บทที่ 1

ผมเพิ่งจะเตรียมตัวกลับ ก็มีคนตบโต๊ะส่งเสียงเชียร์ขึ้นมาอีก

“อย่าเพิ่งไปสิจือหยวน รอบสุดท้ายแล้ว”

“ครั้งนี้มาเล่นอะไรตื่นเต้น ๆ กันดีกว่า มาดูกันว่าประวัติแชตกับใครเยอะที่สุด”

เวินเยี่ยนโจวหัวเราะพลางดันโทรศัพท์มือถือไปกลางโต๊ะ

“ได้สิ ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบังอยู่แล้ว”

แต่ตอนที่ผลสถิติเด้งขึ้นมา ภายในห้องวีไอพีพลันเงียบกริบไปชั่วอึดใจ

คนที่เสิ่นชิงถังคุยด้วยมากที่สุด ไม่ใช่ผม

แต่เป็นเวินเยี่ยนโจว

มีคนหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาสองเสียง

“นี่...ชิงถังกับเยี่ยนโจวคุยกันเยอะเหมือนกันนะเนี่ย”

เวินเยี่ยนโจวกะพริบตา น้ำเสียงร่าเริง

“ช่วยไม่ได้นี่นา จือหยวนเป็นผู้ใหญ่เกินไป มีอะไรก็แบกรับไว้คนเดียวหมด”

“บางทีชิงถังก็เครียด เลยต้องหาคนคุยด้วยบ้างไม่ใช่เหรอ”

พูดจบ เขาก็กดเข้าไปในประวัติการแชตช่วงหนึ่งเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

บนหน้าจอเด้งข้อความที่เสิ่นชิงถังส่งหาเขา

“จือหยวนถามเรื่องลำดับพิธีแต่งงานอีกแล้ว”

“เขาจริงจังเกินไปจริง ๆ”

เวินเยี่ยนโจวตอบเธอ “เขาก็ตึงเครียดเกินไป ไม่เหมือนฉัน เรื่องแต่งงานอะไรแบบนี้แค่มีความสุขก็พอแล้ว”

เสิ่นชิงถังส่งสติกเกอร์หัวเราะกลับไป

“ฉันถึงบอกไงว่าคุยกับเวินเยี่ยนโจวสบายใจกว่าคุยกับเขาเยอะ”

ปลายนิ้วของผมค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

ไม่นาน ประวัติการแชตอีกช่วงก็เลื่อนขึ้นมา

เสิ่นชิงถังบอกว่า

“วันนี้จือหยวนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นอีกแล้ว”

“เขาคิดว่าตัวเองใส่สีขาวแล้วดูดีมากเหรอ”

เวินเยี่ยนโจวส่งอีโมจิร้องไห้ปนหัวเราะ

“เธออย่าไปว่าเขาสิ”

“แต่เขาก็ไม่ค่อยเหมาะจริง ๆ นั่นแหละ บุคลิกจืดชืดเกินไป”

เสิ่นชิงถังตอบ

“อืม นายใส่คงจะดูดีกว่า”

ภายในห้องวีไอพีไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรอีกเลย

ผมยืนนิ่งอยู่กับที่ ลำคอตีบตันราวกับมีอะไรมาจุกอยู่

ความรู้สึกปวดหนึบแผ่ซ่านจากกลางอก จุกเสียจนผมต้องผ่อนลมหายใจให้เบาลง

ที่แท้ความคาดหวังอันระมัดระวังของผม

ความตื่นเต้นตอนที่ลองชุดแต่งงานพวกนั้น

สำหรับเสิ่นชิงถังแล้ว กลับเป็นเพียงหัวข้อสนทนาที่เอาไปหัวเราะเยาะร่วมกับเวินเยี่ยนโจว

เวินเยี่ยนโจวเดินมาข้างกาย เอื้อมมือมาโอบไหล่ผมอย่างสนิทสนม

“จือหยวน นายอย่าโกรธไปเลยนะ”

“ถ้าชิงถังไปคุยเรื่องพวกนี้กับคนอื่น ฉันต้องด่าเธอแทนนายแน่”

“แต่ฉันเป็นเพื่อนรักที่สุดของนายนะ”

เขาเอียงคอมองผม เอ่ยปากด้วยท่าทางไร้เดียงสา

“ฉันช่วยนายจับตาดูเธอ แบบนี้ไม่ดีเหรอ”

ผมมองมือของเวินเยี่ยนโจวที่วางอยู่บนไหล่

ข้อมือข้างนั้นสวมนาฬิกาสีเงินอยู่เรือนหนึ่ง

เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่เสิ่นชิงถังไปทำงานต่างจังหวัด เธอเคยถ่ายรูปส่งมาให้ดู แล้วถามผมว่าสวยไหม

ตอนนั้นผมจ้องมองรูปอยู่นาน ตอบกลับไปด้วยความดีใจจนล้นอก

“สวยสิ”

ผมนึกว่านั่นคือเซอร์ไพรส์ที่เธอเตรียมจะมอบให้ผม

ถึงขั้นแอบคิดเอาไว้ว่า รอให้เธอกลับมา ผมจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ แล้วจงใจถามว่ามีของฝากมาให้ผมบ้างไหม

ทว่าผมเฝ้ารอมาหลายวัน กลับไม่เคยได้รับเซอร์ไพรส์ชิ้นนั้นเลย

มาตอนนี้ เซอร์ไพรส์ชิ้นที่ว่า กลับปรากฏอยู่บนข้อมือของเวินเยี่ยนโจว

ผมค่อย ๆ ปัดมือของเขาออก

ขอบตาของเวินเยี่ยนโจวพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

“จือหยวน นี่นายไม่เชื่อใจแม้กระทั่งฉันเลยเหรอ”

ในที่สุดเสิ่นชิงถังก็ขมวดคิ้ว

“จือหยวน”

“ทุกคนก็แค่เล่นเกมกัน นายอย่าอ่อนไหวเกินไปนักเลย”

พอเธอพูดประโยคนี้ออกมา จู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่าแม้แต่ความเสียใจก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว