All Chapters of Ohno! โทษทีฉันไม่กินเด็ก: Chapter 1 - Chapter 10

คืนวันที่ 14 กุมภา 2025ตึก ตึก ตึก เสียงส้นสูงเดินขึ้นบันไดมายังชั้นที่สองของสถานที่บันเทิงระดับวีไอพี 'กระติ๊บ' เจ้าของรูปร่างเซ็กซี่ ใบหน้ารูปไข่สวยราวกับนางแบบ เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าตรงไปที่ห้องวีไอพีหมายเลข 1414 อย่างรีบร้อนก๊อก ก๊อก ก๊อก เมื่อมาถึงหน้าห้อง เธอไม่รอช้าใช้หลังมือเคาะประตูรัว ๆ ทันที"เปิดประตู !..." ปัง ปัง ปัง เมื่อเคาะแล้วก็ยังไม่มีใครเปิด เธอจึงลงแรงมากขึ้นด้วยอารมณ์โกรธ อย่างไม่กลัวเจ็บ พร้อมกับตะโกนเสียงดังโวยวาย"...เปิดประตูสิว่ะ" ปัง ปัง ปัง!"นั่นไงกระติ๊บ" ระหว่างที่เธอกำลังเรียกร้องให้คนที่อยู่ภายในห้องเปิดประตู เฟิร์ล กับไอริน สองสาวเพื่อนสนิทของเธอก็วิ่งเข้ามาห้าม"กระติ๊บ ใจเย็น ๆ สิ""ฉันเย็นไม่ไหวแล้ว...." เธอบอกกับไอรินด้วยสีหน้าโกรธจัด ก่อนจะประกาศบอกอย่างเสียงดังให้คนข้างในได้ยิน"....ถ้ายังไม่เปิด ฉันจะพังประตูเข้าไปนะ!" สิ้นเสียง..ด้านในก็ยังเงียบ กระติ๊บทำท่ายกฝีเท้าขึ้นตั้งใจว่าจะใช้กำลังที่มีถีบประตูเข้าไป ทว่าแอ๊ดดด ประตูก็เปิดออกมา ปรากฏร่างชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา กับหญิงสาวที่ยืนหลบด้านหลังเขา สภาพของทั้งคู่ราวกับไปสนามรบกันมา เสื้อผ้าหลุดล

"ยัยกระติ๊บ ..." ปัง ปัง"...ยัยกระติ๊บตื่นได้แล้ว" เสียงร้องเรียกพร้อมเสียงราวกับจะพังประตูดังแว่วเข้ามาในห้อง ทำให้ฉันต้องสะดุ้งตื่นด้วยความโมโห"ตื่นแล้วค่า คุณทัพพี" ใช่แล้ว นั่นเป็นแม่ของฉันเองที่กวนใจตอนฉันกำลังหลับฝันดี"รีบอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เราจะไปรับคาซูเอะจังกันนะ""ค่า" ฉันตอบรับอย่างเซ็ง ๆ ทำไมนะ พี่คาซูเอะก็โตแล้วป่ะ ทำไมต้องไปรับด้วย มาเองไม่เป็น? น่าเบื่อซะมัดครอบครัวของฉันมีสมาชิกทั้งหมด 5 คน มีพ่อ 'เคนตะ ฮิโร' แม่ ' ทัพพี ' พี่ชายคนโต 'คาซูเอะ ฮิโร' ซึ่งตอนนี้เขาย้ายไปอยู่ที่ญี่ปุ่นเพื่อไปรับตำแหน่งสำคัญจากคุณตา 'ฟุโตชิ' ฉัน 'กระติ๊บ หรือ คาเร็น ฮิโร' ฉันผู้ที่มีชื่อเล่นเพียงคนเดียว และน้องชาย 'ไคโตะ ฮิโร'วันนี้พี่คาซูเอะก็เดินทางกลับมาไทย แม่ทัพพีของฉันดีใจมาก และยังบังคับทุกคนไปรับพี่คาซูเอะด้วยกัน ไม่คิดจะถามสุขภาพกันเลย เฮ้อ...ฉันเด้งตัวเองขึ้นแล้วลงจากเตียง ก็รีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วลงมาที่ชั้นล่างของบ้าน จริง ๆ ฉันไม่ได้พักอยู่ที่บ้านหรอก แต่ช่วงนี้ปิดเทอมพ่อกับแม่ให้ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านหน่ะ ถ้าเป็นช่วงเปิดเทอมก็จะพักที่คอนโดฉันเดินลงมาพร้อมกระเป๋าแบรนด์เนมรา

