บททั้งหมดของ คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: บทที่ 51 - บทที่ 60

หลังพังสะพานที่ชายคนดังกล่าวทอดมาให้อย่างไร้เยื่อใยลงเรียบร้อยแล้วเธอก็เอนกายลงพิงหัวไหล่ผีขี้หวงเหมือนเดิม“ฮึ มันคงอยากรู้จักว่านมากเลยนะ”“แต่ว่านไม่ได้อยากรู้จักเขานี่คะ”วรัชญาค้านเสียงอ่อน ไม่ปฏิเสธว่าผู้ชายคนนั้นหล่อเหลาเอาเรื่อง เสื้อผ้าหน้าผมจัดแต่งเป็นอย่างดี มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่ามีฐานะ ผู้หญิงมากมายอาจสนใจและอยากสานสัมพันธ์ แต่นั่นไม่ใช่เธอถึงไม่เคยมีแฟน ถึงไม่ประสีประสาเรื่องความรัก แต่เธอก็รู้จักหัวใจของตัวเองดีว่ามันคิดอ่านอย่างไร และในตอนนี้หัวใจของเธอมันบอกว่าชอบผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่บอกเธอว่าเขาชื่อเลย์“นี่~”ปลายนิ้วเรียวสะกิดเข้าที่ต้นแขนแน่นหนัน ครั้นพอเห็นผู้เป็นเจ้าของสะบัดสะบิ้ง ทำแง่งอนใส่วรัชญาก็อมยิ้ม กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาผีขี้งอน แสร้งทำเป็นจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วเครื่องดื่ม ทว่าแท้ที่จริงเธอตั้งใจจะง้อเขาต่างหากจุ๊บ!วิญญาณหนุ่มสะดุ้ง แม้สัมผัสที่ข้างแก้มนั้นจะแสนแผ่วเบา หากแต่กลับสามารถทำเอากลางอกสั่นสะเทือน ร่างกายชาวาบ ชะงักแข็งค้างไปชั่วขณะกว่าสติจะหวนคืนเข้าที่ความร้อนจากรอยจูบนั้นก็แผ่กระจาย ลามไปทั่วใบหน้า พร้อมกับความกระสันท

“โว้ย! ตัวก็เล็กนิดเดียว ทำไมเมาแล้วหนักฉิบหายเลยวะ”“นั่นดิเจ้ เมาแล้วเรื้อนด้วยเนี้ย เหนื่อย!”เสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่นไปทั่วโถงทางเดินชั้นสองของตึกกลิ่นผกา ส่วนต้นตอนั้นมาจากสองสาวที่กำลังช่วยกันลากคนเมาไปส่งยังห้องพักโดยมีวิญญาณหนุ่มลอยตามหลังมาติด ๆ มือก็คอยประคองศีรษะของหญิงสาวคนกลางที่โดนหิ้วปีก ไม่ให้สัปหงกไปโขกกับอะไรจนได้รอยช้ำติดตัวกลับไปเป็นของฝากซึ่งกว่าทั้งหมดจะพาตัวหญิงสาวไปส่งถึงเตียงโดยสวัสดิภาพได้ สองคนหนึ่งผีก็หลุดสบถคำหยาบคายไปหลายหน้ากระดาษแต่แล้วห้านาทีต่อมาเสียงสบถก็เหลือแค่ของผีหนุ่มเมื่อจู่ ๆ สองสาวแสบก็ถลกชุดเดรสออกจากร่างอรชรของคนหลับไหลโดยไม่บอกไม่กล่าวทำเอาชายหนุ่มหนึ่งเดียวลนลานพุ่งตัวหนีออกไปยืนสงบสติอารมณ์ที่ด้านนอกของระเบียงแทบไม่ทันวิญญาณหนุ่มลอยไปลอยมาด้วยความกระวนกระวายใจ ห่วงหรือก็แสนห่วง แต่ตกใจก็ตกใจ เพราะถึงแม้ในผับจะได้นัวเนียจนถึงฝั่งฝันด้วยกันไปแล้ว ทว่านั่นมันก็ยังมีเสื้อผ้าไง ไม่ได้เปลือยเปล่าล่อนจ้อนแต่เอ๊ะ เหมือนเขาจะเคยเห็นเธอใส่ชุดวันเกิดมาแล้วรอบหนึ่ง ใช่ไหมนะ?เสียงปิดประตูปลุกให้วิญญาณหนุ่มตื่นออกจากห้วงความคิด เมื่อเอี้ยวหน้

