บทที่ 3

พอกลับมาถึงเรือนหอ ผมก็เริ่มจัดกระเป๋าเดินทาง

บ้านหลังนี้ เป็นบ้านที่ผมกับเสิ่นชิงถังช่วยกันเลือก

เธอบอกว่าวันข้างหน้าหลังเลิกงานกลับมา ไฟตรงโถงทางเข้าจะเปิดสว่าง ในครัวจะมีซุปร้อน ๆ ส่วนตรงระเบียงจะปลูกดอกคามิลเลียที่ผมชอบเอาไว้

แค่คิดก็มีความสุขมากแล้ว

ทว่าตอนนี้ผมถึงเพิ่งตระหนักได้

ภายในบ้านหลังนี้ เต็มไปด้วยร่องรอยของเวินเยี่ยนโจวอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ในตู้เย็นอัดแน่นไปด้วยน้ำอัดลมรสพีชขาวที่เขาชอบดื่ม

บนโซฟามีเสื้อคลุมที่เขาลืมทิ้งไว้พาดอยู่

แม้กระทั่งชุดสูทเพื่อนเจ้าบ่าวที่แขวนอยู่ข้างชุดของผม ยังดูประณีตกว่าชุดเจ้าบ่าวของผมเสียอีก

ผมยืนอยู่ตรงห้องแต่งตัว มองเสื้อผ้าสองชุดนั้น

ในใจพลันรู้สึกปวดหนึบขึ้นมา

ที่แท้งานแต่งงานนี้ยังไม่ทันจะได้เริ่มต้น

ทว่าพื้นที่ในใจของเสิ่นชิงถังที่เป็นของผม กลับถูกเวินเยี่ยนโจวแย่งชิงไปทีละนิดจนเต็มพื้นที่เสียแล้ว

ผมไม่ได้ร้องไห้

เพียงแค่เก็บเอกสารสำคัญ พาสปอร์ต และเสื้อผ้าที่ใส่ประจำสองสามชุดลงในกระเป๋าเดินทาง

จัดกระเป๋าไปได้ครึ่งทาง เสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้น

เสิ่นชิงถังกลับมาแล้ว

ในมือของเธอหิ้วถุงเครื่องประดับ น้ำเสียงเจือความง้องอนอยู่เล็กน้อย

“ที่รัก อย่าโกรธเลยนะ”

“ตอนเดินผ่านร้าน ฉันเห็นกระดุมข้อมือคู่นี้ จำได้ว่านายเคยบอกว่าชอบหินออบซิเดียน”

เสิ่นชิงถังเปิดกล่องออก ด้านในคือกระดุมข้อมือหินออบซิเดียนหนึ่งคู่

ผมชอบหินออบซิเดียนจริง ๆ นั่นแหละ

ตอนนั้นผมเดินผ่านตู้โชว์ ยืนมองอยู่นานมาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ซื้อเพราะราคาแพงเกินไป

ตอนนั้นเสิ่นชิงถังกุมมือผมไว้แล้วพูดเจือรอยยิ้มว่า

“รอให้พวกเราแต่งงานกันก่อน ฉันจะซื้อของที่ดีกว่านี้ให้นายนะ”

มาตอนนี้เธอซื้อกลับมาให้แล้วจริง ๆ แต่ของที่ซื้อมากลับเป็นกระดุมข้อมือ

ทั้งที่ผมไม่เคยใส่เสื้อเชิ้ตสไตล์ฝรั่งเศสที่ต้องกลัดกระดุมข้อมือเลยสักครั้ง

คนที่ใส่เชิ้ตสไตล์ฝรั่งเศส คือเวินเยี่ยนโจวต่างหาก

เสิ่นชิงถังสวมกอดผมไว้

“เรื่องคืนนี้ก็ให้มันผ่านไปเถอะนะ ดีไหม”

ผมก้มหน้ามองกระดุมข้อมือคู่นั้น

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ใบเสร็จอีกใบกลับร่วงหล่นลงมาจากถุงของขวัญ

ตัวเลขจำนวนเงินบนนั้นช่างบาดตาเหลือเกิน

มันคือเนกไทหนึ่งเส้น ที่มีราคาสูงกว่ากระดุมข้อมือคู่นี้ถึงสิบเท่า

ผมจำแบรนด์นั้นได้

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เวินเยี่ยนโจวเพิ่งจะโพสต์ลงโซเชียล

ในรูปถ่าย เขาสวมเนกไทเส้นนั้นพร้อมกับยิ้มอย่างสดใส

พร้อมแคปชันว่า “ของขวัญที่ใครบางคนเป็นสปอนเซอร์ให้ สัปดาห์หน้าจะเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวที่หล่อที่สุดของเธอเลย”

ผมมองใบเสร็จใบนั้น น้ำตาร่วงหล่นอย่างไม่อาจควบคุมได้

ความอดทนบนใบหน้าของเสิ่นชิงถังพลันเจือจางลงไปหลายส่วน

“ทำไมนายถึงร้องไห้อีกแล้ว”

