คือของขวัญวันเกิดที่ผมซื้อให้เสิ่นชิงถังคืนที่ผมโรคกระเพาะกำเริบ เสิ่นชิงถังบอกว่าดึกเกินไปแล้ว ให้ผมเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเองแต่กลับมีคนถ่ายรูปตอนที่เธอยืน
ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น บทที่ 7
สิ้นประโยคนี้ จู่ ๆ เสิ่นชิงถังก็คุกเข่าลงพื้นหิมะเย็นมากตอนหัวเข่าของเธอกระแทกลงไป มีเสียงดังทึบ ๆ ดังขึ้น“จือหยวน ฉันผิดไปแล้ว”“ต่อไปฉันจะไม่ไปเจอเวินเยี่ยนโจวอีก”“ฉันจะลบประวัติแชตทั้งหมดทิ้ง”“งานแต่งก็จัดใหม่ได้”“นายต้องการอะไร ฉันจะให้ทุกอย่างเลย”“นายกลับมาเถอะนะ ได้ไหม”เพื่อนร่วมงานรอบข้างมองมาจากที่ไกล ๆมีคนคิดจะเดินเข้ามา แต่ผมก็ส่ายหน้าห้ามเอาไว้ผมมองเสิ่นชิงถังที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าภายในใจพลันไร้ซึ่งความเกลียดชังและไม่มีความเจ็บปวดมีเพียงความสงบนิ่งหลังจากทุกอย่างคลี่คลายลงแล้วเท่านั้น“เสิ่นชิงถัง”“สิ่งที่ฉันต้องการ เมื่อก่อนเธอให้ไม่ได้”“ตอนนี้ฉันไม่ต้องการแล้ว เธอก็ไม่ต้องให้แล้วละ”เธอเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความพังทลาย“แต่ฉันรักนายนะ”“ฉันรักนายจริง ๆ ...”“งั้นก็ถือซะว่าเคยรักก็แล้วกัน”ผมเอ่ยเสียงเบา“ฉันก็เคยรักเหมือนกัน”“แต่เราคงต้องจบลงแค่นี้แหละ”พูดจบ ผมก็เดินเบี่ยงหลบเธอเข้าไปในโรงแรมเสิ่นชิงถังยื่นมือมาหมายจะคว้าตัวผมไว้แต่กลับถูกเพื่อนร่วมงานในทีมโปรเจกต์ขวางเอาไว้เธอคุกเข่าอยู่บนลานหิมะ ตะโกนเรียกชื่อผมซ้ำแล้ว
ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น บทที่ 6
โทรศัพท์มือถือดังขึ้นมาอีกครั้งครั้งนี้เป็นเอกสารที่ออร์แกไนเซอร์จัดงานแต่งส่งมา“คุณเสิ่นคะ นี่แผนสรุปสุดท้ายที่คุณเจียงยืนยันก่อนจะยกเลิกงานแต่งค่ะ”“เขาบอกว่า หากคุณเสิ่นต้องการ ก็เก็บไว้เป็นที่ระลึกได้ค่ะ”เสิ่นชิงถังกดเปิดดูหน้าแรก คืองานแต่งดอกคามิลเลียสีขาวในตอนเริ่มต้นหน้าที่สอง คือเวอร์ชันที่ถูกเปลี่ยนเป็นดอกกุหลาบสีแดงในภายหลังในหมายเหตุการแก้ไขแต่ละข้อที่อยู่ด้านข้าง ล้วนระบุเอาไว้ว่า“คุณเสิ่นบอกว่า คุณเวินเสนอ”“คุณเสิ่นบอกว่า คุณเวินชอบ”“คุณเสิ่นบอกว่า ให้เชื่อคุณเวิน”ข้อแล้วข้อเล่าเปรียบเสมือนการตบหน้าฉาดแล้วฉาดเล่าในที่สุดเสิ่นชิงถังก็เข้าใจไม่ใช่ว่าจู่ ๆ ผมก็ไม่อยากได้งานแต่งครั้งนี้ขึ้นมาแต่เป็นเธอต่างหากที่ค่อย ๆ เปลี่ยนตัวผมออกจากงานแต่งครั้งนี้ไปทีละนิดตั้งนานแล้วส่วนผมก็แค่ไม่อยากยืนอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้วเธอยกมือขึ้นปิดบังดวงตาทว่าน้ำตากลับยังคงร่วงหล่นลงมาตามง่ามนิ้วอีกด้านหนึ่งตอนเครื่องบินทะยานผ่านชั้นเมฆ เส้นขอบฟ้าพลันปรากฏแสงจาง ๆ อาบไล้ไปทั่วผมนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ทอดสายตามองเมืองด้านล่างที่ห่างไ
ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น บทที่ 5
