Ohno! โทษทีฉันไม่กินเด็ก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

พรึ่บ! เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกโยนลงมาตกอยู่ที่พื้น ชายหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังคุกเข่าคร่อมอยู่ที่ร่างของฉัน เขายกยิ้มบาง ๆ พลางโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเบา ๆ"พี่สวยจนผมอดใจไม่อยู่เลยครับ" น้ำเสียงแทบพร่าปนเซ็กซี่ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว ริมฝีปากเปียกชื้นของเขาแนบลงกับลำคอเพรียวระหงสลับซ้ายขวา ชวนให้กระสันซ่าน ขณะที่มือทั้งสองของฉันโอบกอดแผ่นหลังแกร่งพร้อมกับลูบไล้อย่างเร่าร้อนฌาณกดจูบลงมาที่ริมฝีปากบางก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้าไปสำรวจรอบ ๆ ในช่องปากแล้วตลัดลิ้นดูดเลียกวนความหวาน ร่างกายของฉันถูกปลุกเร้าจนติดไฟอย่างรวดเร็ว เขาถอนจูบ แล้วจ้องใบหน้าฉันด้วยสายตาพราวระยับ ลมหายใจของเขากระเซ่าจู่ ๆ ก็ลงจากเตียงแล้วล้วงไปในกระเป๋ากางเกงหยิบถุงยางอนามัยออกมา เมื่อฉันเห็นสิ่งนั้นสองแก้มก็เห่อร้อนขึ้นมาดื้อ ๆ จึงรีบเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ก็ยังได้เสียงปลดกระดุม ตามด้วยเสียงรูดซิบกางเกง หัวใจดวงน้อยเกิดเต้นโครมครามขึ้นมาอีกครั้ง'ฉันกำลังจะเสียตัวให้หนุ่มรุ่นน้อง?'"กระติ๊บ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่า พอฉันหันไปก็พบกับท่อนเนื้อร้อนขนาดใหญ่ที่สวมใส่เกราะป้องกันอย่างเรียบร้อย เรียกว่าพร้อมใช้งานได้เลย"ว้

ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ความมึนเมาเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง โดยมีชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวสอง-สามคนที่นั่งหว่านล้อมต่างพากันส่งเสียงเชียร์ ฌาณที่นั่งแนบชิดกับไกอาอย่างสนิทสนมราวกับทั้งคู่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา"ทำตามกติกาสิว่ะไอ้ฌาณ" มีเสียงทุ้มที่นั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น ฉันที่ยังยืนมองอยู่ด้านนอกทำอะไรไม่ถูก รู้สึกสมองขาวโพนไปหมด"ถ้าไม่จูบก็ยกหมดแก้ว" ชายหนุ่มใบหน้าใสกล่าวขึ้นพร้อมรินเหล้าสีแดงอำพันใส่ลงไปในแก้วใบใหญ่จนเต็ม ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ รอดูทีท่าของเขาว่าจะเลือกอย่างไหนสักพักฉันก็รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นฌาณหยิบแก้วที่ใส่เหล้าขึ้นมายกดื่มแทนที่จะจุมพิตกับหญิงสาวข้างกาย แต่สีหน้าของเธอดูไม่สบอารมณ์นัก หึ! อยากให้แฟนฉันจูบเธอหรือไง ระหว่างที่ฉันกำลังจะผลักประตูเข้าไปเอาเรื่องที่เธอบังอาจมานั่งเบียดแฟนของฉันแทบจะขึ้นนั่งบนตักเสียให้ได้ จู่ ๆ ก็มีคนหนึ่งพูดขึ้นมา ทำให้ฉันต้องหยุดชะงัก"มึงจะไปจริง ๆ เหรอวะ" ฉันย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ฌาณจะไปไหน?"แล้วจะไม่บอกพี่กระติ๊บจริง ๆ เหรอ" นักศึกษาหนุ่มอีกคนกล่าวถาม"ไม่จำเป็น" สิ้นเสียงของฌาณ ทำให้ฉันรู้สึกเข่าอ่อนแทบจะล้มฟุบลง

ฉันกับไทกะอยู่ที่บ่อปลานานพอสมควรแล้ว จึงพากันเข้าไปในห้องอาหารวีไอพี ประจวบเหมาะที่ทุกคนก็ต่างเตรียมตัวกลับบริษัท ระหว่างที่ฉันเดินมาขึ้นรถกับไทกะ ก็สวนกับชายหญิงคู่หนึ่ง ฉันชะงักฝีเท้าครู่นึง ในขณะที่ชายหนุ่มก็หยุดเดินแล้วจ้องมาที่ฉัน"ใครเหรอครับ" ไทกะคงจะสังเกตเห็นชายหนุ่มอีกฝ่ายยืนจ้องมองฉันไม่ละสายตา"คนเคยรู้จักน่ะ อย่าไปสนใจเลย" ไทกะผงกหัวรับ แล้วเดินไปเปิดประตูรถให้ฉันนั่งตรงฝั่งโดยสาร ส่วนเขาก็ไปนั่งประจำที่คนขับ รถเคลื่อนที่ออกมาฌาณก็ยังคงยืนมองอยู่ไม่ขยับไปไหนจนลับตาพอมาถึงบริษัทนั่งลงได้ไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันรีบกดรับสายเพราะโชว์เบอร์ของเพื่อนสนิทฉันเอง"ฮัลโหล ไอรินเป็นยังไงบ้าง" ฉันกล่าวถามอาการคนป่วยด้วยความเป็นห่วง ช่วงเช้าฉันยุ่งมากจึงไม่ได้โทรไปถามไถ่อาการเพื่อนเลย(ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตอนนี้หลับอยู่) เฟิร์ลตอบกลับมาน้ำเสียงแจ่มใส"อืม" ฉันขานรับอย่างโล่งใจ(แก ฉันมีเรื่องจะเม้าท์) พอได้ยินแบบนี้ฉันนี่หูผึ่งขึ้นมาทันที"เล่ามา ๆ"(เอ่อ เรื่องแฟนเก่าแกนะ ไอ้เด็กเวรนั่นนะ) ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตอบกลับไป"เล่ามาเถอะ" ถึงแม้จะไม่รู้สึกหวั่นไหวเหมือนแต่ก่อน แต่ฉ