“จือหยวน นายทำตัวแบบนี้ ฉันเหนื่อยมากจริง ๆ นะ”

ชั่วอึดใจที่ประโยคนี้หลุดออกมา ผมก็ชะงักไปทันที

เมื่อก่อนตอนที่ผมร้องไห้ เสิ่นชิงถังจะลุกลี้ลุกลน

เธอจะคอยเช็ดน้ำตาให้ผมด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

จะดึงผมเข้าไปกอดไว้ในอ้อมอก แล้วคอยปลอบโยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“จือหยวน อย่าร้องไห้เลยนะ”

“พอนายร้องไห้ ใจฉันก็ว้าวุ่นไปหมดแล้ว”

มีอยู่ครั้งหนึ่งผมฝันร้าย จนร้องไห้สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก

เธอขับรถข้ามถนนไปถึงสามสาย เพื่อซื้อเกี๊ยวน้ำร้อน ๆ มาให้ผมหนึ่งชาม

เธอบอกว่า “จือหยวนของพวกเราตอนเด็ก ๆ ไม่มีคนคอยโอ๋”

“วันข้างหน้านายร้องไห้เมื่อไหร่ ฉันก็จะคอยโอ๋นายเอง”

เสิ่นชิงถังในตอนนั้น ใส่ใจน้ำตาของผมจริง ๆ

ทว่ามาตอนนี้ กลับแลกมาได้เพียงแค่ประโยคเดียวของเธอ

ว่าฉันเหนื่อยมากจริง ๆ

ที่แท้ช่วงเวลาที่น้ำตาไม่อาจสั่นคลอนหัวใจของใครคนหนึ่งได้อีก

ก็ถึงเวลาที่ต้องเก็บมันเอาไว้แล้ว

ผมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา น้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันไม่เป็นไร”

เสิ่นชิงถังคล้ายกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เธอเดินเข้ามาหา ก้มหน้าลงหมายจะจูบผม

ผมเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ

ในที่สุดสีหน้าของเสิ่นชิงถังก็เย็นชาลง

เธอขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด

“ช่างเถอะ”

“นายใจเย็นก่อนก็แล้วกัน”

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องหนังสือ

ตกดึก ตอนที่ผมเตรียมจะปิดไฟ หน้าจอแท็บเล็ตบนหัวเตียงพลันสว่างวาบขึ้นมา

โปรแกรมแชตของเสิ่นชิงถังยังคงล็อกอินค้างไว้อยู่ในเครื่อง

เดิมทีผมแค่คิดจะกดปิดหน้าจอให้เธอ

แต่ในหน้าต่างแชตที่เด้งขึ้นมา ชื่อของเวินเยี่ยนโจวกลับทิ่มแทงจนผมปวดตาไปหมด

เวินเยี่ยนโจวถาม “ง้อสำเร็จหรือยัง”

เสิ่นชิงถังตอบ “ยัง”

“เดี๋ยวนี้เขายิ่งง้อยากขึ้นทุกที”

เวินเยี่ยนโจวส่งอีโมจิหน้ายิ้ม

“แล้วคืนนี้เธอได้ชดเชยให้เขาดี ๆ หรือเปล่าล่ะ”

ทิ้งช่วงครู่หนึ่ง เสิ่นชิงถังก็ตอบกลับมา

“อย่าพูดถึงเลย เขาปฏิเสธน่ะ”

“ก็ดีเหมือนกัน เจ็ดปีแล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับร่างกายของเขามาตั้งนานแล้ว”

“โชคดีที่เขาผลักฉันออก ไม่งั้นฉันคงต้องฝืนใจแนบชิดกับเขาอีก”

ผมจ้องมองตัวอักษรสองสามบรรทัดนั้น

ตาแสบไปหมด แต่กลับไม่มีน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว

ที่แท้แม้กระทั่งการใกล้ชิดกับผม

สำหรับเสิ่นชิงถังแล้ว ก็กลายเป็นเรื่องที่ต้องฝืนใจทำไปเสียแล้ว

ผมกดปิดแท็บเล็ต

หยิบกระดุมข้อมือหินออบซิเดียนคู่นั้นเก็บกลับลงไปในถุงเครื่องประดับตามเดิม

จากนั้นก็นำไปวางไว้บนตู้ตรงโถงทางเข้าพร้อมกับแหวนแต่งงาน

ราวกับเป็นการส่งคืนความฝันที่ในที่สุดก็ต้องตื่นขึ้นมาเสียที

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือก็เด้งการแจ้งเตือนจองตั๋วเครื่องบินสำเร็จพอดี

พรุ่งนี้เวลาตีสาม บินตรงสู่ไอซ์แลนด์

นับจากนี้ไป ผมจะบินไปทุกเมืองที่อยากไป

และจะไม่มีวันร่อนลงจอดข้างกายเสิ่นชิงถังอีกต่อไป