เสิ่นชิงถังกำโทรศัพท์มือถือไว้ สีหน้าค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น“เขาไปไอซ์แลนด์เหรอ”“ตั้งแต่เมื่อไหร่”ออร์แกไนเซอร์จัดงานแต่งที่อยู่ปลายสายลังเลไปชั่วครู่“คุณเจียงบอกว่าเป็นออฟเฟอร์ที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้วค่ะ”“แต่เพิ่งจะตัดสินใจตอบรับวันนี้”“เขายังบอกอีกว่า ค่าเสียหายทั้งหมดของงานแต่งเขาจะรับผิดชอบเอง ไม่จำเป็นต้องให้คุณเสิ่นออกหน้าค่ะ”เสิ่นชิงถังราวกับได้ยินเรื่องเหลวไหลอะไรทำนองนั้น“ไม่จำเป็นต้องให้ฉันออกหน้าเหรอ”“สิ่งที่เขายกเลิกคืองานแต่งของพวกเรานะ!”ออร์แกไนเซอร์เอ่ยอย่างระมัดระวัง“คุณเสิ่นคะ เมื่อคืนคุณเจียงยืนยันชัดเจนมากเลยค่ะ”“เขาบอกว่า งานแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่รูปแบบที่เขาต้องการอีกต่อไปแล้ว”ประโยคนี้เปรียบเสมือนเข็มเล่มหนึ่ง ที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเสิ่นชิงถังเธอหันขวับกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามสัญชาตญาณเวินเยี่ยนโจวยังคงออนไลน์อยู่เขายีผมตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม นัยน์ตาแดงก่ำ“ชิงถัง จือหยวนโกรธเพราะฉันหรือเปล่า”“หรือว่าฉันไปอธิบายให้เขาฟังดีไหม”เมื่อก่อนขอเพียงแค่เวินเยี่ยนโจวพูดแบบนี้ เสิ่นชิงถังก็จะคอยปลอบโยนเขาทันทีทว่าในเวลานี
ยิ่งรักเท่าไร ยิ่งเจ็บเท่านั้น บทที่ 4
วันรุ่งขึ้น ตอนที่ผมลากกระเป๋าเดินทางผ่านห้องหนังสือ ประตูห้องปิดไม่สนิทด้านในมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาของเสิ่นชิงถังดังลอดออกมาหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังเปิดวิดีโอคอลอยู่เวินเยี่ยนโจวในชุดนอนเอนกายพิงหัวเตียง ในมือถือเอกสารคำปฏิญาณในงานแต่งงานเอาไว้“ชิงถัง ท่อนนี้เธอเขียนดูเป็นทางการเกินไปหน่อยนะ”“จือหยวน ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอดเจ็ดปี”พอเขาอ่านจบ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ“เหมือนเจ้านายขึ้นกล่าวสุนทรพจน์เลย”เสิ่นชิงถังก็หัวเราะออกมาเช่นกัน“ฉันไม่ถนัดเขียนอะไรพวกนี้นี่นา”เวินเยี่ยนโจวเท้าคางมองเธอ“เธอเขียนประมาณว่านายเหมือนกับฤดูใบไม้ผลิ ที่ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายก็ได้นี่”“แบบนี้ดูโรแมนติกขึ้นมาหน่อยไหม”เสิ่นชิงถังเงียบไปหลายวินาที น้ำเสียงอ่อนลง“ประโยคนี้เหมือนหมายถึงนายมากกว่านะ”ปลายสายฝั่งนั้นเงียบไปชั่วครู่เวินเยี่ยนโจวเอ่ยถามเสียงเบา “งั้นเธอยืนยันจะเขียนให้จือหยวนเหรอ”เสิ่นชิงถังไม่ได้ตอบกลับในทันทีผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงเอ่ยปาก“ตอนอยู่ในงานแต่ง จะอ่านให้ใครฟังก็เหมือนกันนั่นแหละ”“คิดซะว่าฉันแอบอ่านให้นายฟังก็แล้วกัน”ผมยืนอยู่หน้าประตู กลางอกคล้า
You May Also Like
ถูกทอดทิ้งครั้งที่ 99
มอร์ลิน7.5K viewsหนึ่งฝันหวนคืน ครองคู่กับท่าน
บุปผาเดือนเพ็ญ33.3K viewsจดหมายฉบับสุดท้าย
ปอเปี๊ยะสตรอว์เบอร์รี11.7K viewsรักเราไกลสุดฟ้า
จือฮั่วฮั่ว9.1K viewsสังเวยรักให้แสงจันทร์ขาว
นิรนาม1.6K viewsเพื่อนร่วมงานขอเปลี่ยนกะกลางคืนกับฉันเพื่อไปเดทกับสามีฉัน
กิ่งบุปผา3.3K viewsความรักอยู่ใกล้แค่เอื้อม และอยู่ไกลสุดขอบฟ้า
เฉี่ยนเฉี่ยน518 viewsชีวิตที่เคยวาดกรอบเพราะคุณ
หลินเซี่ย2 views