ไทกะเข้ามาที่บ้านเพื่อพูดคุยเรื่องหมั้นของเราสองคน คุณพ่อ คุณแม่ ต่างก็แสดงความยินดี คงอยากจะให้ฉันออกเรือนไปเร็ว ๆ เพราะอายุอานามฉันก็ไม่น้อยแล้วครอบครัวของไทกะอยู่ที่ญี่ปุ่น เขาจึงจะไปรับพวกเขามาเจรจา และปรึกษาหารืออีกครั้งอย่างเป็นทางการ ทางฝ่ายฉันก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร หลังจากพูดคุยกันเรียบร้อย ไทกะก็พาครอบครัวฉันไปทานข้าวที่ร้านอาหารแห่ง เฟิร์ล ไอริน และไคโตะ ก็ตามมาด้วยจริง ๆ แล้วน้องชายตัวแสบของฉันไม่ได้อยากมาด้วยหรอก แต่โดนคุณพ่อบังคับให้มาทำความรู้จักกับพี่เขยไว้ แม้ว่าไคโตะกับไทกะจะเคยพบเจอกันบ่อย ๆ เวลาเขาไปที่บ้าน แต่ทั้งสองก็ไม่ค่อยจะได้พูดคุยกันสักเท่าไหร่ แต่ไม่ถึงกับไม่ชอบขี้หน้ากันนะ"อยากทานอะไรสั่งเต็มที่เลยนะ" ไทกะกล่าวกับทุกคนอย่างสุภาพ"ขอจัดเต็มเลยนะ" เฟิร์ลเอ่ยพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ"แก ๆ ..." ไอรินที่นั่งข้าง ๆ สะกิดแขนฉันแล้วพูดเบา ๆ"...เดือนหน้าแกจะไปญี่ปุ่นเหรอ" ฉันผงกหัว ทั้งเฟิร์ล และไอรินคงไม่รู้ว่าฉันกับไทกะจะไปหมั้นกันที่ญี่ปุ่นเป็นประเพณีทางฝ่ายนั้น และถือโอกาสรับคุณพ่อคุณแม่ และญาติ ๆ ของไทกะมาด้วย"ได้ข่าวเอ่อ....ฌาณบ้างมั้ย" ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ เฟิร์

หลังจากเรียนจบ ฌาณก็เข้าทำงานที่โรงพยาบาลของตระกูลฝ่ายแม่ เป็นนายแพทย์ที่อายุน้อยที่สุดในโรงพยาบาลและเรียนจบเร็วในคณะ ตอนนี้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ดูสุขุมกว่าเมื่อก่อน ฉันย้ายไปอยู่เพนต์เฮ้าส์กับเขา ซึ่งคุณพ่อของฌาณยกให้ฉันเป็นของขวัญวันแต่งงาน หรูหราหมาเห่ามากใกล้จะถึงวันแต่งงาน ฉันเตรียมตัวอย่างดี ใช่แล้วฉันจะต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด อิอิ"แก..ไปฉีดโบท๊อกกับฉันหน่อย" ฉันโทรไปชวนไอริน ซึ่งพักหลัง ๆ เฟิร์ลดูไม่ค่อยว่างเลย ไม่รู้ว่างานยุ่งหรือติดผู้ชาย(แกจะฉีดไปทำไม หน้าแกก็ไม่...)"ไม่ได้หรอก ฉันแก่กว่าฌาณตั้งสามปีนะ" ฉันแทรกพูดด้วยน้ำเสียนอยด์ ๆ ตัวเอง(โอ๊ย แกไม่ได้ดูแก่ขนาดนั้นสักหน่อย ไปบำรุงผิวก็พอ) ไอรินเพื่อนรักเอ่ยปลอบใจ"ก็ได้" ฉันก็เออออไป เพราะจริง ๆ แล้วฉันกลัวเข็ม ย้อนแย้งมั้ยล่ะอยากมีแฟนเป็นหมอ แต่กลัวเข็มกลัวเลือด(เลิกงานเจอกัน)"โอเค" พอฉันกดวางสาย เสียงโทรเข้าก็ดังขึ้นหน้าจอแสดงสายที่โทรเข้าเป็น 'สามีเด็ก' ยังไม่แต่งแต่เรียกสามีไปแล้ว"ฮัลโหล" ฉันกดรับแล้วส่งเสียงหวานเข้าไปในสาย(ทำไมไม่รับโทรศัพท์!) เสียงทุ้มดุดังเข้ามาจากลำโพงโทรศัพท์ ทำให้ฉันก็รีบเอาออกห่างจ