ชั่วอึดใจวรัชญาก็ยกมือขึ้นประคองข้างแก้มสากแล้วดึงให้เขาโน้มลงมาจูบเธออีกครั้ง เพียงเท่านี้เสียงคำรามทุ้มห้าวก็ดังกระหึ่ม ไม่อาจฝืนความต้องการที่มันปริ่มล้นได้อีกต่อไปวิญญาณหนุ่มทิ้งตัวลงคลุกเคล้า ปากตะโบมดูดดึงกลีบปากอิ่มสวย มือก็บีบขยำความนุ่มของเต้าอวบเต็มไม้เต็มมือ กระตุ้นให้คนใต้ร่างบิดเร่า ส่งเสียงครางด้วยความสุขสมก่อนจะยิ่งครางดังขึ้นในตอนผีหนุ่มเลื่อนปากลงไปครอบครองยอดจุกสีระเรื่อ กระแสความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างสั่นระริกวรัชญาสอดนิ้วมือเข้าดึงทึ้งกลุ่มผมสีเข้ม บางจังหวะก็ออกแรงกดให้ใบหน้าคมจมลงกับทรวงอกเป็นการตอบโต้แต่เพียงแค่เขากำราบด้วยการเคล้นคลึงพร้อมขบเม้มแรง ๆ เธอก็กระตุกเฮือก ครางอื้อด้วยความเจ็บ หากแต่มันกลับเป็นความเจ็บที่ยิ่งรู้สึก เธอก็ยิ่งต้องการมันอีกไม่นานเนินอกขาวอวบก็ปรากฏรอยจ้ำสีกุหลาบเต็มไปหมด วิญญาณหนุ่มทอดมองผลงานตัวเองด้วยแววตาพึงพอใจถึงจะไม่มีใครสามารถมองเห็นเขา แต่นี่แหละหลักฐานของการมีอยู่ของเขา และทุกคนจะได้รับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีคนจองแล้ว ใครก็ห้ามยุ่ง!“อื้อ ว่านเจ็บนะ”วรัชญาประท้วงเสียงอ่อนเมื่อเต้าอวบถูกชายที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวทำหน้าถมึง

“อะ อา~”วรัชญาครางเสียงหลง หยาดน้ำสีใสหวนกลับมาเอ่อคลอเต็มสองเบ้าตาอีกครั้ง เมื่อสะโพกสอบของคนที่บอกจะทำเบา ๆ กระแทกกระทั้นในจังหวะเนิบนาบ เพียงครู่เดียวก็เพิ่มความเร็วและรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณจนเรือนร่างของเธอโยกคลอนนี่มันครั้งแรกของเธอนะ อ่อนโยนอะ สะกดเป็นหรือเปล่าไอ้พี่เลย์!วรัชญาร้องโวยวายในใจเพราะนาทีนี้เธอถูกเขาทารุณเสียจนทั้งจุกเสียดทั้งเสียวซ่านจนพูดอะไรไม่ออก ครั้นจะกระถดหนีเอวคอดก็ถูกเขาล็อกแน่น เธอจึงได้แต่จิกข่วน ฝากรอยแผลไว้ตามแผงอกล่ำเป็นการเอาคืนแต่ดูเหมือนว่ายิ่งเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บมากเท่าไร น้ำหนักของการตอกตรึงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นตามเท่านั้นไม่นานเสียงหอบหายใจระคนกับเสียงเนื้อกระทบกันในจังหวะหยาบโลนก็ดังระงมไปทั่วห้องพัก พร้อมกับความเจ็บแสบที่มีในคราแรกจางหาย หลงเหลือไว้เพียงความหรรษาจากการเสียดสีและตอนนั้นเองเธอก็ชัดแจ้งในใจแล้วว่าเหตุใดเขาถึงบอกว่า 'เธอได้ขาดใจ' แน่ ๆ“พะ...พี่ ฮื่อ พี่เลย์~”ใบหน้าแดงซ่านสะบัดไปมา ปลายเท้าเหยียดเกร็งด้วยความทรมานเมื่อสะโพกสอบขยับรัว หนำซ้ำเขายังกดลึก บดควงอย่างชำนิชำนาญจนเธอตาเหลือกลาน หวีดร้องไม่เป็นภาษากับความรู้สึกเสียวซ่านที่มา

ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าของสาวเจ้าของห้อง เมื่อสิ่งแรกที่เจอหลังตื่นนอนคือกลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอของอาหารที่อยู่ในมือของผีร่วมห้อง ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมอาหารมื้อเช้าอยู่ในโซนครัวนี่เขากะจะเป็นทุกอย่างให้เธอเลยสินะ ทั้งพ่อบ้าน ทั้งพ่อครัว แล้วก็พ่อทูนหัวรอยยิ้มยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิมเมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะพัฒนารุดหน้าไปอย่างรวดเร็วหลังเกิดเหตุการณ์ถลำลึกในคืนนั้นสิ่งไหนที่เขาเคยทำไว้ดีแล้วก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก ไม่ว่าจะเป็นการดูแลเอาใจใส่ ความรักความห่วงใย ทว่าในขณะเดียวกัน บางนิสัยที่เขาพยายามเก็บซ่อนมาตลอดมันก็ค่อย ๆ เผยออกมาให้เธอได้เห็นมากขึ้นเช่นกันพี่เลย์เปรียบเสมือนเสือร้ายที่คลุมตัวเองด้วยขนแกะ ช่วงแรกที่รู้จักกันเธอมองว่าเขาเป็นผู้ชายอบอุ่น แต่ที่ไหนได้ เขาแค่แสดงเก่ง!กว่าจะเข้านอนได้ในแต่ละวันผีหื่นจะต้องเข้ามาคลุกวงใน รังแกเธอจนเสียงแหบแห้งสักรอบสองรอบก่อน แถมพอได้อย่างใจต้องการแล้วก็ไม่ยอมลงจากเตียง ตีเนียนยึดครองพื้นที่ข้างกายเธออย่างหน้าตาเฉยกระนั้นถามว่าเธอขุ่นเคืองแล้วคิดไล่เขาให้กลับไปนอนที่โซฟาเป็นจริงเป็นจังไหม ก็ไม่ เธอออกจะชื่นชอบอ้อมกอดของเ