All Chapters of คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: Chapter 41 - Chapter 50

ทั้งที่ห้องของพี่ยาหยีนั้นอยู่แค่อีกฟากของตัวตึก มองไปก็เห็นประตูลิบ ๆ ทว่าในความรู้สึกของวรัชญาตอนเดินถือเสื้อผ้าไปส่งนั้น เสมือนลงแข่งวิ่งในมินิมาราธอนมันทั้งไกล ทั้งทำให้เธอหอบหายใจถี่รัว หัวใจทำงานหนักหน่วง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ความแข็งแรงของกล้ามหน้าอก บดเบียดและเสียดสีเข้ากับแผ่นหลังของเธอในทุกก้าวที่เดินแต่เอ๊ะ ขาเราก็ไม่เตะกัน แล้วทำไมท่อนบนถึงได้ ...?และเมื่อวรัชญาก้มหน้าลงมอง เธอก็เบิกตาโตขะ...เขา เขาลอยอยู่เหนือพื้น!ตระหนกกับคำตอบที่ได้รับ ไม่กี่วินาทีเธอก็สั่งตัวเองให้เงยหน้าขึ้น บังคับสายตาให้มองตรงไปข้างหน้า“ห้องไหนนะครับว่าน”“ฮะ อา หะ..ห้อง ห้องนี้ค่ะ”เสียงทุ้มปลุกให้วรัชญาหันมาโฟกัสในสิ่งที่กำลังทำอยู่ เธอสะบัดหน้าแรง ๆ ไล่ภาพติดตาเมื่อครู่ออก ก่อนจะชี้มือไปทางห้องที่มีไอเย็นแผ่ออกมามากที่สุดว่าละ ... คำคำนี้ผุดขึ้นในหัววิญญาณหนุ่มทันทีคราวก่อนตอนเขาลอบเข้ามาสำรวจในตึกเพื่อค้นหาห้องของหญิงสาว ห้องนี้เป็นเพียงห้องเดียวที่เขาพบว่ามีพลังงานผิดแปลกไปจากจุดอื่น ๆและยิ่งเมื่อเห็นสีหน้าหวาดหวั่น อาการตัวสั่นเทาที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ของคนตัวเล็ก วิญญาณหน

หลังนั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาให้สาวเจ้าของห้องประโคมเครื่องสำอางลงบนใบหน้าได้ตามใจชอบอยู่ราวสิบห้านาที หัวไหล่ก็สัมผัสได้ถึงแรงสะกิด วรัชญาจึงค่อย ๆ ปรือตาขึ้น“โอ๊ะ”ภาพสะท้อนบนกระจกเงาตรงหน้าทำเอาคนตัวเล็กถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ ทั้งประหลาดใจทั้งตื่นเต้นกับการเปลี่ยนแปลงของตนจนไม่อยากเชื่อสายตาเมื่อบัดนี้ผิวหน้าที่เคยมีรอยกระแดดจาง ๆ กลับนวลเนียน พวงแก้มแดงระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสุกใสไร้เดียงสา ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสีน้ำตาลไล่เฉดสี เมื่อประกอบเข้ากับแพขนตาหนางอน มันจึงยิ่งดูกลมโตและเด่นชัดส่วนผมที่มักมัดรวบเพื่อคลายร้อนได้ถูกรูดปล่อย ผมเงางามสีดำสนิทจึงทิ้งตัวลงมากระจาย ปกคลุมกว่าครึ่งแผ่นหลัง ส่งผลให้เด็กสาวบ้านนอกที่หน้าตาจืดชืด วันนี้กลายมาเป็นสาวแรกรุ่นที่แม้จะอ่อนหวานหากแต่มีความเซ็กซี่แฝงอยู่“พี่ยาหยี แต่งหน้าเก่งจัง~”สองมือลูบคลำใบหน้าตัวเองอย่างระมัดระวัง ชื่นชมความงามที่น้อยครั้งจะมีโอกาสได้เห็นครู่ใหญ่ โดยไม่ลืมเอ่ยชมเจ้าของผลงานที่แปลงโฉมลูกเป็ดขี้เหร่ให้กลายเป็นนกหงส์หยกได้อย่างน่าเหลือเชื่อแวบหนึ่งวรัชญาคล้ายมองเห็นความอ่อนโยนในแววตาที่ทอดมองมา แต่เพียงชั่วอึดใจมันก