วันต่อมาฉันลืมตาตื่น แล้วค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะยืดแขนบิดเล็กน้อย กวาดสายตามองไปยังนาฬิกาติดฝาพนังบ่งบอกเวลาบ่ายโมงสิบห้านาที"บ่ายโมงแล้วเหรอเนี่ย" ฉันพึมพำกับตัวเอง แล้วลงจากเตียงเดินออกจากห้องไปยังห้องครัวที่อยู่ชั้นล่างเพื่อจะดื่มน้ำฉันเดินเข้ามาในห้องครัวด้วยอาการงัวเงีย ตรงไปยังตู้เย็นที่บรรจุน้ำดื่ม พอได้ขวดน้ำมาแล้วก็เดินไปที่วางแก้วแล้วหยิบขึ้นมากรอกน้ำลงไป ระหว่างที่ฉันกำลังยกขึ้นดื่ม สายตาฉันก็ประสานเข้ากับสายตาของชายหนุ่มใบหน้าลูกครึ่งยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์พอดีพรวด! ฉันสำลักน้ำแล้วพ่นออกมา พร้อมกับเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เพราะชายหนุ่มที่จ้องมองฉัน เขาไม่ได้สวมเสื้อ เขาโชว์ซิกแพคที่สวยงามอีกแล้ว"นาย!...." เพื่อนของน้องชายกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วก้าวขายาวเดินมาที่ฉัน"....ยังไม่กลับอีกเหรอ อะ!" ฉันผละใบหน้าหนีด้วยความตกใจ เพราะอยู่ ๆ เขาก็เอามือมาเช็ดปากที่เปียกของฉัน"ทำบ้าอะไรเนี่ย!""เช็ดปากให้ไง" พูดจบ ก็ยักคิ้วทำสีหน้ายียวนใส่ฉัน"เหอะ" ฉันเบือนหน้าหนีแล้วกลั้วหัวเราะ"ทำอะไรกัน" เสียงทุ้มเข้มดังเข้ามาทำให้ฉันกับฌาณหันไปมอง"พี่คาซูเอะ" พี่ชายฉันเอามือล้วงกระ

ฌาณเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของเฟิร์ลรุ่นพี่อย่างไม่สบอารมณ์นัก เพราะคนเป็นแม่โทรตามให้เขาพาไกอากลับไปทานอาหารเย็นที่บ้านด้วยชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษเดินล้วงกระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบนิ่งมายังห้องพักนักศึกษาแพทย์"เสร็จหรือยัง" ปากหนาเอ่ยถามนักศึกษาแพทย์สาวที่กำลังเก็บของใส่ไปในกระเป๋า"เสร็จแล้วจ้ะ" เธอรูดซิปกระเป๋าแล้วยกขึ้นสะพาย"วันนี้ไม่ได้เอารถมา?" ฌาณเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ แล้วกล่าวถาม"เอ่อ..รถพี่เข้าอู่น่ะ" ไกอาตอบกลับแล้วก้มหน้างุด ในขณะที่ชายหนุ่มรุ่นน้องเดินนำหน้าไปยังลาดจอดรถ"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหรอ" ระหว่างทางไกอาเกิดกล่าวถามในเรื่องที่เธอสงสัย และอยากรู้ เจ้าของใบหน้าหล่อก็หันไปมองเสี้ยววินาทีก่อนจะหันกลับไปมองถนน"พี่อยากรู้ไปทำไม" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม"ผู้หญิงคนนั้นเหมือนกับ...." ยังพูดไม่ทันจบประโยค ฌาณก็หันขวับแล้วพูดแทรกขึ้น"ผมเคยบอกแล้วไงว่าอย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้น!""พี่ขอโทษ" ไกอาเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับก้มหน้างุดจากนั้นบรรยากาศในรถก็เงียบกริบมีเพียงแต่เสียงเครื่องปรับอากาศในรถเบา ๆแม้ว่าเขาจะห้ามไม่ให้เธอพูดถึงผู้หญิงคนนั้น แต่ภายในใจก็ยังคงมีแต่เธอไกอาก็รู

ฉันนอนขยับตัวบนเตียงนอนกว้างแล้วบิดตัวเล็กน้อยหลังตื่นจากการหลับไหล ก่อนจะหยัดกายลุกนั่งเอาหลังพิงหัวเตียง แล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน พี่หมอชาลีอาสามาส่งฉันที่บ้าน เพราะว่าเขาเป็นห่วงเห็นว่าฉันต้องขับรถกลับบ้านคนเดียว ระหว่างทางเราสองคนได้พูดคุย ทำความรู้จักกันมากขึ้นด้วย พี่หมอชาลีเป็นคนสุภาพ และน่ารักมากฉันลงจากเตียง ด้วยเท้าเปลือยเปล่าเดินตรงไปสูดอากาศนอกระเบียง พร้อมกับทอดสายตามองทิวทัศน์สวนที่ตกแต่งอย่างสวยงามในบริเวณบ้าน ขณะนั้นก็มีรถยนต์คันหรูราคาแพงที่คุ้นเคยขับเข้ามาจอดที่บริเวณลาดจอดรถ"ฌาณ.." ฉันสบถออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มรุ่นน้องที่เพิ่งลงมาจากรถ"...มาหาไคโตะคุง?" ฉันพึมพำอยู่คนเดียว สายตาก็ยังจ้องมองเขาที่กำลังเดินเข้ามาในตัวบ้าน ทว่าปลายเท้าแกร่งก็หยุดชะงัก ใบหน้าหล่อแบบอินเตอร์ก็แหงนขึ้นมายังระเบียงห้องที่ฉันยืนอยู่ ก่อนจะแย้มรอยยิ้มมีเสน่ห์ ตึกตัก ตึกตัก หัวใจดวงน้อยไม่รักดี อยู่ ๆ ก็เต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ ฉันผงะหลบแล้วรีบเดินเข้าไปด้านในทันที"เป็นบ้าอะไรเนี่ย" ฉันบ่นพึมพำ พยายามสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อระงับการเต้นของหัวใจหลังจากจัดการกั