“พี่เลย์ อย่าซนได้ไหมคะ”วรัชญากระซิบสั่งปนดุเสียงแผ่ว ไม่กล้ากระดิกตัวหรือดิ้นมากมายนักแม้ว่าตอนนี้จะมีเสียงเพลงเปิดคลอช่วยกลบ และอีกสองคนในรถก็มัวแต่ทะเลาะกับจีพีเอสนำทางจนแทบไม่สนใจมองมาทางเธอเลยก็ตามทว่าวิญญาณหนุ่มกลับกลั้วหัวเราะ แล้วทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม นั่นคือกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น“หืม พี่ซนเหรอ ซนยังไงครับ?”ยังมีหน้ามาถามกลับอีก!กอดจนเธอขยับตัวไม่ค่อยได้ไม่พอ ยังจะเอาคางมาฝากเกยไว้บนไหล่อีก แถมพอรถเอียงทีก็แอบหอมแก้มเธอทีถึงจะไม่มีใครมองเห็นสิ่งที่เขาทำ แต่เธอที่รับรู้ทุกสัมผัสก็เขินเป็นนะเว้ย“เอ้า ทำไมไม่พูดละครับ ถ้าว่านไม่บอกพี่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าพี่ทำอะไรผิด”โอ๊ย พูดมาได้ว่าไม่รู้ ไม่ได้ดูเลยเหรอว่าหน้าเขามันฟ้องชัดเจนขนาดไหนว่าแล้วก็ลอบกระทุ้งศอกใส่เขาแรง ๆ ไปหนึ่งที เผื่อจะทำให้ความหื่นนี้ลดลงไปบ้างปึก!แม้ท่วงท่าจะทำให้แรงปะทะไม่มากนัก แต่เพราะกระแทกเข้าบริเวณลิ้นปี่พอดิบพอดี มันจึงเพียงพอจะสร้างความจุกเสียดให้วิญญาณหนุ่มถึงกับสะดุ้ง ตัวงอ“อึก กะ...แกล้งพี่ทีเผลอนะ นิสัยไม่ดี”แหม ทำเป็นมาบ่น ทำเป็นมาโอดโอย ทีตอนเขาแกล้งเธอเล่า นิสัยดีมากเลยมั้ง! วรัชญาเถียงใน

คนไม่คุ้นชินกับแอลกอฮอล์ส่งเสียงไอโขลก ๆ เหล่มองเจ้าเครื่องดื่มสีเข้มด้วยสีหน้าเข็ดขยาด“ว่านขอเปลี่ยนเป็นน้ำอัดลมได้ไหมจ๊ะ อันนี้มันขมไป”“โหว พี่ว่านอ่อนอะ” ก้านกระเซ้าแล้วหัวเราะคิกคัก “นี่เจ้เขาอุตส่าห์สั่งของดีให้เรากินกันเลยนะ”“ถ้างั้นก้านกินส่วนของพี่ไปเลยแล้วกันเนอะ อะ พี่ยกให้หมดเลย”ว่าแล้ววรัชญาก็ยัดแก้วของเธอใส่ในมือเด็กสาวอย่างว่องไว ส่งผลให้เสียงหัวเราะขบขันของผู้ร่วมโต๊ะดังขึ้นกว่าเก่า“งั้นเอาค็อกเทลไหม แอลเบา”ยาหยีเสนอ เพราะวันนี้เธอตั้งใจพาน้องออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง ฉะนั้นหากคิดดื่มก็ดื่มได้เต็มที่ขอเพียงยังอยู่ในสายตาของเธอทว่าดูเหมือนบางคนจะตอบช้าไปนิด เพราะกว่าจะตัดสินใจได้ว่าเอาหรือไม่เอา พนักงานก็ถือแก้วที่มีเครื่องดื่มสีชมพูหวานแหววมาส่งให้ถึงโต๊ะเสียแล้ว“ก้านสั่งมาให้พี่ว่านเองแหละ อันนี้อร่อยจริง ๆ ไม่จิงโจ้”วรัชญาหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อครู่หนึ่ง ครั้นพอเด็กสาวการันตีแล้วพยักพเยิดหน้าส่งเสริมอย่างกระตือรือร้นเธอก็ยอมยื่นมือไปรับมันมาปลายจมูกโด่งรั้นขยับไหวน้อยและเมื่อสูดกลิ่นดูแล้วมันไม่ฉุนเยี่ยงแก้วก่อนหน้า เธอจึงค่อยลองจิบมัน ทันใดนั้นประกายระยิบระยับก็

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”“ว่านไม่เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”วรัชญาเอ่ยบอกพลางบิดกายออกจากอ้อมแขนของชายแปลกหน้าอย่างสุภาพ ทว่าในจังหวะที่เธอจะผละจากอีกฝ่ายก็กลับขยับเข้ามาขวางทาง“มากับเพื่อนเหรอครับ?”“ค่ะ”วรัชญาตอบเพียงสั้น ๆ แววตากระด้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่ชอบใจเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีคล้ายคุกคาม แต่เพราะเมื่อครู่เขาเป็นคนหยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ เธอจึงจำต้องเก็บอาการแล้วเลือกตัดบทด้วยวิธีสุภาพนั่นคือกดปุ่มปลดล็อกโทรศัพท์ในมือเพื่อให้หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาแล้วแสร้งทำเป็นว่ามีข้อความเข้า"โอ๊ะ เพื่อนตามตัวพอดีเลย ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"ริมฝีปากอิ่มสวยระบายยิ้มน้อย ๆ แทนคำลา เมินสายตาที่อีกฝ่ายแสดงออกชัดเจนว่าสนใจเธอแล้วหมุนตัว คว้ามือผีหนุ่มที่ยืนทำหน้าถมึงทึง จ้องชายแปลกหน้าตาเขม็งให้เดินไปพร้อมกันทำให้ทั้งสองไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าสายตาที่ชายในชุดหรูใช้มองมานั้น มันไม่ธรรมดาความเงียบของคนข้างกายตลอดทางเดินกลับไปยังโต๊ะ ทำเอาหัวใจวรัชญาเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ทั้ง ๆ ที่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเกรงใจเขาได้ขนาดนี้นะ“พี่เลย์~”“...”ไร้เสียงขานรับ มีเพียงสายตาที่เหลือบมองม